Μπορείτε να απεγκλωβιστείτε από τον Λαβύρινθο του Νου🔗

Μέχρι στιγμής εξετάσαμε τα βασικά κινητήρια συναισθήματα. Όταν αυτά τα συναισθήματα εκφράζονται με έναν αρνητικό τρόπο, καταστρέφουμε την ενέργεια μέσα μας και μπλοκάρουμε τον εαυτό μας από το να λάβει ενέργεια από έξω. Εάν είχατε εξασκηθεί στις τεχνικές που δόθηκαν στα προηγούμενα κεφάλαια, θα είχατε επίσης δει πώς θα μπορούσατε να ξεπεράσετε τις αρνητικές αυτές ενέργειες και να ξεμπλοκάρετε τον εαυτό σας.

Ας δούμε τώρα μερικά άλλα θέματα, τα οποία, αν τα κατανοήσουμε καλά, θα μπορέσουν να αλλάξουν τον τρόπο που ζούμε. Αυτές οι αντιλήψεις θα μπορέσουν να μας μεταμορφώσουν.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με κάτι πολύ απλό, κάτι που όλοι μας θεωρούμε ως δεδομένο. Ας δούμε πώς λειτουργεί πραγματικά το μυαλό μας.

Το πείραμα των δέκα λεπτών

Δοκιμάστε ένα πολύ απλό δεκάλεπτο πείραμα.

Πάρτε ένα φύλλο χαρτί και ένα στυλό. Καθίστε κάπου μόνοι σας και γράψτε όποια σκέψη έρχεται στο μυαλό σας - σαν να είχε συνδεθεί ένας εκτυπωτής με το μυαλό σας - καταγράψτε ακριβώς αυτά που σκέφτεστε. Μην λογοκρίνετε και μην καταπιέσετε καμία σκέψη. Είναι ένα πείραμα που αφορά μόνο εσάς. Κανείς άλλος δεν θα δει αυτά που θα έχετε γράψει. Ακριβώς όπως το ένα λογισμικό μεταγραφής το οποίο όταν συνδέεται με μια μαγνητοφωνημένη ομιλία μεταγράφει τα πάντα, έτσι και εσείς μεταγράψτε αυτολεξεί όλα όσα συμβαίνουν στο μυαλό σας. Όταν παρέλθουν τα δέκα λεπτά, διαβάστε αυτό που γράψατε μία μόνον φορά. Θα εκπλαγείτε! Θα μπορέσετε να δείτε ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει καμία λογική στον τρόπο με τον οποίο σχηματίζονται οι σκέψεις στο μυαλό σας!

Για παράδειγμα, ας πούμε ότι βλέπετε έναν σκύλο στο δρόμο. Αμέσως θα θυμηθείτε τον σκύλο που φοβόσασταν όταν ήσασταν μικροί ή αυτόν με τον οποίο

παίζατε όταν ήσασταν μικροί. Η επόμενη σας σκέψη θα μπορούσε να αφορά την παιδική σας ηλικία. Η τρίτη τον δάσκαλο και την αίθουσα στην οποία καθόσασταν στο σχολείο. Η τέταρτη θα μπορούσε να αφορά το σπίτι όπου έμενε ο δάσκαλός σας.

Δεν υπάρχει καμία λογική σύνδεση μεταξύ του σκύλου που είδατε πρόσφατα στο δρόμο και του δασκάλου που σας δίδαξε στο σχολείο. Ωστόσο, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ενδέχεται να μεταπηδήσατε από τον σκύλο της παιδικής σας ηλικίας στον δάσκαλο της παιδικής σας ηλικίας. Έτσι μπορεί να δείτε ότι οι σκέψεις σας απλώς θα μετακινούνται, θα παρασύρονται από το ένα θέμα στο άλλο.

Κάθε σκέψη είναι τελείως ανεξάρτητη, τελείως ασύνδετη από την προηγούμενη σκέψη.

Δεν μπορούμε λοιπόν καν να τα ονομάσουμε αυτά ως "σκέψεις". Είναι απλώς "συνειρμοί", αυτό είναι όλο. Συνδέετε τον σκύλο με την παιδική σας ηλικία, την παιδική σας ηλικία με τον δάσκαλο, και ούτω καθεξής.

Στην πραγματικότητα, ακόμα και αν κάνετε αυτή την άσκηση έστω και μία φορά, η ίδια η κατανόηση που θα σας δοθεί θα μεταμορφώσει τον τρόπο που αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σας αλλά και τον τρόπο που θα συμπεριφέρεστε προς στον εαυτό σας και τους άλλους. Ολόκληρη η ζωή σας θα μεταμορφωθεί.

Πώς λοιπόν λειτουργεί το μυαλό μας;

Πώς δημιουργούμε τις σκέψεις και δίνουμε νόημα σε αυτές;

Πώς βιώνουμε τη ζωή;

Η φύση του νου

Επιτρέψτε μου να σας δείξω ένα απλό διάγραμμα ώστε να καταλάβετε πώς ρέουν οι σκέψεις μέσα στο μυαλό σας και πώς εσείς τις συνδέετε μεταξύ τους.

Κάθε σκέψη μέσα στο μυαλό σας αναπαρίσταται εδώ ως ένα τετράγωνο ή ένα ορθογώνιο. Κάθε μία έχει ένα διαφορετικό σχήμα, μέγεθος και χρώμα. Διαφορετικές σκέψεις ρέουν συνεχώς μέσα σας. Κάποια μπορεί να σχετίζεται με έναν πόνο ή με μια οδυνηρή εμπειρία. Ενώ κάποια άλλη μπορεί να σχετίζεται με την αίσθηση της χαράς ή με μια χαρούμενη εμπειρία που είχατε. Μία άλλη μπορεί να σχετίζεται με την αίσθηση της χαράς, αλλά εσείς να την αντιλαμβάνεστε ως κάτι το επώδυνο. Θα την αναφέρουμε ως Χ.Π (JP) στο διάγραμμα - (Χ)χαρούμενη εμπειρία, (Π)επώδυνη εντύπωση.

Παρομοίως, μπορεί να είχατε μια σκέψη η οποία να σχετιζόταν με μια οδυνηρή εμπειρία, αλλά να την αντιλαμβανόσασταν ως μία χαρούμενη εμπειρία. Θα την αναφέρουμε ως Π.Χ (PJ) - (Π)επώδυνη εμπειρία, (Χ)χαρούμενη εντύπωση.

Γενικά, όλες οι σκέψεις σας σχετίζονται με κάτι που έχει να κάνει είτε με το παρελθόν είτε με το μέλλον. Δεν γίνεται να έχετε σκέψεις για το παρόν. Διότι στην παρούσα στιγμή δεν μπορείτε να έχετε σκέψεις παρά μόνο συνείδηση. Οι σκέψεις σχετίζονται είτε με κάποιες χαρούμενες εμπειρίες που είχατε στο παρελθόν και που θα θέλατε να έχετε και στο μέλλον, είτε με κάποιες οδυνηρές εμπειρίες που είχατε στο παρελθόν και τις οποίες και δεν θέλετε να αναβιώσετε.

Ακόμα και την διάρκεια κάποιου σοβαρού προβλήματος, μπορεί ξαφνικά να έχετε κάποια θετική σκέψη. Ακόμη και στο αποκορύφωμα της χαράς σας, μπορεί να έχετε κάποια ασύνδετη αρνητική σκέψη. Διότι κάθε σας σκέψη είναι τελικά εντελώς ανεξάρτητη και ασύνδετη από την προηγούμενη σκέψη. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο γίνετε να έχετε κάποια χαρούμενη σκέψη εν μέσω λυπητερών σκέψεων, όπως και το αντίστροφο.

Καταλάβετε ότι δεν υπάρχουν ούτε καν δύο σκέψεις που να συνδέονται λογικά μεταξύ τους. Καμία σκέψη δεν μπορεί να είναι η αιτία για την δημιουργία κάποιας άλλης σκέψης. Όλες εμφανίζονται με έναν τρόπο τυχαίο, ανεξάρτητο και παράλογο. Πώς μπορείτε να "αποκολληθείτε" λοιπόν από αυτή την τυχαία ροή των σκέψεων. Θα αρχίσουμε επανειλημμένα να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη "unclutch-ανκλάτς". Ας ορίσουμε με σαφήνεια λοιπόν, το τι εννοούμε ακριβώς με τον όρο "ανκλάτς". Όταν π.χ. αλλάζουμε

τις ταχύτητες καθώς οδηγάμε ένα αυτοκίνητο, είτε αλλάζουμε από την πρώτη στη δεύτερη, είτε από τη δεύτερη στην τρίτη, είτε σε οποιαδήποτε άλλη ταχύτητα, θα πρέπει να περνάμε κάθε φορά από τη νεκρά. Θα πρέπει να πατήσουμε εντελώς τον συμπλέκτη ή να "απεγκλωβιστούμε", να περάσουμε από τη νεκρά και μόνο τότε θα μπορέσουμε να περάσουμε στην επόμενη ταχύτητα, σωστά; Με τον ίδιο τρόπο λοιπόν εμείς βιώνουμε ουσιαστικά έναν ουδέτερο χώρο ανάμεσα σε δύο σκέψεις που μπορούν να συμβαίνουν στο μυαλό μας. Αυτός ο ουδέτερος χώρος, αυτή η σιωπή που μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε δύο σκέψεις, είναι η ειρήνη και η ευδαιμονία. Όταν δεν γραπώνουμε πια τις σκέψεις και δεν τις συνδέουμε με το παρελθόν ή το μέλλον, παραμένουμε "ανκλάτς." Καθώς παραμένουμε " ανκλάτς " από τις σκέψεις μας, αποκτούμε μία ακόμα μεγαλύτερη επίγνωση των ουδέτερων χώρων μεταξύ των σκέψεων μας και το κενό μεταξύ των σκέψεων μας διευρύνεται αυτόματα. Έτσι μένουμε στον ουδέτερο αυτό χώρο περισσότερο και βιώνουμε όλο και περισσότερη ειρήνη και ευδαιμονία.