வார்த்தைகளின் சுத்தியைப் பற்றி விளக்கும் ஒரு சின்ன கதை:🔗

ஒரு துறவி, ஒருமுறை ஒரு கிராமத்திற்கு விஜயம் செய்தார். அவர் ஒரு குடிசையைக் கடந்து செல்கையில், அக்குடிசையிலிருந்து வெளிவந்த ஒரு பெண்மணி அத்துறவியைக் கண்டார். உடனே அவர் அந்தத் துறவியை வணங்கி, நோயால் இறந்துகொண்டிருக்கும் தம்முடைய குழந்தையைக் குணப்படுத்தும்படி மன்றாடி வேண்டினார். அத்துறவி அக்கிராமத்திற்குப் புதியவராகையால், அவர் ஏதாவது அதிசயத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்ற ஆர்வத்தில் அவரைச் சுற்றி ஒரு கூட்டமே கூடிவிட்டது. அந்தப் பெண்மணி தம்முடைய குழந்தையை வீட்டிலிருந்து வெளியே தூக்கி வந்தார். அப்போது கூட்டத்திலிருந்த ஒரு மனிதர், ''மருந்துகள் கொடுத்தும் சரியாகாத ஒரு நோய், உங்கள் பிரார்த்தனை மூலம் சரியாகிவிடும் என்று நினைக்கிறீர்களா?'' என்று கூக்குரலிட்டார். உடனே அந்தத் துறவி அவரைப் பார்த்து, ''முட்டாளே வாயை மூடு. நான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்பதைப் பற்றி நீ அறிய மாட்டாய்!' என்று கத்தினார். 'முட்டாள்' என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் அந்த மனிதர் கோபத்தால் கொந்தளித்துப் போனார். அவருடைய முகம் சிவந்து விட்டது! ''என்ன ஒரு தைரியம் உனக்கு, என்னையே அவமானப்படுத்துகிறாயா!'' என்று கூச்சலிட்டான். அந்தத் துறவி சிரித்துக் கொண்டே அமைதியுடன் அவரை நோக்கிக் கேட்டார். ''ஒரு வார்த்தை, இந்தளவுக்கு உனக்குள் கோபத்தைமூட்டுமானால், மற்றொரு வார்த்தை ஏன் குழந்தையைக் குணப்படுத்தாது ?''

இதுவே வார்க்கைகளின் சக்கி!