Fasen van de meester-leerling relatie
Er zijn vele niveaus in de meester-leerling relatie. Het eerste niveau is zuiver intellectueel, meer gebaseerd op twijfel dan op iets anders. Talloze twijfels blijven de hele tijd opkomen. Je denkt: 'Eh! Hij schijnt nauwelijks dertig jaar oud te zijn. Hoe kan hij een meester zijn? Hij lijkt niet hoog opgeleid of gekwalificeerd te zijn. Hoe krijgt hij duizenden mensen zover om naar hem te luisteren?' Je hebt je twijfels, je bent cynisch. In de zone van het zuivere intellect komt de relatie nooit tot stand. De volgende stap is van intellect naar intelligentie. Van de negativiteit van twijfel ga je naar, 'Waarom ga je niet naar dit programma en kijk wat deze persoon echt doet?' In plaats van te blijven bij 'Wat kan hij doen?' ga je naar 'Ik denk dat hij iets bedoelt. Maar ik geloof het noch niet. Ok, laat me eens kijken.' Het intellect begint intelligentie te worden.
Vervolgens, als je er verder in kijkt, ga je van intelligentie naar intelligentie met emotie, zoals 60% intelligentie, 40% emotie. Je voelt dat de meester een goede vriend is. Je denkt: 'Hij kan me hier en daar een beetje begeleiden, waar ik maar begeleiding nodig heb. Ik heb een idee van hoe mijn leven zou moeten zijn, dus hij hoeft me niet alles te leren, maar overal waar ik beslissingen moet nemen, kan ik zijn hulp inroepen.' Dit is kijken naar de meester als een vriend. Dat is wat we sakha bhava noemen, de vriendelijke houding.
Dit is zoals een stok gebruiken om mee te wandelen. Je gebruikt de stok wanneer er ups en downs zijn. Daarna, langzamerhand, wanneer je door ernstige problemen gaat zoals depressie en neerslachtigheid, wanneer je niet in staat bent om jezelf te helpen met zijn woorden, vraag je hem: "Uw leringen zijn geweldig maar op dit moment ben ik niet in staat om ze te volgen. Wat moet ik doen?' Dan steunt hij je mentaal, psychologisch ook. Dan realiseer je je dat de stok alleen misschien niet genoeg is, dat je meer steun nodig hebt. Dan grijp je naar zijn hand en met zijn hulp begin je weer te lopen. De dankbaarheid jegens hem neemt toe terwijl je zijn hand vasthoudt.
Als je alleen de stok hebt, dan is het een vriendelijke houding, de intelligente emotie. Als je zijn hand begint vast te houden, zal hij je beginnen op te tillen, dan wordt het langzaam emotie-intelligentie. In dit stadium ga je van intelligentie naar 'intelligentie met emotie', zoals 60% intelligentie en 40% emotie. Deze houding is wat ik noem, de meester voelen als een vader of moeder.
Van een vriend wordt hij een vader of moeder. Langzaam, heel langzaam, verdiept de relatie zich. Je komt tot rust en denkt: 'Hij is niet alleen maar een vriend. Hij is niet alleen een persoon die me suggesties en ideeën geeft. Hij haalt me ook uit mijn problemen.'
Dan langzaam, steeds weer als je elk moment boven verwachting geholpen wordt, wordt het gevoel in je naar hem toe pure emotie. Hij vult je, hij vult je hart. Je hebt een probleem om hem te vergeten. Dat is het moment waarop je het gevoel krijgt om voor hem neer te buigen als een dienaar, niet met schaamte maar met eerbiedige nederigheid dat je iemand hebt gevonden om al je problemen aan over te geven. Dit was hoe Hanuman zich voelde tegenover zijn meester Rama in het Hindu epos Ramayana. Hij was volledig toegewijd aan Rama. Een diepe verbinding van hoge emotie gebeurt met dit soort relatie. Deze houding is veel emotioneler dan de vorige. Het is een mix van 60% emotie en 40% intelligentie.
Dan, tegen de tijd, ga je emotioneel dieper en word je beschermend tegenover de meester. In plaats van aandacht van hem te vragen en hulp van hem aan te nemen, wil je hem steunen, van hem houden en voor hem zorgen. Je houding wordt die van een verzorgende moeder. Dit is een toestand van pure emotie. Het is de oerbehoefte van een moeder om voor het welzijn van haar kind te zorgen.
In deze vier staten van intelligentie, intelligentie-emotie, emotie-intelligentie en pure emotie, is je leven gescheiden en onafhankelijk van het leven van de meester. Je neemt alleen hulp van hem aan om je leven te helpen, om je leven te verrijken, dat is alles.
Wanneer de emotionele houding rijpt, begin je te voelen dat je leven niet langer gescheiden is van het zijne. Dan ga je van het emotionele niveau naar het zijnsniveau. Je hebt zin om jezelf op te offeren om voor hem te zorgen en je leven aan hem te wijden. Er is een samensmelting op het niveau van het wezen, nog sterker dan de emotionele band van een moeder en kind. Het is een verbinding van diepe liefde, zonder enig geslachtsbewustzijn. Dit is wat madhura bhava wordt genoemd, een intense mengeling van emotionele houding en houding op zijnsniveau.
Wanneer de madhura bhava intens wordt, ervaar je plotseling dat er geen 'hij' en 'jij' is. Er zijn geen twee verschillende wezens. Jij en hij zijn één en dezelfde. Je begint de maha bhava te ervaren, ervaart jezelf als de meester. Je ervaart het ultieme, tat tvam asi - Dat zijt Gij.
Eerst intellect, dan intelligentie, dan 60% intelligentie en 40% emotie, dan 60% emotie en 40% intelligentie, dan 100% emotie, dan 60% emotie en 40% zijn, dan puur 100% zijn.
Zo begin je stap voor stap te ervaren en te groeien in de meester-discipel relatie. Maar op elk moment kan de ene houding meer op de voorgrond treden dan de andere.
Iedereen groeit collectief in energie, maar ieders relatie met de meester is uniek. Dat is het mooie ervan! Of het nu dasa bhava is, de meester-dienaar relatie zoals die bestond tussen Rama en Hanuman, of vatsalya bhava, moederliefde, zoals tussen Yashoda en Krishna, of sakha bhava, vriendschap, zoals tussen Krishna en Arjuna, of matru bhava, liefde van het kind voor de moeder, zoals tussen Ramakrishna en Moeder Kali, of madhura bhava, liefde van de geliefde, zoals was tussen Radha en Krishna - elke bhava, de houding, is uniek voor die relatie, tussen die leerling en de meester. Elke discipel vordert met de meester op zoek naar zijn werkelijkheid op het pad dat voor hem het beste is om vooruitgang te boeken.
Hoe te zijn met de meester - wees open
Wanneer je met de meester bent, wees dan volledig open. Wees niet bevroren. Begrijp dat het leven veel meer is dan logica. Laat je logica los en wees volledig open en bewust.
Wanneer je loslaat en open bent, is de meester zo'n levende energie dat je getransformeerd zult worden. Je zult een nieuw wezen zijn, je zult een nieuwe energie zijn en je zult een nieuw bewustzijn zijn.
Ik kan het in één uitspraak zeggen: je zult nieuw zijn! Je zult 'nieuw' en 'helder' zijn, je zult 'nuclear' zijn! Jullie zullen je lichter voelen. Je zult het gewicht kwijt zijn van de 'tumoren' die je bij je droeg, maar die geen deel van je waren, die een verstoring in je waren. Iets dat een inherent deel van je zou moeten zijn kan nooit een verstoring voor je zijn. Als het een verstoring is, was het nooit de bedoeling dat het een deel van jou zou zijn. Sta dus gewoon open zodat de 'meester-chirurg' deze tumoren kan verwijderen die je al je hele leven met je meedraagt.
Wanneer je bij de meester bent, wees dan totaal. Het gaat er niet om of je het eens of oneens bent met wat de meester je vertelt. Je moet verder gaan dan instemming en onenigheid. Als je de zon ziet opkomen, kun je dan zeggen dat je het ermee eens of oneens bent? Nee! Het is zo, dat is alles. Op dezelfde manier is de meester, dat is alles. Zodra dat gevoel een deel van je wordt, hoeft er van jouw kant niets meer gedaan te worden. Dan heb je de meester de toestemming gegeven om zich aan jou te openbaren.
Discipel zijn betekent volledig openstaan voor de meester, op geen enkele manier bang zijn, jezelf op geen enkele manier verbergen, volledig authentiek zijn tot in de kern. Dan kan de meester zijn werk met je doen. Hij zal je in richtingen duwen waarvan je nooit gedacht zou hebben dat je ze aankon. Hij zal je inspireren tot momenten en situaties waar je anders bang voor zou zijn geweest. Hij zal je grenzen voortdurend verleggen tot je uiteindelijk beseft dat er geen grenzen zijn, dat er geen limieten zijn. Dan word jij ook zoals hij. Ook jij wordt een volledig vrije, grenzeloze Paramahamsa!
Het enige wat je moet doen is openstaan voor de meester, voor het Bestaan. Wanneer je openstaat, geef je uiting aan je vertrouwen in de meester. Dit vertrouwen is alles wat nodig is om de prachtige brug te vormen tussen jou en het Bestaan.
Een klein verhaal:
Een discipel viel in de rivier de Ganga. Zijn meester zat aan de oever van de Ganga. Toen hij hem zag riep de discipel: 'Red mij! Red mij! God, red mij! Meester, red mij!'
De meester antwoordde: 'Dwaas! Sta op. Red jezelf.' De discipel riep terug, 'Leer me later je filosofie. Red me eerst. Mijn leven is in gevaar. Red mij gewoon!'
De meester verroerde zich niet eens. Hij herhaalde: 'Dwaas! Red jezelf! Sta op.' De discipel riep uit: 'Ik dacht dat u mijn meester was. Red me, red me!' Nu riep de meester met luide stem: 'Idioot! Sta op!'
De discipel schrok en stond op... en zag dat het water nog maar tot zijn middel stond!
Jij worstelt ook omdat je 'in het water bent gevallen', maar je realiseert je niet dat het maar tot aan je middel is. Pas als je naar de meester luistert en opstaat, besef je dat het water net tot je middel komt en kun je je gewoon ontspannen. Alle zorgen waarvan je dacht dat ze je leven verwoestten, bestaan niet echt in werkelijkheid. Ze zijn meestal alleen in je verbeelding. Ze komen nooit uit.
Begrijp dus, wanneer ik zeg 'Ik zal voor je zorgen', geef ik je eigenlijk de stok waarmee je kunt opstaan. Wanneer de meester zegt: 'Ik zal voor je zorgen', als je daaraan twijfelt, mis je gewoon een kans om op te staan.