Percepcja czasu i przestrzeni🔗

Przeanalizujmy czym jest przestrzeń.

Światy 1D, 2D i 3D

Weźmy podstawowy element, punkt, jednowymiarowy obiekt. Kiedy punkt porusza się w jednym kierunku, tworzy linię.

Teraz, narysujmy ruch linii, dwuwymiarowego obiektu. Jeśli porusza się w jednym kierunku, w który się znajduje, oczywiście dalej będzie tworzyć linię. Jeśli porusza się w kierunku, w którym się nie zawiera, będzie tworzyć płaszczyznę lub powierzchnię.

Podobnie, jeśli powierzchnia lub płaszczyzna porusza się w kierunku, w którym się nie zawiera, będzie tworzyć, konkretny, trójwymiarowy obiekt.

Zatem, linia jest nieskończoną liczbą punktów. Powierzchnia jest nieskończoną liczbą linii. Przedmiot trójwymiarowy jest nieskończoną liczbą powierzchni. Podobnie, możemy sobie wyobrazić czterowymiarową przestrzeń jako nieskończoną liczbę trójwymiarowych przestrzeni.

Teraz, tak samo, jak budujemy te wielowymiarowe przestrzenie z mniej wymiarowych przestrzeni, możemy również widzieć mniejsze wymiary jako części lub wycinki wielowymiarowej przestrzeni.

Na przykład, punkt jest przecięciem dwóch linii. Zatem, punkt jest wycinkiem linii.

Linia jest wycinkiem płaszczyzny. Płaszczyzna jest wycinkiem ciała trzywymiarowego.

Rozszerzając to rozumowanie, możemy powiedzieć, iż ciało trójwymiarowe jest wycinkiem ciała cztero-wymiarowego. Nasza trójwymiarowa przestrzeń jest wycinkiem przestrzeni czterowymiarowej. P.D.Ouspensky, w swojej książce Tertium Organum, wyjaśnia to bardzo pięknie. Rozszerza to mówiąc, iż wiele trójwymiarowych istot, jak ludzie na przykład, mogą być w rzeczywistości częściami jednego czterowymiarowego ciała!

Wyjaśnia to na prostym przykładzie. Wyobraźmy sobie, iż pozioma płaszczyzna przecina czubek drzewa, równolegle do powierzchni ziemi. Teraz, na tej płaszczyźnie, części gałęzi wydają się być oddzielne, niepołączone ze sobą. Lecz, w trójwymiarowej przestrzeni, widzimy, iż wszystkie są częściami gałęzi jednego drzewa.

Czterowymiarowy świat czasoprzestrzeni

W naszym czterowymiarowym świecie, maksymalna ilość wymiarów w przestrzeni to trzy. Możemy nazwać ten czwarty wymiar czasem. Zatem, na czterowymiarowy świat można patrzeć jako na kontinuum czasoprzestrzenne. Można powiedzieć, iż czas jest czwartym wymiarem przestrzeni.

Rozumiemy czas w trzech formach – przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Uważamy, iż przeszłość się skończyła i już nie istnieje. Przyszłość jeszcze się nie wydarzyła, zatem nie istnieje. Teraźniejszość, zatem, wydarza się na przecięciu nieistniejącej przyszłości oraz, również, nieistniejącej przeszłości.

W trójwymiarowym świecie, widzimy, iż pozornie oddzielne części drzewa w dwuwymiarowym świecie są w rzeczywistości połączone w trzecim wymiarze. W ten sam sposób, jeśli wyobrazimy sobie iż świadomość może wyjść poza naszą płaszczyznę życia, to świadomość może również widzieć ciągłość w czwartym wymiarze czasu – przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, wszystkie istniejące jednocześnie. Ta świadomość widzi równoległe rozgrywanie się zdarzeń, który zwykła świadomość widzi jako oddzielne wydarzenia, oddzielone okresami czasu.

Trójwymiarowe ciało, poruszając się w czasie, kreśli czterowymiarowe ciało. Z upływem czasu, możemy zobaczyć ruch, kiedy to rośniemy od dziecka do młodzieńca, dorosłego, starca. Lecz nie możemy zobaczyć lub poczuć tego 'czterowymiarowego ciała' z powodu naszej ograniczonej percepcji. Będąc ciągle w tym trójwymiarowym świecie, widzimy jedynie części czterowymiarowego ciała, które jest normalnym trójwymiarowym ciałem. To jest jak jedno z serii zdjęć na taśmie filmowej.

Aby zrozumieć jak czterowymiarowy świat jest postrzegany w trójwymiarowych formach, zobaczmy najpierw jak trójwymiarowe wydarzenie jest widziane w dwuwymiarowym świecie.

Przypuśćmy, iż jesteście w dwuwymiarowym świecie, świecie płaszczyzn i powierzchni. Wasze życie, wasza percepcja jest ograniczona do powierzchni, jak pionowa ściana. Teraz, wyobraźcie sobie koło z każdą szprychą pokolorowaną na inny kolor, kręcące się prostopadle do powierzchni, na której żyjecie.

Jak będziecie postrzegać ruch tego koła? Kiedy szprycha koła przetnie waszą płaszczyznę, widzicie linię o określonym kolorze na przecięciu koła i płaszczyzny. Następnie, kiedy jedna szprycha przemieści się dalej, będzie przerwa, kiedy nic nie będziecie widzieć. Następnie, następna szprycha innego koloru będzie przemieszczać się przez płaszczyznę. Zatem, będziecie obserwować ruch koła jako linie różnych kolorów wydarzających się w regularnych odstępach czasu.

To, co się dzieje, to ograniczona percepcja w mniej wymiarowym świecie zmienia percepcję przestrzeni do fenomenu w czasie! Ponieważ możecie obserwować jedynie dwa z trzech wymiarów przestrzeni, widzicie trzeci wymiar jedynie, kiedy wraz z upływem czasu manifestuje się na waszej płaszczyźnie. Skoro, widzicie to jako niezwiązane z waszymi dwoma wymiarami przestrzeni, nazywacie to fenomenem w czasie.

Teraz, wyobraźcie sobie, kiedy zielona szprycha przemieszcza się przez płaszczyznę, wydarza się jednocześnie inny niezależny fenomen, powiedzmy szczekanie psa. W dwuwymiarowym świecie, będzie to widziane jako korelacja pomiędzy wystąpieniem zielonej linii i dźwiękiem szczekającego psa, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest!

Nie jest możliwe dla dwuwymiarowej istoty uwierzyć, iż mogą istnieć zdarzenia poza jej płaszczyzną percepcji. Oznacza to, iż aby zrozumieć trójwymiarowy świat, nie może ona być na dwuwymiarowej świadomości, musi się ona podnieść do trójwymiarowej świadomości. Podobnie, aby zrozumieć czterowymiarowy świat, musimy być w czterowymiarowej świadomości.

Czy jest to możliwe? Czy jest dla nas możliwe wyjść poza percepcję zmysłów, które dają nam jedynie trójwymiarowy obraz? Czy możemy oglądać rzeczywistość zamiast jedynie obrazy rzeczywistości jako fenomeny w czasie? Odpowiedź jest TAK.

Poprzez wnikliwe badania i rozwój, Wschodni mistycy i mędrcy odkryli, iż jest możliwe zrozumienie Rzeczywistości, taką jaka ona jest oraz również doświadczenie jej. Może się to wydarzyć jako naturalna część życia, nie jako przypadkowe zdarzenie. Doświadczenie to może się w nich wydarzyć.

Poprzez medytację, możliwe jest dla nas doświadczenie tego samego stanu świadomości.

Piękna opowieść Zen:

Pewnego razu, dwóch żołnierzy patrzyło na flagę lecącą z wiatrem. Jeden z nich powiedział, 'Flaga się porusza.' Drugi powiedział, 'Nie, to wiatr się porusza.'

Przechodzący mistrz Zen zobaczył rozgrywający się spór. Żołnierze poprosili mistrza o pomoc w rozwiązaniu tego poważnego zagadnienia.

Jeden z żołnierzy zapytał, 'Mistrzu, ja mówię, iż flaga się porusza. Lecz on mówi, że to wiatr się porusza. Kto ma rację?'

Mistrz odpowiedział, 'Żaden nie ma racji. Jedynie świadomość się porusza.'

Obecnie, to co czujemy jako codzienną rzeczywistość naszego życia jest również 'wirtualną' rzeczywistością. Jest to jedynie percepcja rzeczy oddzielonych w czasie i przestrzeni. Jeśli spojrzycie głębiej, możecie zobaczyć jak nasza percepcja świata jest wątpliwa. Z jakiejkolwiek jakości świadomości widzimy, TO wydaje się naszą rzeczywistością, nie absolutna Rzeczywistość.

Rzeczywistość składa się z jedenastu wymiarów

Uważamy, iż żyjemy w świecie trzech wymiarów przestrzennych i czwartego wymiaru czasowego. Jednak, w rzeczywistości jest jedenaście wymiarów. Podstawowe wymiary to długość, wysokość, głębokość, czas i świadomość. Wyższe wymiary są kombinacjami tych podstawowych wymiarów.

Na przykład, kij ma długość, szerokość i głębokość. Znajduje się w przestrzeni i czasie. Teraz, jeśli zostawimy długość i szerokość a usuniemy głębokość, kij będzie widziany, lecz ręka przeniknie przez kij. Możecie również zatrzymać głębokość a usunąć długość i szerokość. Wtedy nic nie będzie widać, lecz ręka natrafi na coś, jeśli spróbujecie przeniknąć przez kij.

W ten sposób, istnieją różne kombinacje prowadzące do jedenastu wymiarów, które tworzą wszechświat. Kiedy jesteście na planie ponad czterowymiarową czasoprzestrzenią, którą obecnie postrzegacie, możecie dostrzec te jedenaście wymiarów, możecie widzieć Rzeczywistość, tak jak mogą oświecone istoty.