Στάδια της σχέσης Δασκάλου-μαθητή
Υπάρχουν πολλά στάδια στη σχέση Δασκάλου-μαθητή. Το πρώτο στάδιο θα βρίσκεται καθαρά στο διανοητικό επίπεδο, που θα βασίζεται στην αμφιβολία περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πολυάριθμες αμφιβολίες θα αναδύονται συνεχώς. Θα σκέφτεστε: "Ε! Φαίνεται να είναι μόλις τριάντα ετών. Πώς μπορεί να είναι Δάσκαλος; Δεν φαίνεται να έχει υψηλή μόρφωση ή προσόντα. Πώς καταφέρνει και κάνει χιλιάδες ανθρώπους να τον ακούνε; Θα έχετε τις αμφιβολίες σας. Θα είστε κυνικοί. Σε αυτό το διανοητικό στάδιο η σχέση δεν συμβεί ποτέ.
Το επόμενο βήμα είναι από τη διάνοια προς τη νοημοσύνη. Από την αρνητικότητα της αμφιβολίας θα περάσετε στο "Γιατί να
μην παρακολουθήσω αυτό το πρόγραμμα και να δώ τι πραγματικά κάνει αυτό το άτομο;". Αντί να παραμείνετε στο 'Τι μπορεί να κάνει;', θα μετακινηθείτε προς στο 'Νομίζω ότι κάτι εννοεί. Αλλά
Ούτε μπορώ να πω ότι πιστέψω ούτε και ότι διαψεύσω. Εντάξει, για να δω.' Η διάνοια τότε αρχίζει να γίνεται νοημοσύνη.
Στη συνέχεια, εαν συνεχίσετε να κοιτάζετε προς τα μέσα, θα προχωρήσετε από την απλή νοημοσύνη, στη νοημοσύνη που θα συνοδεύεται από συναισθήματα, όπως 60% νοημοσύνη και 40% συναισθήματα. Θα αισθάνεστε ότι ο δάσκαλος είναι ένας καλός σας φίλος. Θα σκέφτεστε: "Μπορεί να με καθοδηγήσει λίγο εδώ και λίγο εκεί, όπου χρειάζομαι καθοδήγηση. Έχω πάνω-κάτω μια ιδέα για το πώς πρέπει να είναι η ζωή μου, οπότε δεν χρειάζεται να μου τα διδάξει όλα, αλλά όπου χρειαστώ βοήθεια για να πάρω κάποιες αποφάσεις, μπορώ να τις πάρω με τη βοήθειά του". Αυτό σημαίνει ότι βλέπουμε τον Δάσκαλο ως φίλο μας. Αυτό είναι που αποκαλούμε sakha bhava, η φιλική στάση.
Αυτό είναι σαν να χρησιμοποιείτε ένα μπαστούνι για να περπατάτε. Χρησιμοποιείτε το μπαστούνι όταν υπάρχουν σκαμπανεβάσματα. Μετά από αυτό, σιγά-σιγά, όταν περνάτε κάποια σοβαρά προβλήματα, όπως η κατάθλιψη και η κακή διάθεση, όταν δεν είστε σε θέση να βοηθήσετε τον εαυτό σας με τα λόγια του Δασκάλου, τον ρωτάτε: "Οι διδασκαλίες σας είναι σπουδαίες, αλλά αυτή τη στιγμή δεν είμαι σε θέση να τις ακολουθήσω. Τι να κάνω; Τότε εκείνος σας στηρίζει διανοητικά και ψυχολογικά επίσης. Θα συνειδητοποιείτε τότε ότι το ραβδί από μόνο του μπορεί να μην είναι αρκετό, ότι θα χρειάζεστε περισσότερη υποστήριξη. Τότε θα τού πιάνετε το χέρι και με τη βοήθειά του θα αρχίζετε να περπατάτε ξανά. Η ευγνωμοσύνη σας προς αυτόν θα αυξάνεται όσο κρατάτε το χέρι του.
Αν έχετε μόνο το ραβδί, τότε είναι μόνο μια φιλική στάση από μέρους σας, πρώτα το μυαλό και μετά συναίσθημα. Αν έπειτα αρχίσετε να του κρατάτε το χέρι, θα αρχίσει να σας ανυψώνει και τότε σιγά-σιγά η σχέση αυτή θα βάζει πρώτα το συναίσθημα και μετά η νοημοσύνη. Αυτή η στάση είναι αυτό που ονομάζω να αισθάνεστε τον Δάσκαλο σαν τον πατέρα ή την μητέρα σας.
Από φίλος θα μετατρέπεται σε ένα πατέρα ή μητέρα για εσάς. Έτσι αργά, πολύ αργά, η σχέση αυτή θα αρχίσει να αποκτάει ένα βάθος. Έτσι εσείς θα κατασταλάζετε και θα σκέφτεστε: "Δεν είναι απλώς ένας φίλος μου. Δεν είναι απλώς ένα άτομο που μου δίνει προτάσεις και ιδέες. Αλλά με βγάζει και από τα προβλήματά μου".
Στη συνέχεια, σιγά σιγά, ξανά και ξανά, καθώς θα σας βοηθάει κάθε στιγμή πέρα από τις προσδοκίες σας, η διάθεση απέναντί του θα γίνεται όλο και πιο συναισθηματική. Θα σας γεμίζει, θα γεμίζει την καρδιά σας. Θα δυσκολεύεστε να τον ξεχάσετε. Αυτή είναι η στιγμή που θα νιώθετε ότι θέλετε να τον προσκυνήσετε σαν υπηρέτης, όχι με ντροπή αλλά με ταπεινότητα και έναν σεβασμό επειδή βρήκατε προς κάποιον στον οποίο μπορείτε να παραδώσετε όλα σας τα προβλήματα. Έτσι ένιωθε ο Χανουμάν απέναντι στον αφέντη του Ράμα στο ινδικό έπος Ramayana*. Ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στον Ράμα. Μια βαθιά και υψηλή συναισθηματική σύνδεση θα συμβαίνει με αυτού του είδους τη σχέση. Αυτή η στάση είναι πολύ πιο συναισθηματικά προσανατολισμένη από την προηγούμενη. Είναι ένα μείγμα 60% συναισθημάτων και 40% νοημοσύνης.
Στη συνέχεια, με την πάροδο του χρόνου, θα προχωρήσετε ακόμα βαθύτερα συναισθηματικά και θα γίνετε προστατευτικοί προς το Δάσκαλο. Αντί να ζητάτε την προσοχή του και να δέχεστε τη βοήθειά του, θα θέλετε να τον στηρίζετε, να τον αγαπάτε και να τον φροντίζετε. Η στάση σας γίνεται αυτή μιας μητέρας που τον φροντίζει. Αυτή
είναι μια κατάσταση καθαρού συναισθήματος. Είναι η πρωταρχική ανάγκη μιας μητέρας να εξασφαλίσει την ευημερία του παιδιού της.
Σε αυτές τις τέσσερις καταστάσεις νοημοσύνης, νοημοσύνης-συναισθήματος, συναισθήματος-νοημοσύνης και καθαρού συναισθήματος, η ζωή σας είναι ξεχωριστή και ανεξάρτητη από τη ζωή του Δασκάλου. Εσείς απλά
ΖΩΝΤΑΣ ΤΗ ΦΩΤΙΣΗ
Ο Δάσκαλος είναι μια τόσο πολύ ζωντανή ενέργεια που θα σας μεταμορφώσει σε μια νέα συνείδηση. Λάβετε την βοήθεια του για να βοηθήσετε και να εμπλουτίσετε τη ζωή σας, αυτό είναι
όλο.
Όταν η συναισθηματική σας στάση ωριμάσει, θα αρχίσετε να αισθάνεστε ότι η ζωή σας δεν είναι πλέον ξέχωρη από τη δική του. Τότε θα περάσετε από το συναισθηματικό επίπεδο στο επίπεδο της ύπαρξης. Θα νιώθετε ότι θέλετε να θυσιάσετε τον εαυτό σας για να τον φροντίσετε και να του αφιερώσετε την ζωή σας. Θα υπάρχει μια συγχώνευση στο επίπεδο της ύπαρξης, που θα είναι ακόμη πιο ισχυρή από τη συναισθηματική σύνδεση μεταξύ της μητέρας και του παιδιού. Θα είναι μια σύνδεση βαθιάς αγάπης, χωρίς καμία συνείδηση του φύλου. Αυτό είναι που ονομάζουμε ως madhura bhava, μια έντονη ανάμειξη της συναισθηματικής και της υπαρξιακής διάθεσης.
Όταν η μαντούρα μπάβα θα γίνει έντονη, ξαφνικά θα βιώσετε ότι δεν υπάρχει άλλο "αυτός" και "εσείς". Δεν θα υπάρχουν άλλο δύο διαφορετικά όντα. Εσείς και αυτός θα είστε ένα και το αυτό. Θα αρχίσετε τότε να βιώνετε τη μάχα μπχάβα - να βιώνετε τον εαυτό σας ως τον Δάσκαλο. Θα βιώσετε το απόλυτο - tat tvam asi - Αυτός είσαι Εσύ.
Πρώτα θα υπάρχει ο νους, μετά η νοημοσύνη, μετά το 60% της νοημοσύνης + το 40% συναίσθηματος, μετά 60%
του συναίσθηματος + με το 40% της
νοημοσύνης, στη συνέχεια 100% συναίσθημα, στη συνέχεια το 60% του συναίσθηματος + το 40% ύπαρξης, και στη συνέχεια το αγνό 100% της ύπαρξης.
Έτσι θα αρχίσετε βήμα προς βήμα να βιώνετε και να αναπτύσσεστε στη σχέση Δασκάλου-μαθητή. Αλλά κάποιες φορές, κάποια από αυτές τις διαθέσεις μπορεί να εκδηλώνεται περισσότερο από τις άλλες.
Όλοι αναπτύσσονται συλλογικά όσον αφορά την ενέργεια, αλλά η σχέση του καθενός με τον Δάσκαλο είναι μοναδική. Αυτή είναι και η ομορφιά της! Είτε πρόκειται για το dasa
``` bhava, την σχέση δηλαδή μεταξύ αφέντικού και υπηρέτη, όπως π.χ. υπήρχε μεταξύ του Ράμα και του Χάνουμαν, ή την vatsalya bhava, τη μητρική αγάπη, όπως αυτή μεταξύ της Γιασόντα και του Κρίσνα, ή την sakha bhava, δηλαδή τη φιλία, όπως μεταξύ του Κρίσνα και του Αρτζούνα, ή την matru bhava, δηαλδή την αγάπη του παιδιού για τη μητέρα του, όπως μεταξύ του Ραμακρίσνα και της Μητέρας Κάλι, ή την madhura bhava, την αγάπη προς τον αγαπητικό , όπως ήταν μεταξύ της Ράντα και του Κρίσνα - η κάθε bhava*, η κάθε διάθεση, είναι μοναδική για την εκάστοτε σχέση, μεταξύ του μαθητή και του Δασκάλου. Κάθε μαθητής προοδεύει μαζί με τον Δάσκαλο στην αναζήτηση της πραγματικότητάς του, στο μονοπάτι το οποίο είναι το καλύτερο γι' αυτόν για να προοδεύσει.