Ramana Maharishi's dood ervaring
Er is een prachtig voorbeeld van de kracht van intensiteit in het leven van de verlichte meester, Ramana Maharishi.
Toen hij zestien was, overkwam hem dit spontaan. Hij was in Madurai in de buurt van zijn geboorteplaats Thiruchuzhi, in de zuidelijke Hindu deelstaat Tamil Nadu. Op een dag kreeg hij plotseling het gevoel dat hij dood zou gaan. De grote doodsangst rees in hem op.
We voelen die angst voor de dood soms ook als we horen over de dood van een familielid of vriend, of als we een ongeluk zien of als we nieuws over de dood tegenkomen. We zijn zo goed getraind onze emoties te onderdrukken en onszelf te beheersen zodat we deze angst nooit naar buiten laten komen.
We zijn zulke hypocrieten dat we niet eens weten dat we onszelf bedriegen! Vaak zien we de angst toenemen, maar we zijn een automatisch onderdrukkingsmechanisme.
Na verloop van tijd leren we hoe we onszelf in evenwicht kunnen brengen of onszelf kunnen onderdrukken. We onderdrukken onszelf en vergeten het gewoon of proberen iets te doen. We richten de aandacht ergens anders op.
Maar Ramana Maharishi deed niets. Hij gebruikte de deur om te springen. Wij komen ook steeds weer in de buurt van deze deur. Wanneer we horen over iemands dood of we hebben een paniek aanval, dan gaan we ook naar de deur. Maar we zijn bang om de sprong te wagen. We hebben onszelf zo hard getraind om hypocriet te zijn of niet intens te zijn. Op de een of andere manier balanceren we en ontsnappen. We schakelen de televisie in of we richten onze aandacht op iets anders.
Ramanan Maharishi gebruikte die deur om een kwantumsprong te maken in onsterfelijkheid. Hij ging gewoon op de grond liggen en bewoog zijn lichaam niet en liet de dood gebeuren.
Na de verlichting vertelt hij prachtig over zijn ervaring.
Plotseling, zonder reden voelde ik de diepe angst dat ik zou sterven. Ik was niet ziek. Ik had geen mentaal probleem, fysiek en mentaal was ik gezond. Plotseling verscheen de gedachte: 'Ik ga dood.
Ik heb niet meegewerkt aan die angst. Ik probeerde niet te springen, ik probeerde niet weg te lopen en ik maakte me nergens anders druk om. Ik had geen zin om iets anders te doen. Ik zat gewoon en liet het gevoel toe. Ik zat gewoon en liet de dood gebeuren met mijn wezen. Ik lag en besloot te kijken naar wat er gebeurt. Wat kan er gedaan worden? Ik accepteerde het gewoon en begon bewust in die angst te stappen. De angst werkte op mij in. Ik kon zien dat ik dood was, Mijn lichaam beweegt niet, er gebeurt niets in mij. Ik kon heel duidelijk zien dat ik uit het lichaam ben. Plotseling als een flits daalde de intelligentie of de waarheid op me neer dat mijn lichaam dood is, maar ik leef nog.'Ik' ben niet dood. Mijn lichaam is dood, maar ik kon zien, ik voelde dat ik nog steeds besta. Het betekent dat ik iets ben buiten het lichaam om.
Die ene ervaring van de waarheid schudde mij volledig door elkaar en ik realiseerde me dat ik niet alleen het lichaam ben, en dat ik iets buiten het lichaam ben. Daarna heb ik nooit doodsangst of enige andere angst onder ogen gezien, voor eens en voor altijd was de angst uit mijn wezen verdwenen. Op het moment dat ik begreep dat zelfs nadat mijn lichaam stierf, er iets in me is dat niet sterft, waarom zou ik me zorgen maken over de dood van mijn lichaam?
Waarom zou ik mij zorgen maken over de dood van mijn lichaam? Want zelfs als het sterft, ga ik door, ik besta, ik leef. Dat betekent dat ik meer ben dan ik denk. Ik ben meer dan alleen dit lichaam, Dit besef heeft mij nooit verlaten. Ik ben dit blijven beseffen na die ene ervaring.
Hoe kan een angst zo'n grote transformatie in Ramana Maharishi teweeg brengen, terwijl als het in ons leven gebeurt, we er niet door veranderen? Het antwoord is intensiteit. Zo'n ultieme ervaring kan plotseling gebeuren zonder enige reden, het is jouw pure intensiteit.