Aaneenschakeling van pijn🔗

Er is een zeer mooie analogie door Ramana Maharishi, een verlichte meester uit Bharat. Een hond kauwt op een droog bot. Tijdens het kauwen, zullen fragmenten van het bot in zijn mond porren en doen bloeden. De hond denkt dat het bloed uit het bot komt en het geniet van het bloed. Het blijft kauwen op het bot voor het plezier van het bloed! Het beseft niet dat het bloed uit zijn eigen mond komt en helemaal niet van het bot.

Als geweld je opwindt, wacht je op dat soort incidenten in je leven. Als pijn je opwindt, als je gelooft dat het leven een aaneenschakeling van pijn is, wacht je op dat soort incidenten in je leven om je overtuiging te versterken en te bestendigen. Dat is de algemene menselijke psychologie. Hoewel mensen beweren dat ze de aaneenschakeling van geweld of de ketting van pijn willen breken, koesteren ze het stiekem.

Laat me een dieper inzicht geven. De pijn die je tien jaar geleden had, de pijn die je negen jaar geleden had, de pijn die je zeven jaar geleden hebt meegemaakt, de pijn die je drie jaar geleden hebt ervaren, en de pijn die je gisteren hebt ervaren zijn allemaal los van elkaar, onafhankelijke, individuele incidenten. Maar je begint met ze allemaal te verbinden en creëert een ketting van pijn. Je verbindt al deze gedachten-kettingen en maak één grote ketting. Je begint te denken en geloven, 'Mijn leven is pijn'. Is dat waar? Nee! Wat is er gebeurd met alle zoete incidenten van vreugde die je hebt meegemaakt tussendoor? Er moet tussendoor toch wel tenminste een paar momenten van vreugde zijn geweest? Ze zijn gewoon vergeten. Ze zijn nooit gekozen om een ketting te maken. Dus de ketting, elke aaneenschakeling is nooit waar omdat het zich richt op slechts een fragment van je volledige biografie.

Eerst begin je met het archiveren van de pijnlijke herinneringen voor nutsdoeleinden. Je archiveert al je pijnen, waarschijnlijk voor de medische geschiedenis of om het aan je dokter te vertellen. Door en door, begin je te geloven dat al deze pijnen die in je leven gebeurd zijn, verbonden zijn. Je besluit dat je leven pijn is, je leven is lijden. Op het moment dat je tot de beslissing komt dat je leven pijn is of dat je leven lijden is, creëer je een hel voor jezelf.

Bijvoorbeeld, tot gisteren kon je alleen lopen, je was niet in staat om te vliegen. Je weet dat je in je verleden nooit gevlogen hebt, je hebt alleen maar gelopen. Kun je geloven dat je kunt beginnen te vliegen vanaf morgen? Dat kan niet. Je weet dat je morgen nog steeds alleen maar zal lopen. Je vertrouwt alleen op je herinnerde ervaringen uit het verleden om je toekomst te voorspellen, en elimineert daarbij vele nieuwe mogelijkheden.

Er is nog iets belangrijks aan pijn dat ik met je wil delen. Deze mag er dan wel mystiek uitzien, maar laat mij eerlijk zijn, Patanjali zegt heel duidelijk dat elke pijn kan worden gebruikt als een deur naar verlichting. De techniek is om het niet als pijn te bestempelen. Gewoon observeren en zien wat er aan de hand is. Zie op de manier waarop een klein kind iets nieuw beleeft, met alle opwinding en nieuwsgierigheid. Doe dit met de situaties die je op dit moment als pijn bestempelt en zie hoe de hele ervaring transformeert.

Als je gewoon de pijn observeert, ga je twee dingen begrijpen. Ten eerste, in het proces van pijn zie je je lichaam zichzelf vernieuwen, zichzelf reconstrueren. Je bestempelt dit proces van vernieuwing ten onrechte als pijn. Ten tweede, wanneer je stopt met het te labelen als 'pijn', stop je weerstand te bieden tegen de sensatie van pijn en kan het sneller genezen. Als je het als pijn bestempelt, vecht je niet alleen met het eigen genezingsproces, je bent ook het proces aan het verlengen en creëert meer pijn.

Aaneenschakeling van vreugde

De vreugde die je tien jaar geleden hebt ervaren, de vreugde die je negen jaar geleden hebt ervaren, de vreugde die je drie jaar geleden hebt ervaren, en de vreugde die je hebt ervaren een jaar geleden zijn allemaal onafhankelijk, individueel, onverbonden aaneenschakeling van gedachten. Op dit moment verbind je al die gedachten en creëer je een grote schacht van vreugde.

Je kan je vreugde identificeren met een voorwerp, een persoon, of een ruimte zoals een bepaald vakantieoord. Nu zal je proberen om dat opnieuw en opnieuw weer terug in je leven te brengen, om die persoon, dat object, die ruimte, of dat hetzelfde incident terug in je leven te brengen. Probeer zoveel als je wil, je zal je niet in staat zijn om de dezelfde vreugde weer opnieuw te ervaren. Dit brengt je nog verder in pijn!

In het leven creëren we voortdurend ofwel aaneenschakelingen van pijn of wel kettingen van vreugde. Als je eenmaal een ketting van pijn heb gecreëerd, probeer je het te breken. Als je de aaneenschakeling van vreugde creëert, probeer je het uit te rekken! Maar je begrijpt niet dat je de vreugde ketting niet kunt verlengen, noch de pijn ketting kunt breken, eenvoudigweg omdat de ketting zelf niet bestaat. Het is gewoon een selectief geheugen. De aaneenschakeling zelf is je verbeelding.

Gedachten zijn als bubbels in een aquarium

Gedachten zijn als bubbels in een aquarium. Er is geen lineair verband tussen een gedachte die we hebben en een andere gedachte die we hebben. De enige relatie tussen de gedachten is dat ze afkomstig zijn van dezelfde bron. Maar we verbinden constant de ene gedachte met de andere gedachte op een lineaire manier.

Net als bubbels in een aquarium vanaf de bodem naar boven borrelen, stijgen onze gedachten ook op dezelfde manier. Als er een luchtbel komt en het oppervlak van het water bereikt, begint de volgende bel en dan begint de derde luchtbel. Omdat de bubbels met een hoge snelheid opstijgen, zien ze eruit als een continue stroom! Eigenlijk is er altijd een ruimte tussen twee bubbels.

Net als de bubbels, ervaren we ook een neutrale ruimte tussen twee gedachten. Sinds de kloof of de neutrale ruimte tussen twee gedachten zo klein is, denken we dat alle gedachten verbonden zijn en een keten vormen. Maar er is altijd een gat tussen twee gedachten. Laat me je vertellen over een incident dat gebeurd is:

Een man van middelbare leeftijd kwam naar me toe en zei, Swamiji, ik ga scheiden van mijn vrouw. Zegen me alsjeblieft!

Ik vertelde hem, 'Ik zegen alleen maar mensen voor huwelijken. Waarom wil je dat ik je zegen voor een echtscheiding?'.

Hij antwoordde, 'Nee, je moet me zegenen, want ik heb zoveel geleden.

Ik zei: 'Lijden is altijd geven-en-nemen. Het is nooit alleen maar nemen. Je moet je vrouw toch ook genoeg leed hebben bezorgd. Dus vertel me alsjeblieft de waarheid over wat gebeurd is en dan gaan we de situatie analyseren.

Hij antwoordde: 'Hoe beslis ik welke incidenten te vertellen, en welke weg te laten? Er zijn er zoveel! Vanaf de eerste dag martelt ze mij. Je weet niet hoeveel marteling ik heb moeten doorstaan. Toen vertelde hij het incident van de dag van zijn huwelijk.

In Hindu dorpen, wanneer een huwelijk plaats vindt, speelt het pasgetrouwde stel spelletjes na de huwelijksceremonie. Voor een van de spelen, wordt een ring in een met water gevulde pot gestopt. De man en de vrouw steken daar hun handen in en concurreren om de ring op te halen. Wie hem het eerst pakt, wint. Deze kleine spelletjes werden voornamelijk gecreëerd om de onbekendheid tussen het paar te verminderen omdat in gearrangeerde huwelijken de bruid en bruidegom elkaar tijdens de bruiloft ceremonie voor het eerst ontmoeten. Ze hebben kleine spellen om de afstand tussen het paar te verkleinen omdat ze nieuw zijn voor elkaar.

Deze man zei, 'Tijdens dat spel, heeft ze mijn hand gekrabd. Met haar nagels, krabde ze aan mijn hand!' En hij begon een groot verhaal over alles wat ze had gedaan met hem sinds die dag! Voor allerlei praktische doeleinden had hij sinds de eerste dag van zijn huwelijk een dossier bijgehouden, zoals een politierapport.

Na twee of drie incidenten zei ik tegen hem, 'Stop alsjeblieft! Als dit het geval is, dan zou zij gelukkiger moeten zijn dan jij om uit elkaar te gaan. Het is erg moeilijk om te leven met iemand die zulke grote en gedetailleerde dossiers in zijn hoofd bijhoudt!' Elke keer als ze iets doet, zal die man altijd door alle bestanden kijken.

Toen vertelde hij me de directe reden voor de scheiding. Hij zei: 'Ze heeft koffie op mijn kleren gemorst!'. Ik vertelde hem, 'Koffie morsen op je kleren kan niet een reden voor een echtscheiding kan zijn!'

Hij zei: 'Nee, dat weet je niet. Vandaag schonk ze koffie in; morgen zal ze zuur gieten!' Hij zei dit echt. Ik begreep de link niet. Ik vroeg hem hoe hij koffie en zuur met elkaar kon verbinden. Opnieuw zei hij: 'Nee, nee Swamiji, je weet het niet.'

Hij kan extreem lijken en jij kan lachen als je dit hoort. Maar kijk eens intens naar je eigen leven. Jij doet hetzelfde ding - voortdurend creëer je onlogische verbindingen. Je vergeet incidenten te zien als onafhankelijk van elkaar. Je vergeet gedachten te zien als onafhankelijk van elkaar.

Als je gewoon deze ene simpele techniek van ontkoppelen leert, zal je in staat zijn om een aanzienlijke hoeveelheid energie vast te houden in je systeem, in je wezen. Als gevolg daarvan zal je vele malen productiever en creatiever zijn. Je relaties zullen veel vriendelijker zijn omdat je geen incidenten verbindt die geen verband houden. Je zal je niet verstikt voelen door mensen of hun verwachtingen van jou. Je zal enorme innerlijke ruimte beschikbaar hebben voor jezelf om aan jouw behoeften te voldoen, evenals aan anderen hun behoeften. Je zal ook enorm mededogen hebben om te weten waarom anderen lijden. Het is alleen als je niet begrijpt waarom de andere persoon lijdt, dat je hardvochtig met hen bent. Wanneer je ontkoppelt, ben je in staat om die persoon in je innerlijke ruimte te accommoderen. Je bent automatisch medelevend. Je eigenlijke leven heeft een verschillende kwaliteit en je wordt een andere persoon in de wereld.