Bóg i mistrz🔗

Poeta mistyk, Kabir* śpiewa pięknie,

'Oboje mistrz i bóg ukazali się mi. Przed którym powinienem paść na ziemię?

Ukłoniłem się mistrzowi. On przedstawił mi boga.'

Vivekananda , podczas jednej z dyskusji z innymi uczniami Ramakrishny Paramahamsy* , odnosili się do Ramakrishny jako boga. Inny uczeń sprzeciwiał się temu mówiąc, 'Dochodzi do skrajności. Zgadzam się, iż mistrz jest oświecony, lecz jak może być bogiem?'*

Vivekananda spytał go, 'Co wiesz o bogu?' Uczeń odpowiedział, 'Och, bóg jest wszechmocny, wszechwiedzący oraz wszechobecny.'

Vivekananda zapytał, 'Co masz na myśli, mówiąc, iż bóg jest wszechobecny?' Uczeń powiedział, 'Bóg jest wszędzie.' Vivekananda powiedział, 'Z pewnością, zatem musisz go teraz widzieć.' Uczeń się zmieszał i nie wiedział co powiedzieć.

Vivekananda powiedział mu, 'Dla ciebie bóg jest koncepcją, której nie możesz zobaczyć, wyobrażeniem, którego nawet nie znasz, ani nie rozumiesz. Lecz przed tobą jest mistrz, który jest rzeczywistym bogiem.'

Zapytał się mnie ktoś, 'Jaka jest różnica między bogiem a mistrzem?'

Spytałem go, 'Co wiesz o bogu? Wszystko co wiesz to trochę słów, koncepcji. Nie masz pojęcia o czym mówisz, kiedy odnosisz się do boga. Dla ciebie jest on jedynie ideą, wyobrażeniem tego, w co wierzysz, iż jest ostateczną energią i uniwersalną świadomością, lub jakąkolwiek nazwę chcesz dać czemuś, o czym nic nie wiesz!'

Brahmanda Purana* mówi,

Mistrz jest Śziwa sans jego trzech oczu,

Wisznu sans jego czterech rąk

Brahma sans jego czterech głów.

Jest samym Parama Śziwa w ludzkiej formie.

Mistrz jest rzeczywisty. Jest rzeczywistością ostatecznej, kosmicznej energii. Jest tu i teraz. Jest w teraźniejszości; Jest teraźniejszością. Jest pomostem między wami, a koncepcją boga. W tym sensie jest większy niż bóg.

Ludzie pytają mnie, 'Czy jesteś bogiem?' Mówię im, jeśli nie wiecie czym lub kim jest bóg, jak możecie pytać się mnie, czy jestem bogiem? Boga nie da się określić. Można go jedynie doświadczyć.

Powiem wam jedną rzecz wyraźnie, nie jestem tutaj po to, aby udowodnić wam, iż jestem bogiem. Jestem tutaj po to, aby udowodnić wami, iż wy jesteście bogiem. Nie jestem tutaj po to, aby udowodnić moją boskość. Jestem tutaj po to, aby udowodnić waszą boskość.

Mistrz jest jak palący się las nad brzegiem rzeki. Uczeń znajduje się po drugiej stronie rzeki. Rzeką jest 'samsara', rzeka narodzin i odrodzenia. Jeśli można zbudować most z dowolnego materiału, pomiędzy mistrzem a uczniem, ogień może się przemieścić, przekroczyć most i dosięgnąć ucznia. Materiał, z którego zbudowany jest most jest niematerialny. Można go z budować z drewna lub cementu, lecz płomień z lasu ma zdolność do przekroczenia mostu i dotarcia do ucznia. W ten sam sposób, niezależnie od związku, jaki macie z mistrzem, jesteście w nim całkowicie rozpuszczeni.

Jeśli rozpuścicie się w nim, on po prostu spełni wasze uczucia i zaprowadzi was do ostatecznego stanu wiecznej błogości. Jeśli zrozumiecie w głębi tę prawdę i spróbujecie ją stosować z determinacją, 'Skupię się na moich uczuciach i rozpuszczę się w relacji mistrz-uczeń', zaprowadzi ona was do tego stanu. Nie myślcie, iż nie wiecie jak się w nim rozpuścić. Szczera determinacja jest wystarczająca; przydarzy się wam automatycznie. Każda przeszkoda między mistrzem a uczniem rozpuści się jedynie poprzez skupienie na rozpuszczeniu, jakie wydarza się między mistrzem a uczniem.

Pięć Sposobów na Związek z Mistrzem

Istnieje pięć postaw, z którymi można związać się z mistrzem. Każda z postaw odkryje inną ścieżkę, która zabierze was bliżej do siebie.

Jedna droga to postawa matki względem swego dziecka, patrząc na mistrza jako wasze dziecko. Jest nazywana vatsalya bhava – sposób, w jaki Yashoda, opiekunka Kriszny, odnosiła się względem Niego.

Kolejną jest postawa dziecka względem matki. Jest nazywana matru bhava. W ten sposób Ramakrishna Paramahamsa odnosił się względem bogini Kali, patrząc na mistrza jako na matkę.

Trzecią jest postawa przyjaciela, patrząc na mistrza jako waszego przyjaciela. Jest nazywana sakha bhava. W ten sposób Kuchela* oraz Arjuna odnosili się względem Kriszny.

Następną jest postawa sługi. Jest nazywana dasa bhava. Odnosi się do relacji mistrz-uczeń, w której uczeń zachowuje się jak wierny służący mistrza. W ten sposób Hanuman, bóg-małpa, odnosił się do Ramy, w sławnej epopei hindu Ramajana* .

Ostateczną jest postawa ukochanego. Jest nazywana madhura bhava. W ten sposób Radha* , mleczarka i wielbicielka Kriszny, widziała Krisznę. W taki sposób Radha* odczuwała Krisznę, była to postawa kochanki. Postawa wielbiciela nie ma żadnego związku z tym, czy jesteście mężczyzną, czy kobietą. Nie jest w żaden sposób powiązana z ciałem. Jest całkowicie ponad ciało. Jest to forma istoty.

Jeśli mistrz jest mężczyzną, a ty również jesteś mężczyzną, wtedy, również, madhura bhava może się wydarzyć. Lub jeśli mistrz jest kobietą, a ty również jesteś kobietą, wtedy, również, madhura bhava może się wydarzyć. Madhura bhava nie jest w żaden sposób związana z płcią. Jest poza świadomość płci. Jest to uczucie intensywnego połączenia.

Ostatnią jest maha bhava. Jest wszystkimi pozostałymi pięcioma bhava razem i jeszcze więcej! O to chodzi w relacji mistrz-uczeń. Czasami będziecie czuli, iż mistrz jest waszym synem. W innym czasie, będziecie czuć, iż jest waszą matką. Czasami będziecie czuć, iż jest waszym panem. Innym razem będziecie czuć, iż jest waszym przyjacielem. Czasami będziecie czuć, iż jest kojącym ukochanym. Związek z mistrzem jest tymi wszystkimi pięcioma postawami plus coś więcej.

Możecie związać się z mistrzem przy pomocy dowolnej z tych pięciu postaw lub bhava, lub wszystkimi pięcioma razem.

Etapy związku mistrz-uczeń

Istnieje wiele poziomów relacji mistrz-uczeń. Pierwszy jest czysto intelektualnym poziomem, bazującym bardziej na zwątpieniu, niż na czymkolwiek innym. Liczne wątpliwości pojawiają się przez cały czas. Myślicie, 'Ech! On ma ledwie trzydzieści lat. Jak może być mistrzem? Nie wydaje się być wysoce wykształcony lub wykwalifikowany. Jak może go słuchać tysiące ludzi?' Macie swoje wątpliwości. Jesteście cyniczny. W strefie czystego intelektu związek nigdy nie zaistnieje.

Następny krok jest z intelektu do inteligencji. Z negatywności zwątpienia przemieszczacie się do, 'Może pójść na ten program i zobaczyć co ta osoba naprawdę robi?' Zamiast pozostawać w 'Co on może zrobić?' przemieszczacie się do 'Myślę, iż on coś ma na myśli. Lecz jemu ani wierzę, ani nie wierzę. Ok, zobaczę.' Intelekt zaczyna być inteligencją.

Następnie, jeśli będziecie dalej patrzeć do wnętrza, przemieścicie się z inteligencji do inteligencji z emocją, około 60% inteligencji, 40% emocji. Będziecie czuć, iż mistrz jest dobrym przyjacielem. Myślicie, 'Może mi trochę pomóc tu, trochę tam, zależnie gdzie potrzebuję wskazówki. Wiem, jak powinno wyglądać moje życie, zatem nie musi uczyć mnie wszystkiego, lecz gdziekolwiek potrzebuję pomocy, aby podjąć pewne decyzje, mogę przyjąć jego pomoc.' Jest to sposób patrzenia na mistrza, jak na przyjaciela. To nazywamy sakha bhava, postawa przyjacielska.

To jest jak korzystanie z laski do chodzenia. Używacie laski, kiedy są wzloty i upadki. Potem, z czasem, powoli, kiedy przechodzicie pewne poważne problemy, jak depresja i słaby nastrój, kiedy nie możecie pomóc sobie jego słowami, pytacie go, 'Twoje nauki są wspaniałe, lecz teraz nie mogę ich wypełniać. Cóż powinienem zrobić?' Wtedy on was wspiera mentalnie oraz psychologicznie. Zdajecie sobie sprawę, iż sama laska może nie wystarczać, iż potrzebujecie więcej wsparcia. Wtedy sięgacie po jego rękę i z jego pomocą zaczynacie iść dalej. Wdzięczność względem niego zwiększa się, kiedy trzymacie jego rękę.

Jeśli macie jedynie laskę, wtedy jest to postawa przyjacielska, inteligentna emocja. Jeśli zaczniecie trzymać jego rękę, on zacznie was podnosić, wtedy powoli staje się to emocją-inteligencją. Tą postawę nazywam odczuwanie mistrza jak ojca lub matkę.

Od bycia przyjacielem staje się on ojcem lub matką. Powoli, bardzo powoli, związek się pogłębia. Ugruntowujecie się i myślicie, 'On jest nie tylko przyjacielem. On nie jest jedynie osobą, która daje mi sugestie i idee. On mnie również wyciąga z problemów.'

Wtedy powoli, wciąż podczas gdy pomaga wam każdej chwili ponad wasze oczekiwania, poczucie wewnątrz was względem niego staje się bardziej emocją. On was wypełnia, wypełnia wasze serca. Macie problem, aby o nim zapomnieć. Jest to moment, w którym chcecie się mu ukłonić jak sługa, nie ze wstydem, lecz z czcią i pokorą, iż znaleźliście kogoś, komu możecie oddać wszystkie swoje problemy. W ten sposób Hanuman czuł się względem swego mistrza Ramy, w hindu epopei Ramajana * . Był całkowicie poświęcony Ramie. Głębokie połączenie wyższych emocji wydarza się podczas tego rodzaju związku. Ta postawa jest dużo bardziej emocjonalna, niż poprzednia. Jest to mieszanina 60% emocji oraz 40% inteligencji.

Wtedy, z czasem, przemieszczacie się bardziej w emocje i stajecie się opiekuńczy względem mistrza. Zamiast prosić go o poświęcenie uwagi i przyjmować jego pomoc, chcecie go wspierać, kochać i asystować mu. Wasza postawa staje się postawą troskliwej matki. Jest to stan czystej emocji. Jest to pierwotna potrzeba matki, aby zapewnić dobre samopoczucie jej dziecka.

W tych czterech stanach inteligencji, inteligencji-emocji, emocji-inteligencji oraz czystej emocji, wasze życie jest oddzielne i niezależne od życia mistrza. Przyjmujecie jedynie jego pomocy, aby pomóc w swoim życiu, aby wzbogacić wasze życie, to wszystko.

Kiedy postawa emocjonalna dojrzeje, zaczynacie czuć, iż wasze życie nie jest już oddzielne od jego. Przechodzicie wtedy od poziomu emocjonalnego do poziomu istoty. Chcecie poświęcić siebie, aby dbać o niego oraz dedykować mu swoje życie. Istnieje połączenie na poziomie istoty, nawet silniejsze niż emocjonalne połączenie matki i dziecka. Jest to połączenie wielkiej miłości, bez świadomości żadnej płci. Jest to nazywane madhura bhava, intensywna mikstura postawy poziomu emocjonalnego oraz poziomu istoty.

Kiedy madhura bhava stanie się intensywna, nagle doświadczycie, iż nie istnieje 'on' oraz 'ty'. Nie ma dwóch oddzielnych istot. Ty i on jesteście jednym i tym samym. Zaczynacie doświadczać maha bhava – doświadczać ciebie jako mistrza. Doświadczacie ostatecznego – tat tvam asi – To jesteś Ty.

Najpierw intelekt, potem inteligencja, potem 60% inteligencji oraz 40% emocji, potem 60% emocji oraz 40% inteligencji, dalej 100% emocji, następnie 60% emocji oraz 40% istoty, oraz czyste 100% istoty.

W ten sposób, krok po kroku, zaczynacie doświadczać i rozwijać się w związku mistrz-uczeń. Lecz w dowolnym czasie, dowolna postawa może być bardziej widoczna od innych.

Każdy rozwija się zbiorowo w energii, a mimo to związek każdego z mistrzem jest wyjątkowy. To jest tego piękno! Niech to będzie dasa bhava, związek mistrz-sługa, jaki istniał między Ramą oraz Hanumanem, lub vatsalya bhava, miłość matki, jak między Yashodą oraz Kriszną, lub sakha bhava, przyjaźń, jak między Kriszną oraz Arjuną, lub matru bhava, miłość dziecka do matki, jak między Ramakrishną a Matką Kali, lub madhura bhava, miłość ukochanego, jak między Radhą a Kriszną – każda bhava*, postawa, jest wyjątkowa w tym związku, między uczniem a mistrzem. Każdy postęp ucznia z mistrzem, w poszukiwaniu swojej rzeczywistości, na ścieżce, która jest najlepsza do rozwoju dla niego.