De 1D, 2D en 3D werelden.🔗

Neem een basiselement, een punt, een eendimensionaal object. Wanneer een punt een richting volgt, genereert het een lijn. Laat ons nu de beweging van een lijn, een tweedimensionaal voorwerp, traceren. Als het beweegt in dezelfde richting als waarin het zich bevindt, zal het natuurlijk gewoon een lijn blijven. Als hij beweegt in een richting die er niet in ligt, dan traceert hij een oppervlak of een vlak.

Op dezelfde manier, als een oppervlak of

een vlak beweegt in een richting die er niet in ligt, zal het een vast lichaam, een driedimensionaal voorwerp, volgen. Een lijn is dus een oneindig aantal punten. Een oppervlak is een oneindig aantal lijnen. Een vast lichaam is een oneindig aantal oppervlakken. Op dezelfde manier kunnen we ons een vierdimensionale ruimte voorstellen als een oneindig aantal driedimensionale ruimten.

Net zoals we deze hogere dimensies hebben opgebouwd uit de lagere dimensies, kunnen we de

lagere dimensies ook zien als delen of secties van een ruimte van een hogere dimensie. Een punt is bijvoorbeeld het snijpunt van twee lijnen. Een punt is dus een doorsnede van een lijn.

Een lijn is een doorsnede van een oppervlak. Een oppervlak is een doorsnede van een vast lichaam.

Als we dit uitbreiden, kunnen we zeggen dat een vast lichaam een doorsnede is van een vierdimensionaal lichaam. Onze driedimensionale ruimte is een doorsnede van een vierdimensionale ruimte. P.D.Ouspensky, in zijn boek Tertium Organum, legt dit heel mooi uit. Hij breidt dit uit door te zeggen dat vele afzonderlijke driedimensionale lichamen, zoals mensen bijvoorbeeld, in feite de secties of delen van één vier dimensionaal lichaam kunnen zijn!

Hij legt dit uit met een eenvoudig voorbeeld. Stel dat een horizontaal vlak de top van een boom snijdt, evenwijdig aan het oppervlak van de aarde. Nu, op dit vlak, lijken de secties van takken allemaal afzonderlijk te zijn, niet met elkaar

verbonden. Maar vanuit de driedimensionale ruimte kunnen we zien dat het allemaal delen van takken zijn van één enkele boom.

De vier-dimensionale wereld van ruimte-tijd.

In onze vier-dimensionale wereld, kunnen de maximale dimensies in de ruimte slechts drie zijn. We kunnen deze vierde dimensie tijd noemen. Dus, de vier- dimensionale wereld kan worden

gezien als een ruimte-tijd continuüm. Men kan zeggen dat tijd de vierde dimensie van ruimte is.

Wij vatten tijd op in drie vormen - verleden, heden en toekomst. Wij denken dat het verleden voorbij is en niet meer bestaat. De toekomst heeft nog niet plaatsgevonden en bestaat dus ook niet. Het heden vindt dus plaats op de overgang van de niet-bestaande toekomst naar een ander niet-bestaan, het verleden.

In de driedimensionale wereld zien we dat de schijnbaar afzonderlijke delen van de boom in de tweedimensionale wereld in feite met elkaar verbonden zijn in de derde dimensie. Op dezelfde manier, als we ons een bewustzijn voorstellen dat boven ons niveau van leven kan uitstijgen, kan dit bewustzijn ook de continuïteit zien in de vierde dimensie van tijd met het verleden, het heden en de toekomst die allen gelijktijdig bestaan. Dit bewustzijn ziet het gelijktijdig gebeuren van gebeurtenissen, die het gewone bewustzijn ziet als afzonderlijke gebeurtenissen gescheiden door perioden van tijd.

Een driedimensionaal lichaam, bewegend in de tijd, volgt een vier-dimensionaal lichaam. Door de tijd heen kunnen we de beweging zien terwijl we opgroeien van kind tot jeugdige, tot volwassene, tot bejaarde. Maar wij zijn niet in staat dit "vierdimensionale lichaam" te zien of te voelen vanwege onze beperkte waarneming. Omdat we in dezelfde driedimensionale wereld zijn, zien we alleen het gedeelte van het vierdimensionale lichaam dat het normale driedimensionale lichaam is. Het is als een van een serie foto's op een filmrolletje.

Om te begrijpen hoe een vierdimensionale wereld in driedimensionale vorm wordt waargenomen, moeten we eerst zien hoe een driedimensionaal gebeuren in een tweedimensionale wereld wordt waargenomen.

Stel dat je je in een tweedimensionale wereld bevindt, de wereld van vlakken en oppervlakken. Je leven, je waarneming is beperkt tot een vlak, zoals een verticale muur. Stel je nu eens voor dat een wiel waarvan elke spaak in een andere kleur is geverfd, loodrecht op het vlak waarin je leeft ronddraait.

Hoe zal je de beweging van dit wiel waarnemen? Wanneer een spaak van het wiel het vlak snijdt, zal je een lijn van een bepaalde kleur zien op het snijpunt van het wiel en het vlak. Dan, nadat een spaak is gepasseerd, zal er een gat zijn waarin je niets zult zien. Dan zal de volgende spaak van een andere kleur door het vlak gaan. Je zult de beweging van het wiel dus waarnemen als lijnen van verschillende kleuren die zich met regelmatige tussenpozen voordoen.

Wat er gebeurt is dit, de beperkte waarneming in een lagere dimensionale wereld verandert de waarneming van ruimte in een fenomeen in tijd! Aangezien je slechts twee van de drie dimensies van de ruimte kunt zien, zie je de derde dimensie pas wanneer die zich in de loop van de tijd op jouw vlak manifesteert. Vandaar dat je het ziet als niet gerelateerd aan jouw twee dimensies van ruimte, en je noemt het een verschijnsel in de tijd. Stel je nu eens voor dat wanneer een groene spaak door het vlak gaat, er tegelijkertijd een ander onafhankelijk verschijnsel optreedt, bijvoorbeeld het blaffen van een hond. In de tweedimensionale wereld zal dit worden gezien als een correlatie tussen het verschijnen van de groene streep en het geluid van een blaffende hond, terwijl dat in werkelijkheid niet zo is!

Het is onmogelijk voor het tweedimensionale wezen om te geloven dat er een stijging kan zijn van gebeurtenissen buiten zijn vlak van waarneming. Dat betekent dat hij, om de driedimensionale wereld te begrijpen, niet in het tweedimensionale bewustzijn kan zijn, hij moet opstijgen naar het driedimensionale bewustzijn.

Evenzo, om de vierdimensionale wereld te begrijpen, moeten we in het vier-dimensionale bewustzijn zijn.

Is dit mogelijk? Is het voor ons mogelijk om verder te gaan dan de waarneming van de zintuigen, die ons slechts een driedimensionaal beeld geven? Kunnen wij werkelijk de werkelijkheid zien in plaats van slechts glimpen van de werkelijkheid als verschijnselen in de tijd? Het antwoord is JA.

Door diepgaand onderzoek en ontwikkeling hebben de Oosterse mystici en wijzen ontdekt dat het mogelijk is de Werkelijkheid te begrijpen zoals zij bestaat en haar ook te ervaren. Dit kan gebeuren als een natuurlijke manier van leven, niet slechts als een toevallige gebeurtenis. Deze ervaring is bij hen gebeurd.

Door meditatie is het voor ons mogelijk om deze zelfde staat van bewustzijn te ervaren.

Een mooi Zen-verhaal:

Eens keken twee soldaten naar een vlag die wapperde in de wind. Een van hen zei: 'De vlag beweegt.' De tweede zei: 'Nee, het is de wind die beweegt.'

Een Zenmeester die langs liep zag de discussie die gaande was. De soldaten vroegen de meester hen te helpen deze ernstige kwestie op te lossen.

Een van de soldaten vroeg: 'Meester, ik zeg dat de vlag beweegt. Maar hij zegt dat de wind beweegt. Wat is juist?' De meester zegt: 'Geen van beide is juist. Alleen het bewustzijn beweegt.'

Vanaf nu is wat we elke dag van ons leven als werkelijkheid ervaren ook een 'virtuele' werkelijkheid. Het is slechts een perceptie van dingen die gescheiden zijn in ruimte en tijd. Als je diep kijkt, kun je zien hoe onze perceptie van de wereld zelf twijfelachtig is. Vanuit welke kwaliteit van bewustzijn we ook zien, dat verschijnt als onze werkelijkheid, niet de absolute Werkelijkheid.