૧૮ જુલાઈ ૧૯૯૪ એ અંતે તેમણે લખ્યું હતું :🔗

મારી ઈન્દ્રિયો ઉપર મારા મનને કબજો મેળવવા દેવો છે ! હજુ સુધી મારું ડહાપણ અને મારું મન પરિપક્વ થયું નથી. તે પોતાની રીતે વર્તે છે. મારા ડહાપણમાં વધારો કરવા માટે મારે રાતના ૧૧ થી ૧ વાગ્યા સુધી પ્રાણાયામ કરવા સારા છે.

આ બનાવોની શ્રૃંખલા, THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMની સિધ્ધ, રહસ્યવાદી કે જેમની પાસે ખૂબ જ ડહાપણ અને શક્તિઓ હતી, તેમની સાથેની મુલાકાતો સંબંધિત છે. THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ તિરૂવશ્વામલાઈમાં ફરતા રહેતા રહસ્યવાદીઓ પાસે જવાનું અને ફરવામાં સમય વ્યતિત કરવાનું શરૂ કરી દીધું હતું. જેવી રીતે રામકૃષ્ણા પરમહંસે આવા રહસ્યવાદીઓ પાસેથી આધ્યાત્મિક ટેકનીકો શીખી હતી તેવી જ રીતે THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM શીખવા લાગ્યા હતા.

તેઓ, આ ૮૦ વરસના વૃધ્ધ સિધ્ધ જે અરૂણાચલના ગિરિવલમ માર્ગ પર બેસી રહેતા તેમને નિયમિત મળવા જતા હતા. સિધ્ધ દેખાવમાં અને વર્તનમાં પાગલ માણસ જેવા હતા. તેની પાસે એક ભિક્ષા પાત્ર હતું અને લોકો તેમાં ખાવાનું નાંખી જતા. તે ખાઈ લેતા અને વાસણને ધોયા વગર જ પડયું રહેવા દેતા. રખડતા ક્રતરા ત્યાં આવતા અને વાસણને ચાટીને સાફ કરી જતા. ત્યાંથી પસાર થતા લોકો ફરીથી તેમાં ખાવાનું નાંખી જતા અને સિધ્ધ તેમાંથી ખાઈ લેતાં. જો કોઈક વાસણ ધોઈ દેતું તો તે સાફ થતું, નહીંતર એમ જ પડી રહેતું.

આ જ સમયમાં THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ નારાયણ શાસ્ત્રીએ શીખવેલી ઘણી બધી તાંત્રિક પધ્ધતિઓને આત્મસાત્ કરી લીધી હતી, અને આ શક્તિઓના ઉપયોગથી તેમને બનાવોનું પૂર્વાનુમાન થઈ જતું અને તેમના મિત્રો માટે હવામાંથી વસ્તુઓ હાજર કરી આપતા. આમ છતાં તેઓ માત્ર હકારાત્મક સ્રચિતાર્થો સાથે મજા કરવા માટે તેમાં ગળાડૂબ રહેતા. તેમ છતાં એક દિવસ સિધ્ધે THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMને કહ્યું કે તારો શક્તિ સાથેનો ખેલ વૈશ્યા વ્યવસાય જેવો છે, અને જ્યાં સુધી તેનો આધ્યાત્મિક વિકાસ, આત્મજ્ઞાન ના થાય ત્યાં સુધી તેણે બધો ખેલ છોડી દેવો જોઈએ. તેણે THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMની સરખામણી નામાંકિત તામિલ વ્યક્તિત્વ પાટ્ટીના ત્થાર સાથે કરી હતી, જેઓ પોતાના આધ્યાત્મિક મનોવલણો હોવા છતાં સ્ત્રીના મોહમાં ફસાઈ ગયા હતા.

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ જ્યારે અમને તેમની ડાયરીના આ પાનાઓ બતાવ્યા હતા ત્યારે તેમણે આ બનાવો યાદ કર્યા હતા. તેમણે કહ્યું કે જ્યારે એ દિવસે સિધ્ધે તેમને ઠપકો આપીને કાઢી મૂક્યા હતા, એ દિવસે એમણે તેમણે જે મંત્રો લખ્યા હતા એ બધા જ ફેંકી દીધા હતા અને નારાયણ સ્વામી થાત્થાએ આપેલ તાવીજ પણ ફેંકી દીધું અને પોતાની જાતને મેડિટેશનમાં સમર્પિત કરી દીધી હતી.

તેમના ગૃહત્યાગ માટે તૈયાર કરનાર પોતાની જિંદગીના આ પથદર્શક બનાવનું વર્ણન કરતી વખતે THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ અમને કહ્યું હતું :

મન એટલું બધું અશાંત હતું કે મેં મારી જાતને કહ્યું કે તેને નિયંત્રણમાં લાવવા માટે પ્રાણાયામ કર અને શાંતિ મેળવ ! એ વખતે મેં એ પણ નોંધ્યુ હતું કે, એક પ્રસંગે સિધ્ધે મારી સાથે યોગ્ય રીતે વાત નહોતી કરી અને એ કારણે મારૂં મન વધારે અશાંત બની ગયું હતું. મારા માટે એ વિચરણ કરતાં રહેનારાં સિધ્ધો આત્મીય સ્વજનો હતા અને જયારે એ લોકો મને યોગ્ય પ્રતિભાવ નહોતા આપતા, ત્યારે મારાથી એ સહન નહોતું થતું. મને સ્પષ્ટ રીતે ખ્યાલ આવી ગયો હતો કે એ ખળભળાટ મારા મન જેટલું મારું ડહાપણ પરિપક્વ નહોતું થયું એનો હતો. મારી બુધ્ધિ સારી હતી પણ તે અનુભવ બની નહોતી અને તેથી પ્રેકટિસોએ ગુંચવણો પેદા કરી હતી. મને લાગ્યું કે શ્વાસનું નિયમન પ્રાણાયામ શાંત થવામાં મદદ કરશે. પરંતુ અંતે, બદલાવ ભીતરમાંથી જ આવ્યો અને શક્તિના ખેલમાં ક્યારેય ના પડવું એવો નિર્ણય લેવાઈ ગયો ! જુઓ એ ઉંમરે પણ હું મારા મનનું કેટલૂં ઝીણવટપૂર્વક નિરીક્ષણ કરતો હતો ! એ બનાવ અને એ થોડા દિવસો મારા માટે એક પ્રક્રિયા, એક ટેકનીક જેવા હતા.

બધું છોડતાં પહેલાં હું ખળભળાટમાંથી પસાર થયો હતો. કાગળની આ ચાર ચબરખીઓ વાંચનાર માટે, જો તે ગહન જાગૃતતા સાથે સંબંધિત હોય તો, એક પ્રકિયા એક ટેકનીક જેવી છે. કાગળની આ ચબરખીઓ દર્શાવે છે કે મેડિટેશન, તપશ્ચર્યા સમજણ સાથે થયા હતાં અને સમજણ માત્ર એન્લાઈટેન્મેન્ટના કારણે આવતી નથી.

તમારે એક બાબત સમજી લેવાની જરૂર છે : "આ કર, પેલું ના કર, જો તું આમ કરીશ તો તું આત્મસાક્ષાત્કાર કરી શકીશ.'' વગેરે કહેવાવાળું મારી જિંદગીમાં કોઈ જ નહોતું. એવા કોઈ જીવંત માસ્ટર નહોતા જે મને કહે કે આટલું કરીશ તો તને એન્લાઈટેન્મેન્ટ પ્રાપ્ત થશે. કોઈ જીવંત માસ્ટર નહોતા જે મને માર્ગદર્શન આપે અને પોતાના અનુભવોથી બતાવે, જેથી હું પણ

''મારી ઉંમરના બીજા છોકરાઓ જેવી રીતે વાસનાઓમાં જકડાયેલા હતા અને તેને તાબે થઈ ગયા હતા, તેવી જ રીતે હું શક્તિના ખેલમાં જકડાયેલો હતો અને તેમાં હૃદય પૂર્વક ઓત પ્રોત થઈ ગયો હતો. જ્યારે સિધ્ધે મને કહ્યું કે હું પાટ્ટીનાત્થારની જેમ મારી જાતને વેચી રહ્યો છૂં ત્યારે મેં નારાયણ સ્વામી થાત્થા એ આપેલ યાયાત્થુ (માદળીયું) ફાડીને ફેકી દીધું હતું. તેમ છતાં મેં તેમને આ બાબત જણાવી નહોતી. બીજે દિવસે સિધ્ધે મને માર્યો હતો. એમણે મને જે શારીરિક માર માર્યો હતો તેની પીડાની અસર શરીર કરતાં મન પર ઘણી વધારે થઈ હતી. એ જ્ઞાન પ્રતિક્રિયાત્મક બદલાવ જેવું હતું. જેવી રીતે, પાદ્ટીનાત્થાર, "કાડત્રા ઉસીયુમ વારાથ્યુ કાન કડાઈ વાગીક્કાએ'' (કાણાં વગરની સોય નકામી છે) કહેવતનો અર્થ સમજી ગયા હતા અને તેમણે પોતાની બધી જ ખરાબ આદતો છોડી દીધી હતી તેમજ બધી મિલ્કતનો ત્યાગ કરીને પવિત્ર શહેર વારાણસીમાં પહોંચી ગયા હતા. તેવી જ રીતે સિધ્ધે મને જે ધક્કો માર્યો હતો એ પ્રકાશપૂંજ હતો કે જેણે મને જાગૃત કરી દીધો હતો. મેં બધા જ શક્તિઓના ખેલ છોડી દીધા અને તરત જ ગૃહત્યાગ કરી દીધો. "

જો તમે આ કાગળની ચિત્રીઓ વાંચશો તો તમને આખરી નિર્ણય લેવાયો એ પહેલાંની મારા મનની રમતનો ખ્યાલ આવશે. એ થોડા દિવસો દરમ્યાનના વિચારોનો ઝોક જ્રુઓ. એ થોડા દિવસો માટે, સિધ્ધ સાથે અથડામણ ચાલુ હતી ત્યારે મારું મન લોલકની જેમ આમથી તેમ ઝૂલા ખાઈ રહ્યું હતું. એ સમયે એક વખતે મેં થાત્થાએ આપેલ માદળીયું ફાડી નાંખ્યું હતું. બીજી જ ક્ષણે, એ તોડેલું માદળીયું પાછું મેળવવા માટે અપેક્ષા રાખી રહ્યો હતો. મને એવો વિચાર આવતો હતો કે કદાચ મેં માદળીયું ફાડીને કંઈ ખોટું તો નથી કર્યું ને ?

તેમનાથી વધારે સહન થઈ શકે તેમ નહોતું.

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM ગ્રંથ - ૧

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ કહ્યું, "કશું જ નહીં, કોઈ ચોક્કસ કારણ નથી, બસ મારે એમજ જાણવું છે.''

તેની માતાએ પૂછયું, ''તું આવો અમંગલ પ્રશ્ન કેમ પૂછે છે ?શું ખોટું થયું છે ?''

એન્લાઈટેન્મેન્ટ મેળવી શકું. તેમ છતાં હું બ્રહ્માંડીય સ્ત્રોતમાંથી જ્ઞાન ખેંચીને

આ બનાવ પછી તરત જ THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMને થયું કે ગૃહત્યાગ કરવાનો સમય થઈ ગયો છે. એકાએક એક સાંજે અંદરથી તીવ્ર ઈચ્છા પેદા થઈ કે તેમને

તાત્કાલિક અમલમાં મુકવાની જરૂરત મહેસુસ થઈ. તેમને થયું કે જિંદગી

જે તરફ દોરી રહી છે. એમાંથી કૂદકો મારીને બહાર નીકળીને વધારે મોડ્

કર્યા વગર પોતે જેવી જિંદગીની શોધ ખોળ કરી રહ્યા છે એ જીંદગીમાં છલાંગ મારવાની જરૂર છે. તેઓ જે રીતે જીવી રહ્યા હતા એ જીવન

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMને આ વાત પોતાની માતાને સૌ પ્રથમ કરવી હતી. તેઓ તેણીને

ખૂબ જ ચાહતા હતા અને ઈચ્છતા હતા તેને શક્ય એટલો ઓછો આઘાત

લાગે અને તે ઓછી દ્દુ:ખી થાય. એ રાત્રે જ્યારે જુદા થવાની તલપ વધારે

અનુભવાઈ, ત્યારે THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM લગભગ ૧૦ વાગ્યે પોતાની માતા પાસે

ગયા. તેમણે માતાને પૂછ્યું, "જો હું મૃત્યુ પામું તો તું શું કરે ?"

અસ્તિત્વમાં અટલ શ્રદ્ધા સાથે આગળ વધતો જ ગયો. "

પરિસ્થિતિને આધીન થવાના ભાવથી તેની માતાએ કહ્યું, ''હું શું કરી શકું ? આવું બને તો મારે સ્વીકારી લેવાની જરૂર પડે."'

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ પછી માતાને કહ્યું કે ''હું ઘરનો ત્યાગ કરવાનો છું અને સંન્યાસ લેવાનો છ્રું.''

તેમની માતા ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડ્યા. તેનું શરીર બેકાબુ બનીને દ્દઃખમાં ધ્રુજવા લાગ્યું. તેણે કહ્યું, 'હું જાણતી જ હતી કે એક દિવસ તું જતો રહેવાનો જ છે.' THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ તેને પૂછયું; " તું નથી ઈચ્છતી કે હું જાઉં."

તેણીએ કહ્યું, "ના, હું જાણું છું કે તારે જવું છે. અને હું ઈચ્છું કે તારી જિંદગીમાં તું જે કરવા માંગે છે, તે માટેની હંમેશા ઉત્કટ ઈચ્છા રહેલી છે. હું તને એમાંથી અટકાવીશ નહીં. પરંતુ હું તને જતો જોઈને સહન નહીં કરી શકું. એટલે જ મને રડવું આવે છે."

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ પોતાની માતાનો બિનશરતી પ્રેમ પોતાના પર ફરી વળતો અનુભવ્યો. તે અતિશય દ્દઃખમાં હતી અને છતાં તેનો દીકરો જે ઈચ્છતો હતો તેમાં એ આગળ વધે એમ ઈચ્છતી હતી. તે તેના માર્ગમાં આડે આવવા નહોતી માંગતી. તેનું નિખાલસપણું અને બિન સ્વાર્થી પ્રેમ THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMને ગહન રીતે સ્પર્શી ગયા હતા. તેમને અપેક્ષા જ નહોતી કે તેમની માતા આટલી આસાનીથી પોતાના દિકરાને ગુમાવવા માટે તૈયાર થઈ જશે. તેમાં કંઈક દિવ્યતાની મરજી હતી એવું લાગતું હતું. જ્યારે કોઈ સંપૂર્ણ તીવ્રતાથી દિવ્યતા સાથે લયમાં આવી જાય છે. ત્યારે બધા જ અવરોધો અદેશ્ય થઈ જાય છે અને બધું જ યોગ્ય અને અનુકૂળ બનવા લાગે છે.

જયારે THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMના પિતા કામ પરથી ઘરે આવ્યા ત્યારે તેમની માતાએ રાત્રે તેમના દિકરાએ જે કહ્યું હતું એ તેમને કહ્યું THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMના પિતાજી તેણી પર ગુસ્સે થઈ ગયા. તેમને લાગ્યું કે તેણીએ જ પોતાના દીકરાને ઘર છોડવું પડે એવો કોઈક સંતાપ આપ્યો હશે THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ પોતાના પિતાને કહ્યું કે મારી માતા અથવા ઘરના કોઈપણ સભ્યે એવું કર્ણું જ કર્યું નથી કે કહ્યું નથી કે જેથી મારે ઘર છોડવાનો નિર્ણય લેવો પડ્યો હોય. તેમણે તેના પિતાને કહ્યું કે મારી સંન્યાસીનું જીવન જીવવાની હંમેશાથી ઈચ્છા રહી છે અને

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ પોતાના માતા પિતાને કહ્યું કે એક અઠવાડીયામાં મારી ઈચ્છા ઘર છોડી દેવાની છે. તેઓ સ્પષ્ટ હતા કે દક્ષિણ ભારતમાં બિલકુલ પાછા નહીં આવે. તેમનું દિલ હિમાલયમાં લાગ્યું હતું. તેમના પિતા ઓછૂં બોલતા અને પોતાના દીકરાને જતો અટકાવ્યો નહીં, તેમ છતાં THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMની માતા તરફના તેમના અભિગમ માટે તેમણે દુ:ખ અને નારાજગી અનુભવી હતી. THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMને પોતાની માતા માટે દિલગીરી થતી હતી. તેમણે પોતાના પિતાને સમજાવવાનો નિષ્ફળ પ્રયત્ન કર્યો હતો, કે ઘર છોડવાના નિર્ણયને કુટુંબ સાથેના સંબંધોને કશું જ લાગતું વળગતું નથી, એ નિર્ણય મારી પોતાની ભીતરમાંથી ગહન ઈચ્છામાંથી સ્ફૂર્યો હતો. THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMની માતા, પતિ અને દીકરા વચ્ચે પિસાઈ રહી હતી. તેના પતિને એવું લાગતું હતું કે પોતાનો દીકરો ઘર છોડીને જાય છે તેને માટે તેની માતા જવાબદાર છે. માતા પોતાનો દીકરો ઘર છોડે છે એ જાણીને ભાંગી પડી હતી. માતા પિતા જાણતા નહોતાં કે તેઓ પોતાના દીકરાને ફરીથી પાછો ક્યારે જોઈ શકશે, અથવા તેને ફરીથી જીવતો જોઈ શકશે કે નહીં.

વરસો પછી, અમે જયારે અમારા માસ્ટર સાથે હિમાલયની યાત્રામાં હતા. ત્યારે તેમના માતા પિતા પણ અમારી સાથે જ હતા, અને અમારામાંના થોડાકને એ વખતે બસમાં બેઠા બેઠાં પોતાના ઘર છોડવાના નિર્ણય વિષે પોતાના માતા પિતા સાથે વાતો કરતા સાંભળવાનું સદૂભાગ્ય સાંપડ્યું હતું. ! THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ એ સમયે બનેલા બનાવોને યાદ કરીને તેમને પૂછવું હતું કે હું ઘર છોડી રહ્યો હતો ત્યારે તેમને કેવું લાગ્યું હતું ! અમે આતુરતાથી સાંભળી હતા. તેમની માતાએ કહ્યું કે અમે તેના જન્મથી જ જાણતાં હતાં કે તે એક દિવસ અમને છોડીને જતો રહેવાનો છે. જોષીની ભવિષ્યવાણીથી અમે જાણતા હતાં કે એ મહાન સંન્યાસી બનવાનો છે એટલે અમે ખુશ હતા; પરંતુ તેમની વિદાય તેઓ સહન કરી શકતા નહોતા. માતાએ પણ

મને લાગે છે આ યોગ્ય સમય છે કે હું એ માટે ગૃહત્યાગ કરી દઉં.

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM ગ્રંથ - ૧

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM નસીબદાર હતા કે તેમના માતા પિતા સામાજિક અસરોથી રૂક્ષ અને ભ્રષ્ટ નહોતા બની ગયેલા. તેઓ ઘણી બધી રીતે નિખાલસ અને ભલાભોળા હતા. તેઓ ખરેખર એટલું જ ઈચ્છતા હતા કે તેમનો દીકરો એવું જ કરે જેમાં તેને સુખની અનુભતિ થાય. કૌટુંબિક જયોતિષીની આગાહી હતી કે દીકરો વહેલો કે મોડો ઘર છોડવાનો જ છે એટલે એ પણ અપેક્ષિત જ હતું. તેમની આશા એવી હતી કે આ મોડું બને. છોકરો પોતાની સંભાળ કેવી રીતે રાખશે એની તેમને ચિંતા હતી, હજુ THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM તિરૂવત્રામલાઈમાંથી ક્યારેય બહાર ગયો જ નથી તો એ પોતાનો આશરો અને ખોરાક કેવી રીતે મેળવશે એ વાતની ચિંતા એમને થતી હતી.

આજે લાખો લોકો THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMની ભક્તિ કરે છે. ૧૯૯૫માં પાછા જઈએ. જયારે તેઓ ઘર છોડવા તૈયાર થયા હતા, ત્યારે તેઓ કોણ છે એ કોઈ જ જાણતું નહોતું. THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMને પોતાને પણ ખ્યાલ નહોતો કે શું બનવાનું છે. તેઓ જાણતા હતા કે તેમને આત્મસાક્ષાત્કાર કરવો છે, અને તેમણે વિચાર્યું હતું પોતે કદાચ ૭૦-૮૦ વરસના થશે, ત્યાં સુધીમાં થઈએ જશે. અસ્તિત્વે એમના માટે શું સંગ્રહ કરી રાખ્યું હતું એ વિષે એમની પાસે કોઈ કડી નહોતી, તેઓ એ પણ જાણતા નહોતા કે પછી તેઓ માર્ગના દરેક પગથિયે અસ્તિત્વના ચરણોમાં સમર્પિત થતા જશે.

એક દિવસે તેમણે અમારામાંના એક જૂથને કહ્યું હતું, "એ સમયે મારો ખ્યાલ એવો હતો કે તીવ્ર પ્રયાસો અને મેડિટેશન દ્વારા હું એન્લાઈટેન્ડ થઈશ. અને આત્મ સાક્ષાત્કાર થયા પછી, હું પોતે જ મારી એન્લાઈટેન્ડ સ્થિતિમાં રહીશ. મારા માટે અસ્તિત્વે ભવ્ય મિશનનું આયોજન કરી રાખ્યું હશે એ વિષે હું બહું જ ઓછું જાણતો હતો."

કહ્યું કે તેમને સામાજિક પ્રત્યાઘાતોના હુમલાનું દબાણ પણ સહન કરવું પડ્યું હતું પરંતુ તેમાંથી તેઓ વધારે મુશ્કેલીઓ વગર પસાર થઈ ગયા હતા.

જયારે THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM તેના આત્મસાક્ષાત્કાર પછી પહેલી વખત તિરૂવજ્ઞામલાઈ પાછા ફર્યા ત્યારે, જેવો તેમણે શહેર વિસ્તારમાં પગ મૂક્યો કે તરત જ તેમને પગમાં પથ્થરની ઠોકર વાગી. જ્યારે તેમણે નીચે જોયું, ત્યારે તેમણે જોયું કે એ શિવલિંગ હતું જાણે કે તેમનું સ્વાગત કરવા પોત જ ત્યાં ગોઠવાઈ ગયું હોય ! બચપણથી જ તેમના દાદાજીએ THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMને વારંવાર કહ્યું હતું કે ભગવાન અરૂણાચલેશ્વર અને ઉત્રામુલાઈઅમ્માન તેના માતા પિતા છે અને THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ અરૂણાચલને હંમેશા પોતાનું જ ઘર માન્યું હતું. THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMએ નીચા નમીને શિવલિંગને પોતાના હાથમાં લઈ લીધું અને પોતાની માતાના આશીર્વાદ લેવા ચાલ્યા ગયા.

હમણાં, આશ્રમમાં એક બ્રહ્મચારીએ THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAMને પછયું હતું કે, એન્લાઈટેન્મેન્ટ પછી બીજી વ્યક્તિના આશીર્વાદ લેવા જવું કેવી રીતે શક્ય છે. પછી ભલે તે પોતાની માતા કેમ ના હોય ? એક વખત એન્લાઈટેન્ડ થયા પછી માસ્ટરે બીજા લોકોને આશીર્વાદ આપવાના હોય તેમની પાસે લેવાના ના હોય.