De Dood is een Viering🔗

Verlichting leven is Elk moment herboren worden met ultieme zaligheid Onze bezorgdheid omtrent karma is geworteld in onze angst voor de dood. Het is een oerangst, die van het onbekende. Onze daden in dit leven zijn voor het grootste deel gedreven door de wens om in een betere plaats te zijn na de dood of de angst om op een slechtere plaats te zijn na de dood. Deze angst van het verlaten van het lichaam en geest heeft door de eeuwen heen bestaan.

Het verhaal van Yayati

Er is een mooi verhaal in Mahabharata, het grote Hindu epos:

Er was eens een koning met de naam Yayati. Hij leefde zeer goed gedurende honderd jaar, genietend van zijn koninkrijk en van alle fysieke en mentale comfort van het leven. Aan het eind van de honderd jaar, kwam Yama, de heer van de dood, om om hem mee te nemen toen het tijd voor hem was de aarde te verlaten. De koning was geschokt toen hij Yama zag en begon te huilen, 'Waarom ben je zo snel gekomen en dat ook nog plotseling zonder enige aankondiging? Ik heb mijn mijn leven nog niet ten volle geleefd. Geef me alstublieft wat meer tijd om te leven.

Yama antwoordde dat er geen verlenging mogelijk is voor iemands leven. Maar Yayati smeekte met hem en smeekte om meer tijd. Yama stemde er uiteindelijk mee in dat als een van zijn zonen bereid was zijn leven op te geven voor Yayati, dan kon de koning nog langer leven.

Yayati riep een van zijn zonen. De zoon stemde toe, "Ik zal mijn leven geven, laat mijn vader leven.' Hij gaf zijn leven op. Yama verlengde Yayati's leven met honderd jaar.

Yayati bleef genieten van alle materiële gemakken op dezelfde manier als voorheen en leefde nog honderd jaar. Aan het einde van deze periode keerde Yama terug om hem mee te nemen. Ook deze keer was Yayati geschokt Yama zo snel weer te zien. Hij vond dat hij zijn leven nauwelijks had geleefd en smeekte Yama door te zeggen dat hij niet bereid was om te sterven en wat meer tijd wilde.

Yama gaf hem nog een kans. Een andere zoon van Yayati gaf zijn leven op voor zijn vader, en Yayati kreeg een pacht van nog eens honderd jaar te leven.

Yayati genoot nog eens honderd jaar en weer kwam Yama terug om hem mee te nemen. Weer als voorheen vroeg Yayati om meer tijd, maar deze keer weigerde Yama hetzelfde spel te spelen.

In plaats van in te gaan op het verzoek van de koning, vroeg Yama deze keer aan Yayati medelevend: 'O koning! Denk je dat je een vuur kunt doven door er olie in te gieten? Denk je dat je je verlangens kunt vervullen door ze meer en meer uit te leven? In slechts een paar prachtige woorden legde Yama het hele doel van het leven aan Yayati uit. Yayati realiseerde zich eindelijk de Waarheid, volgde Yama en rustte aan de voeten van het Goddelijke.

Je kunt je niet voldaan voelen door het aanbieden van zintuiglijke genoegens aan de zintuigen. Je kunt niet voelen dat je klaar bent voor de dood als je nooit intens geleefd hebt. Proberen om de zintuigen tevreden te stellen, plezier in je zintuigen te gieten, of leven zoals je wilt, betekent niet dat je intens leeft. Als je echt intens leeft, zul je automatisch bevrijd worden.

Veelvoorkomende perceptie van de dood

Het woord 'dood' alleen al creëert kwelling en angst. Zelfs erover praten wordt beschouwd als als onheilspellend, omdat we het zelfs kunnen uitlokken door het te noemen!

De dood wordt gezien als een vijand. Dat is waarom in alle religies, in alle culturen, de dood als zwart wordt geschilderd. In het Hindoeïsme, is Yama zwart. In het Christendom is Satan zwart. In Boeddhisme is Mara zwart. In alle religies, wordt de dood als zwart geschilderd. We schilderen de dood als een schurk, nooit als een held. Het idee van de dood wordt altijd benaderd met negativiteit. We hebben het gevoel dat de dood alles van ons wegneemt. Wat we ook willen, waar we ook van genieten, wat we ook hebben, alles wordt met geweld van ons afgenomen. Dus de meesten van ons leven ofwel in ontkenning van de dood of in angst ervoor. We denken, 'Waarom zouden we er nu aan denken? We zullen het wel zien als het zover is.' Of we vermijden bewust om er zelfs maar aan te denken.

Op de een of andere manier willen we altijd aan de dood ontsnappen. Sinds het begin der tijden, proberen alle tradities, alle beschavingen op alle mogelijke manieren de dood te overwinnen. Wetenschappers proberen het met medicijnen, wat geboorte gaf aan allopathie. Siddhas en ayurvaidyans de Oosterse mystici, proberen het door kruiden, die geboorte gaven aan de hele siddha traditie en kayakalpa. De yogi's proberen het door mantra's, die de Mrutyunjaya mantra en pranayama technieken in het leven riep. De boeddhistische Lama's proberen het door meditatie, die technieken als Mahamantra meditatie in het leven riep. Bijna alle tradities, alle culturen proberen de dood te overwinnen, voorbij de dood te gaan.

Waarom vecht de hele mensheid tegen één ding, het enige ding dat een zekerheid is in al onze levens?

Kunnen we de hele aarde plat maken? Nee, het is een bewezen feit dat de aarde rond is. Maar als we tegen dit feit strijden, dan is er iets mis in onze strijd, in ons begrip. Het is hetzelfde met de dood. Waarom worstelen we om de waarheid te accepteren? Vanwege de strijd, sterven de meeste mensen zonder in staat te zijn om de dood te accepteren wanneer het komt - net zoals ze hebben geleefd, niet in staat om het leven te accepteren zoals het is.

Waarom zijn we bang voor de dood?

We zijn bang omdat we instinctief verandering tegengaan en de dood is een abrupte verandering in het leven. De meester Chuang Tzu zegt heel mooi, 'De dorst van de mens om te overleven in de toekomst maakt hem niet in staat om in het heden te leven.'

We zijn bang omdat we niet weten wie we zijn. We houden een identiteit van onszelf in onszelf, gebaseerd op onze familie, relaties, baan, rijkdom, sociale imago etc. De dood verwijdert juist dit fundament waarop onze identiteit is gebouwd, dus we voelen dat de dood alles wegneemt wat van ons is.

Ons begrip van de dood, of liever ons misverstand over de dood, maakt de dood tot een beangstigende ervaring. De man die zich verzet tegen de dood sterft zelfs terwijl hij leeft. Hij sterft elk moment omdat hij gekweld wordt door het idee alleen al van de dood. Wanneer ik zeg 'dood', bedoel ik niet alleen dood van het fysieke. Alles verliezen is een vorm van dood. Je comfortabele leven verliezen is één vorm van de dood, het verliezen van je familie is een andere. Begrijp alsjeblieft dat verlies in welke vorm dan ook niets anders is dan de dood.

Er zijn twee problemen: het incident van de dood dat gebeurt aan het eind van ons leven, en de psychologische dood. De echte dood gebeurt maar één keer, maar de psychologische dood, de angst van de dood, doordringt ons leven. Het idee en angst voor de dood bepaalt onze hele levens structuur.

Je kunt je afvragen waarom mensen zo depressief en verontrust zijn als ze hun naaste familieleden verliezen. Zelfs als je niet emotioneel aan hen gehecht bent en in zekere zin wacht op hun dood, zal je diep geraakt worden door hun dood! Het is meer zo wanneer je dicht bij hen staat, emotioneel aan hen gehecht bent. Als je moeder sterft zal je hele linkerkant eronder lijden. Wanneer je vader sterft, zal je hele rechterkant lijden. Wanneer je broers sterven zullen je handen lijden. Er is een diepe verbinding tussen jou en je familie.

Elk deel van je lichaam is verbonden met iemand. Je wezen is geen individueel wezen. Het is niet alleen, afgescheiden, zoals je denkt. We zijn allemaal met elkaar verbonden. Daarom ondergaan we verschrikkelijk lijden wanneer we iemand of iets verliezen. Elk gemis dat je ervaart, maakt niet uit wie of wat dat is, is wat ik dood noem.

Alles wat we begrijpen van de dood is dat het anti-leven is. Weer vanwege onze angst denken we te veel na over de dood. We projecteren onze angst en zien het als een reusachtige figuur. Als de echte dood een meter tachtig is, zien wij hem door onze angst als tachtig meter lang! Angst voor de dood is gewoon de angst voor continuïteit of discontinuïteit. We zijn bang voor het 'wat nu'.