Wandelen over begraafplaatsen🔗

Ik ging voor een ommegang van de Arunachala heuvel. Het is meer dan 12 kilometer rond de heuvel. Ik ging laat in de avond. Wanneer ik angstig was, bedacht ik mij, 'Hoe zou Annamalai Swamigal zich gedragen? Hij zou zich geen zorgen maken over angst. Laat mij ook zo zijn.'

Ik zal je iets vertellen over een incident. Het regende die nacht hevig toen ik om de heuvel heen ging. Ik was bang om de zware regen, onweer en bliksem te zien. Meteen dacht ik: 'Hoe zal Annamalai Swamigal zich gedragen? Hij zou zich niet druk maken. Hij zal gewoon lopen. Laat ik ook op dezelfde manier doen.'

Ik liep door het traditionele crematorium. In Bharat vinden zowel crematie als begrafenis plaats op dezelfde plaats. Ik liep op die plek, want als je om de heuvel heen gaat, gaat het pad door dat crematorium.

Plots zag ik een hond iets bijten en eten. Toen ik dichterbij kwam, begon de hond tegen me te blaffen. Toen de angst opkwam, dacht ik eerst: 'Hoe zal Annamalai Swamigal zich gedragen? Hij zal zich niet druk maken. Laat me gewoon gaan.' Ik begon te bewegen. Hoe dan ook, toen ik begon te lopen, werd de hond bang en rende weg.

Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat het een lijk was dat niet helemaal begraven was. Het was in de regen naar buiten gekomen en lag op de weg. Stel jezelf eens voor, een jongen van twaalf of dertien jaar oud, alleen om middernacht, die een lijk zonder kop ziet, aangezien de hond de kop in zijn bek had.

De angst begon maar bereikte mijn wezen niet eens helemaal. De schok, de angstaanval, kwam niet eens helemaal tot stand. Zodra de eerste gedachte opkwam, dacht ik met intens bewustzijn: 'Hoe zal Annamalai Swamigal nu reageren? Hij zou er gewoon omheen lopen en gaan. Loop er gewoon omheen en ga. '

Ik bleef lopen. Dat is alles. Ik nam een omweg en liep weg. Ik draaide me niet eens om om te zien. De angstaanval, die leek op een luchtbel die op het punt stond te beginnen, ging niet eens open, bereikte niet eens mijn lichaam. De hitte of het beven van angst was niet eens aanwezig in het lichaam. Het stierf gewoon.

Intense, onschuldige innerlijke ruimte

Intens, de hele bewuste innerlijke ruimte was klaar. Dat is de reden, slechts een klap, slechts een kleine inspiratie was in staat om me in die ervaring te brengen. Dat is wat ik 'verlichting leven' noem. Als je de lichaamstaal van de meester leeft, leef je verlichting.

Elke keer dat er een gedachte in mijn innerlijke ruimte opkwam, of het nu verband hield met kleding of eten of zoiets, was het eerste wat ik dacht: 'Hoe zal Annamalai Swamigal zich gedragen? Natuurlijk zal hij geen verlangen hebben. Vergeet het dan maar!' Als ik me een beetje lui voelde om te mediteren of om de heuvel rond te lopen, zou ik denken: 'Hoe zal Annamalai Swamigal denken? Hoe zal hij deze situatie aanpakken? Uiteraard zal hij zich niet druk maken over deze luiheid. Hij zal gewoon opstaan en mediteren, dat is alles! Dus doe dat gewoon!' Dus voortdurend, van 's morgens tot' s avonds, werden deze meesters de referentie. Ze werden mijn levenscentrum.

Ik vroeg Annamalai Swamigal eens: 'Ik zag Devi in mijn droom. Zie je haar ook in de droom? "Annamalai Swamigal antwoordde:' Nee, ik heb geen dromen. ' Ik schrok: 'Je hebt geen droom! Hoe kan ik dan dromen! '

Die nacht zei ik tegen mezelf: 'Nu, geen droom. Annamalai Swamigal zei 'geen droom', dus ik kan niet dromen. ' Je zult verrast zijn, die nacht dat er een droom begon te gebeuren, zei ik duidelijk vanuit de droom: 'Nee! Annamalai Swamigal heeft geen dromen. Hoe kan ik dromen? '

De droom is verdwenen. Alleen de droom is verdwenen. De binnenruimte was zo grondig, zo onschuldig, zo direct, het was gewoon gebeurd.

Zelfs als ik het koud had of zoiets, zou ik me herinneren: 'Hoe zal Annamalai Swamigal zich gedragen? Hij zal zich niet druk maken. Maak je niet druk. Dat is alles.' Er waren geen verdere vragen of argumenten binnen.