Q. Μας είπατε ότι το να αφήνουμε τον πόνο να φύγει μπορεί να🔗

φέρει ευδαιμονία - όμως και η ευδαιμονία οδηγεί σε πόνο όταν αυτή σταματά να υπάρχει. Πώς λοιπόν μπορούμε να κινηθούμε από τον πόνο προς την ευδαιμονία;

Αυτό που θα πρέπει πρώτα να καταλάβετε είναι ότι ο πόνος και η ευδαιμονία δεν είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. Η ευδαιμονία δεν έχει καμία σχέση με τον πόνο. Η ευχαρίστηση είναι το αντίθετο του πόνου - και όπως όλα τα αντίθετα, δεν έχουν ύπαρξη το ένα χωρίς το άλλο. Έχετε δίκιο, δεν μπορείτε να απολαύσετε την ευχαρίστηση χωρίς να υποστείτε και τον πόνο. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αρχαίες ινδικές γραφές χρησιμοποιούσαν την ίδια λέξη, Πόνος, για να υποδηλώσουν τόσο την ευχαρίστηση όσο και τον πόνο - επειδή ο πόνος είναι το τελικό αποτέλεσμα και των δύο.

Η ευδαιμονία είναι αυτό που προκύπτει όταν εγκαταλείπετε τις ιδέες τόσο της ευχαρίστησης όσο και του πόνου. Και πρέπει να τις εγκαταλείψετε και τις δύο μαζί - δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ευδαιμονία είναι αυτό που σας πλημμυρίζει όταν και η ευχαρίστηση και η απόλαυση έχουν πάψει να σας ενοχλούν. Η ευδαιμονία είναι πέρα από τον πόνο και την ευχαρίστηση. Είναι η τέλεια αρμονία, η πλήρης εσωτερική σιωπή, η απόλυτη γαλήνη.

Καταλαβαίνετε τι εννοώ;