Echte liefde staat niet in de weg🔗

Een echte moeder is iemand die haar kind loslaat wanneer de tijd rijp is. Een moeder die te bezitterig is over haar kind zou waarschijnlijk moeten aarzelen om een kind te baren! Zelfs bevallen is een vorm van loslaten, ze staat toe dat het kind haar lichaam verlaat! Alleen een moeder die klaar is om het volgende niveau van explosie toe te staan, een moeder die klaar is om los te laten, een moeder die klaar is om inspiratie te geven, kan een echte moeder zijn.

Als je bezitterig bent, als je je verdrietig voelt als je er alleen al aan denkt om van het kind te scheiden, dan moet je het kind niet eens baren! Je moet hem voortdurend voeden via de navelstreng. De navelstreng verbinding moet voortdurend in leven worden gehouden! Net zoals het kind lichamelijk pas groeit als je het na negen maanden in de buitenwereld aflevert, zo kan het ook psychisch pas groeien als je het toestaat zich van je los te maken.

Fysieke ontkoppeling is geboorte. Psychologische ontkoppeling is sannyas.

Op die manier ben ik erg gelukkig. Toen ik mijn moeder vertelde dat ik het huis wilde verlaten voor sannyas, was het laat in de avond, rond elf uur. Ik ging naar de tempel, bracht er wat tijd door zoals gewoonlijk, en kwam op mijn normale tijd thuis. Ik opende de deur met mijn sleutel en liep naar binnen. Ik droeg houten sandalen, normaal gedragen door rondtrekkende asceten. Ze maakten een hard geluid op die granieten vloer! Het was de gewoonte van mijn moeder om wakker te worden, het eten van mijn keuze klaar te maken, en me te bedienen op het moment dat ik binnenkwam. Als ik in de tempel al mijn avondeten had gehad, zei ik haar dat en dan gingen we allebei slapen.

Die bewuste nacht stond ze op en stond op het punt om het eten klaar te maken. Ik riep haar en vertelde haar, 'Ik heb besloten dat ik thuis wegga voor sannyas. Je kunt me vanavond te eten geven, ook al heb ik al gegeten. Ik zal nu eten want morgen vertrek ik.'

Het was een zeer terloopse aankondiging van mijn kant. Natuurlijk was ze geschokt, maar ze zei niets. Mijn hele familie wist vanaf het begin dat praten en proberen mij over te halen om iets anders te doen nooit zou werken. Ze wisten dat voordat ik iets zou zeggen, ik er van binnen heel duidelijk over zou zijn. Alleen nadat ik wist wat ik moest doen, zou ik het hardop zeggen. Als ik iets zeg, betekent het dat het gedaan gaat worden, dat is alles!

Tranen begonnen uit haar ogen te stromen. Ik keek haar aan en vroeg: 'Wat bedoel je met huilen? Bedoel je dat ik niet moet gaan?'

Ze schudde haar hoofd en zei: 'Nee, ik zeg niet dat je niet moet gaan. Ik huil omdat ik me niet kan beheersen. Ik ben niet in staat om het te accepteren. Dat is alles. Ik kan niet zeggen dat je niet mag gaan.'

Ze wist al die tijd dat dit op een dag zou gebeuren. Op een of andere dag zou ik vertrekken. Het was voorspeld via mijn horoscoop. Het mooie was, ze heeft nooit 'Nee' gezegd. Niet alleen zei ze me niet dat ik niet kon gaan, ze bracht het nieuws ook naar mijn vader. Mijn vader dacht dat ze tegen me had geschreeuwd en een probleem had gecreëerd en dat dat de reden was dat ik had besloten te gaan. Hij vroeg haar: 'Heb je tegen hem geschreeuwd? Heb je problemen veroorzaakt? Je weet hoe hij is!'

Mijn moeder zei: 'Nee, ik heb niet geschreeuwd en ik heb niets gezegd. Hij kwam uit zichzelf en vertelde me dit.' Toen kalmeerde mijn vader.

Het was een eerlijke en eenvoudige verklaring. Mijn vader kwam naar me toe, ging zitten en vroeg: 'Swami, je moeder zegt een paar dingen als jouw woorden. Zijn deze dingen waar?'

Grappig genoeg noemden ze me zelfs in die tijd nog 'Swami'!

Ik zei hem: 'Ja. Ik heb besloten thuis weg te gaan om sannyas na te streven en verlicht te worden.'

Het was een schok voor hem. Maar hij zag dat ik heel helder, evenwichtig, koel en ontspannen was. Hij maakte slechts één opmerking. Hij zei: 'Als je ziek wordt, laat het ons dan weten. We willen voor je zorgen.' Dat is alles. Hij zei eenvoudig: 'Als je ooit ergens ziek wordt tijdens je reizen, informeer ons dan. Wij willen voor je zorgen. Dat is het enige wat we willen, niets anders. Voor de rest, doe wat je wilt.'

Mijn ouders hebben me nooit in de weg gestaan. Begrijp me goed, elke relatie, ook de ouderlijke relatie, is pas een gezonde relatie als de persoon bereid is om de volgende fase toe te staan. Ik heb duizenden jongeren gezien die zo geïnspireerd zijn, die moedig genoeg zijn om deze weg van het zoeken in te slaan. Maar ze geven zichzelf niet eens de kans om te ontdekken vanwege hun ouders.

Ouders vervallen eenvoudigweg in de gewone manier van leven, leven om het ego van anderen te bevredigen, en kinderen opvoeden. Heel zelden krijgen een paar zielen de inspiratie en de moed om op onderzoek uit te gaan. Probeer te begrijpen dat ik niet je vraag om je kinderen te trainen of te dwingen om Swamis te worden. Nee! Ik zeg dat als ze al die klik naar sannyas voelen, sta hen dan niet in de weg. Je zult gezegend zijn als je hen niet in de weg staat.

Heb de intelligentie om het pad te zien dat het kind gekozen heeft. Hij heeft het ultieme pad gekozen. Zelfs als hij huilt en worstelt en een mislukking wordt, is er niets aan de hand, als dat je angst is. Ik ben misschien een mislukking geweest in mijn vorige tien geboorten. Daarom ben ik deze keer succesvol! Eén ding: wanneer de strijd voor sannyas is, zelfs als de verlichting niet gebeurt, is het geen mislukking. Het is een groot succes omdat je integer hebt geleefd, en dat ook nog in het bewuste veld. In het bewuste gebied, waakt het Bestaan volledig over je. Er wordt bij elke stap voor je gezorgd. Dus begrijp dat elke verkenning, elk onderzoek, elk avontuur in het bewuste veld moet worden aangemoedigd, toegestaan en ondersteund.

Ik ben mijn ouders eeuwig dankbaar voor het niet in de weg staan.

We bereiken nu het ultieme, of wat ik de piekervaring noem. Realisatie van wie we zijn en onze rol in dit universum is de ultieme kennis en ervaring die we kunnen hebben. Vanuit de duisternis van onwetendheid gaan we naar het licht van de waarheid. We worden verlicht.