παραγγείλει κάτι τέτοιο!"
Με τον ίδιο τρόπο, προσκαλούμε κι εμείς τον πόνο και την ασθένεια στον εαυτό μας με τις υπερβολικές μας συνήθειες και
τον αγχωτικό τρόπο ζωής μας - και στη συνέχεια τα ξεχνάμε όλα και παραπονιόμαστε αργότερα, όταν η ασθένεια έρχεται ως το αυτού του τρόπου.
Μερικές φορές, απολαμβάνουμε ακόμη και την ασθένεια, αν και κανείς δεν το παραδέχεται αυτό! Όπως ένα όργανο, το οποίο αναζητώντας την προσοχή σας, αναπτύσσει μια ασθένεια, έτσι και εσείς αρρωσταίνετε για να τραβήξετε την προσοχή των άλλων.
Αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο, διότι στους έντονους ρυθμούς της σημερινής ζωής, ποιος έχει το χρόνο να δώσει προσοχή σε κάποιον άλλο, εκτός αν αρρωστήσει ;
Η προσοχή είναι μια τόσο βασική ανάγκη! Η επιστήμη της ψυχολογίας έχει αποδείξει πως κανονικά ένας άνθρωπος μπορεί να μείνει ζωντανός χωρίς τροφή για έως και 90 ημέρες, αλλά χωρίς την προσοχή των άλλων μπορεί να χάσει τα λογικά του σε μόλις 14 ημέρες. Επειδή η προσοχή είναι ενέργεια, είναι μια δύναμη ζωής. Αν και δεν το συνειδητοποιούμε, η επιθυμία για προσοχή είναι τόσο μεγάλη που για να την αποκτήσουμε δημιουργούμε τη δική μας δεξαμενή χαμηλής ενέργειας και μπορούμε για χάρη της, ευχαρίστως να υποφέρουμε από τα πάντα, από το κρύο μέχρι και τον καρκίνο.
Σε μια σχέση, συχνά γίνεται να παρατηρήσουμε ότι και αμφότερα τα μέρη ικετεύουν για την προσοχή του άλλου. Γίνεται δύο ζητιάνοι μπορούν να έχουν μια θετική και ικανοποιητική σχέση; Για να απελευθερωθείτε πραγματικά από τις ασθένειες, σταματήστε να ζητιανεύετε για προσοχή.
Πρόκειται για ενός είδους λεπτεπίλεπτης ψυχολογικής επαιτείας, η οποία συμβαίνειχωρίς την πλήρη επίγνωσή μας και η οποία είναι τελικά πολύ πιο επιζήμια από την κυριολεκτική επαιτεία.
Η ζωή μας διδάσκει πολλά πράγματα. Το να τα κατανοήσουμε είναι δική μας ευθύνη. Αλλά ζούμε σε μια συνεχή κατάσταση υπνηλίας, χωρίς να έχουμε αληθινή επίγνωση του τι προσκαλούμε προς τον εαυτό μας.
Επιτρέψτε μου να σας το καταδείξω με μια μικρή ιστορία:
Ένας μηχανικός που εργαζόταν σε μια μεγάλη εταιρεία έφερνε το ίδιο πιάτο για μεσημεριανό γεύμα κάθε μέρα. Κάθε μέρα παραπονιόταν για το πόσο πολύ μισούσε το συγκεκριμένο πιάτο και οι συμπονετικοί φίλοι του μοιράζονταν το γεύμα τους μαζί του. Οι φίλοι του, που λυπήθηκαν τη δυσχερή θέση του άνδρα, τον συμβούλευσαν τελικά: "Γιατί δεν ζητάς από τη γυναίκα σου να μαγειρέψει κάτι που σου αρέσει, για αλλαγή; Πώς γίνεται να μην γνωρίζει ότι μισείς αυτό το πιάτο;".
"Ποια σύζυγος;", απάντησε έκπληκτος ο άνδρας. "Είμαι εργένης.
Μαγειρεύω μόνος μου το μεσημεριανό μου!"
Αυτό μπορεί να ακούγεται αστείο, αλλά είναι αλήθεια: ζούμε τη ζωή μας με τον ίδιο τρόπο. Μέσω της έλλειψης επίγνωσής μας, πρώτα προσκαλούμε τον πόνο στον εαυτό μας και μετά παραπονιόμαστε γι' αυτόν και καταφεύγουμε σε παυσίπονα. Και το πραγματικά ντροπιαστικό είναι ότι δεν μας πειράζει καν εάν προσβαλλόμαστε από την ίδια ασθένεια ξανά και ξανά επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως τη βασική αιτία του προβλήματος. Ρίχνουμε την ευθύνη για τον πόνο μας στους άλλους, αλλά ποτέ στον εαυτό μας.
Ποια είναι η θεραπεία για τον πόνο;
Εάν αντιλαμβανόμαστε τον πόνο ως ηαπουσία της προσοχής σας, τότετο φάρμακο πρέπει ναείναι ηίδιαηπαρουσία σας. Υπάρχει μια απλή και όμορφη τεχνική αυτό-ίασης η οποία μέσω του διαλογισμούδιοχετεύει την "παρουσία" σας στο άρρωστο κομμάτι σας. Εσείς μπορείτε να την δοκιμάσετε αυτή, την επόμενη φορά που θα νιώσετε πόνο (π.χ. πόνο στα πόδια). Είναι σίγουρα μια καλύτερη επιλογή από αυτή των παυσίπονων, των οποίων οι παρενέργειες αποδεικνύονται μερικές φορές χειρότερες από το αρχικό σας παράπονο!Ο διαλογισμός: Ξαπλώστε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Προσπαθήστε συνειδητά να ξεχάσετε ολόκληρο το σώμα σας, εστιάζοντας μόνο στο άκρο/σημείο που σας προκαλεί τ ο ν πόνο. Καθώς βιώνετε το επώδυνο άκρο σας, αφήστε σκόπιμα τη λέξη "πόνος" να φύγει από το μυαλό σας. Η νοητική σας φλυαρία θα συνεχίσει να σας λέει ότι αισθάνεστε πόνο. Απενεργοποιήστε την. Νιώστε τον βαθιά, βιώστε τον με το μυαλό ανοιχτό. Κοιτάξτε τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό σας. Σύντομα θα δείτε ότι το μυαλό σας απλώς υπερβάλλει για τον πόνο. Βάλτε όλη την επίγνωσή σας στο κέντρο του πόνου και σύντομα θα αυτός συρρικνωθεί και σε μια μικροσκοπική κουκίδα πόνου. Συγκεντρωθείτε εντελώς σε αυτό το σημείο και θα ανακαλύψετε σε μια ξαφνική στιγμή ότι ο πόνος έχει εξαφανιστεί και στη θέση του υπάρχει μ ι α ευχαρίστηση, μ ι α ευδαιμονία. Επειδή η ρίζα του πόνου και της ευχαρίστησης είναι η ίδια,είναι η ίδια αίσθηση με δύο διαφορετικά ονόματα. Αν ποτέ λάβατε ένα καλό μασάζ από έναν φίλο ή έναν επαγγελματία, θα μπορούσατε να δείτε ότι το ίδιο ακριβώς μασάζ θα σας φαινόταν σαν σωματική βία αν το λαμβάνατε από τα χέρια ενός αγνώστου!
Αν προσπαθήσετε να κατανοήσετε την αλήθεια της εμπειρίας σας, θα διαπιστώσετε ότι ο "πόνος" δεν υπάρχει καθόλου. Ο πόνος έχει μόνο μια αρνητική ύπαρξη. Όπως το σκοτάδι, δεν είναι παρά μόνο μια απουσία - η απουσία της επίγνωσης. Όπως το σκοτάδι εξαφανίζεται από μόνο του όταν το φως μπαίνει μέσα σε ένα δωμάτιο, έτσι και ο πόνος διαλύεται αυτόματα όταν η ενέργεια της επίγνωσής σας εστιάζεται πάνω του. Κάθε είδος πόνου μπορεί να υπερνικηθεί με αυτόν τον διαλογισμό. Σας προσκαλώ να το βιώσετε μόνοι σας, να διοχετεύσετε τον πόνο σας στο διαλογισμό και να τον χρησιμοποιήσετε ως εργαλείο για να εισέλθετε στην ύπαρξή σας. Θα διαπιστώσετε ότι ο Πόνος είναι μια πόρτα προς την ευχαρίστηση (Ανάντα).
Μια σύντομη ιστορία:
Ο πόνος μπορεί να είναι ένα πολύτιμ ο μάθημα !
Δύο άνδρες, ο ένας ένας γκνάνι (φωτισμένος άνθρωπος) και ο άλλος ένας υπερόπτης γαιοκτήμονας, ταξίδευαν μέσα σε ένα δάσος στο σκοτάδι. Ξαφνικά μια αστραπή έλαμψε στον ουρανό. Αυτό έκανε τον γαιοκτήμονα να τρέμει από το φόβο μια επικείμενης καταιγίδας. Από την άλλη πλευρά, ο gnani χρησιμοποίησε τη στιγμή για να ρίξει μια καλύτερη ματιά στο δρόμο μπροστά του και να βεβαιωθεί ότι ταξιδεύει προς τη σωστή κατεύθυνση.
Ο πόνος είναι σαν μια αστραπή. Το αν θα χρησιμοποιήσετε αυτόν τον πόνο ή θα σας χρησιμοποιήσει, εξαρτάται από εσάς.Αν τον πόνου και έτσι μόνο εσείς μπορείτε ναείστε η λύση.
χρησιμοποιήσετε για να κοιτάξετε μέσα στην ύπαρξή σας, θα συνειδητοποιήσετε ότι εσείς είστε η αιτία του Όταν παρατηρήσετε βαθιά τον πόνο σας, μια αθωότητα θα ανοίξει μέσα σας. Για πρώτη φορά, θα συνειδητοποιήσετε ότι δεν είστε το σώμα. Κανένας πόνος δεν μπορεί να αγγίξει τον πραγματικό Εαυτό σας. Μόλις συνειδητοποιήσετε ότι είστε πέρα από τον πόνο, θα υπερβείτε τον πόνο και θα γίνετε ένας Dukkha Ateeta (αυτός που έχει ξεπεράσει τον πόνο). Θα βιώσετε τη σπάνια ελευθερία που προκύπτει με τη μη προσκόλληση στο σώμα που κουβαλάτε σε όλη σας τη ζωή. Θα ξεπεράσετε την κοσμική σας ζωή και θα μεταφερθείτε σε ένα πνευματικό επίπεδο. Στη συνέχεια, θα υπάρχετε πλέον στον κόσμο ως Άτμαν, ένας φωτισμένος Δάσκαλος. Όλος ο υλικός κόσμος θα εξαφανιστεί και ένας άλλος κόσμος θα αναδυθεί- με απαράμιλλη ομορφιά, αθωότητα, χαρά και συμπόνια.
Όπως λέει η Γκίτα:
"Sama dukkha sukha swastha sama loshtaashma kaanchana Tulya priyaapriyo dheerasthulya nindaatma samstuti"
("Αυτός που είναι πάντα εδραιωμένος στον Εαυτό, δέχεται τη λύπη και τη χαρά εξίσου, που θεωρεί ένα σβώλο γης, μια πέτρα και ένα κομμάτι χρυσού ίσα σε αξία, είναι αυτός που διαθέτει σοφία, δέχεται τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα με το ίδιοπνεύμα, και βλέπει την κριτική και τον έπαινο με τον ίδιο τρόπο").
Με γκνάνα και ντιγιάνα, συνειδητότητα και πρακτική, ο πόνος μπορεί να γίνει η μαγική πύλη για να εισέλθετε στη Νιθιανάντα, την αιώνια ευδαιμονία.
Οι ευλογίες μου είναι πάντα μαζί σας.