Schuld gecreëerd door directe familie
Voor de leeftijd van zeven jaar wordt er schuld gecreëerd door je directe familie. Als je niet handelt volgens de wensen van je ouders, installeren ze schuldgevoelens in jou. Ze vertellen je dat God niet zal goedkeuren wat je doet. Arme God, hij moet alles ondersteunen wat iedereen over hem zegt! Of je ouders vertellen je dat je hun wensen als ouders moet respecteren. Onmiddellijk voel je je schuldig omdat je hen ongelukkig maakt. Op deze manier zaait familie de eerste schuld in jou. Jij op jouw beurt geeft het door aan jouw kind. Als een kroon, wordt het van generatie op generatie doorgegeven.
Omdat je niet de kennis hebt om uit te leggen waarom dingen op een bepaalde manier moeten worden gedaan, verander je het in een regel en legt deze op aan het kind en zo creëer je schuldgevoel. Kinderen zijn bijvoorbeeld dol op snel ronddraaien. Ze houden van bewegen en stromen met het lichaam. Het is een natuurlijke manier voor hen om hun energie te centreren. Maar wat doen we? We stoppen het kind en brengen de angst in hem dat hij kan vallen. We stoppen onze inspanningen niet totdat het kind stijf, bevroren en saai is zoals wij!
Het kind wil misschien naar buiten gaan en spelen in de zon of wat bloemen verzamelen of gewoon rondspringen in de frisse lucht. Als je erover nadenkt vraagt het kind niet veel. Maar de moeder zegt 'nee'. Het kan ziek worden door de hete zon. Als je een beetje dieper kijkt, kun je zien dat door 'nee' te zeggen de moeder een subtiel gevoel van macht krijgt, van controle. Ze zou kunnen zeggen dat het de zon is, maar het is subtieler dan dat.
De 'nee' van de moeder heeft een diepe impact op het kind. Het creëert schuld in het kind. Nu kan het kind zichzelf dwingen binnen te blijven of hij kan ontsnappen aan de ogen van zijn moeder en naar buiten gaan. Maar hoe dan ook, zijn ruwe energie wordt onderdrukt. Als hij zich dwingt om binnen te blijven, wordt zijn energie niet toegestaan zich uit te drukken. Als hij naar buiten gaat, zal hij zich schuldig voelen, hij zal bang zijn dat iemand hem zal zien. En dit alles voor niets groots, alleen maar om in de zon te spelen!
Naarmate het kind groeit, nestelt dit diepe geheugenspoor van schuld zich in hem. Zelfs nadat hij een volwassen man geworden is en onafhankelijk, kan hij in het grasveld in de zon zitten en kunnen die herinneringen uit de kindertijd worden geactiveerd. Hij kan zich schuldig en ongemakkelijk voelen zonder reden. Er is niets om je schuldig te voelen over in het gazon zitten, maar de oude herinneringen zijn gewekt.
Dit is hoe schuld ontstaat. Kleine incidenten zoals deze, verzamelen zich en maken schuld tot jouw natuurlijke levenswijze.