Mijn eigen dood ervaring🔗

Laat me je mijn eigen bewuste dood ervaring vertellen in Varanasi.

Ik dacht altijd dat ik een ervaring met de dood moest hebben, dat ik de dood rechtstreeks onder ogen moest zien. Maar op een of andere manier werd die gedachte nooit een prioriteit. Voor een bepaalde ervaring om te gebeuren moet de gerelateerde gedachte de hoogste prioriteit worden. Het moet niet alleen in een hoekje van je geest zijn.

Gewoonlijk hebben we op onze 'te doen' lijsten wassen, schoonmaken, de huur betalen en telefoonrekening staan, en als laatste als de tijd het toelaat, verlichting ook! Nee! Verlichting zal niet gebeuren als het op deze manier is. Alleen als het een topprioriteit wordt, alleen als de drang dringend wordt, zal alles om je heen zich beginnen af te stemmen op de ervaring in jou te laten gebeuren. Dit is niet alleen het geval met verlichting. Met alles, is het waar.

Begrijp, als je al klaagt dat wat je wenst niet gebeurt, dan is dat omdat het niet bovenaan je prioriteitenlijstje staat, niets anders. Niets en niemand anders mag er de schuld van krijgen. Je zult zien dat op het moment dat het de hoogste prioriteit wordt, er een energiespel ontstaat en het zal gewoon gebeuren. Tot dan, zal het op je wachten, dat is alles. De dood ervaring was niet mijn hoogste prioriteit en dus op de een of andere manier, werd het uitgesteld.

In mijn zwerfdagen was ik naar Varanasi gegaan, de heilige stad voor Hindoes die dagelijkse een geschatte bezoekers heeft. Verder worden er elke dag naar schatting dode lichamen verbrand op een plaats die Manikarnika Ghat genoemd wordt aan de oevers van de heilige rivier Ganga .

Het is traditioneel dat als iemand sterft of iemands lichaam wordt verbrand in dat gebied, ze bevrijd zullen worden. Ze zullen directe verlichting krijgen.

Het is niet alleen een traditioneel geloof. De verlichte mysticus Ramakrishna Paramahamsa bevestigt het met zijn eigen ervaring. Hij zegt: "Ik zag heel duidelijk Shiva zelf die naar ieder brandend lichaam ging, de ziel nam, haar losmaakte uit de lichaam-geest en het bevrijdde! Dus, je kunt niet zeggen dat het een mythologisch geloof is. Het is een solide ervaring van een verlichte meester.

Ik had het geluk om naar Manikarnika Ghat te gaan. Traditioneel, wordt het niet alleen geloofd, maar het is waar dat het vuur dat wordt gebruikt om de brandstapels aan te steken voor de laatste 2000 jaar, nooit uit is gemaakt.

Of het nu regent, de zon schijnt of er een overstroming is, de mensen brengen nooit vuur als ze met het dode lichaam naar Manikarnika Ghat komen. Het vuur brandt daar al en ze nemen het alleen mee om het dode lichaam aan te steken, dat is alles. Het vuur verbrand continue de lichamen als ze aankomen. Soms zag ik dat twee tot drie lichamen tegelijk werden verbrand op hetzelfde moment, zoveel lichamen blijven er komen!

Vooral 's avonds, zullen de lichamen meer in aantal zijn. Van de plaats waar de persoon sterft zullen ze lopen, het dode lichaam dragend, met gezangen zoals, 'Ram naam satya hai, Ram naam satya hai' (Lord Rama's naam is de ultieme en eeuwige waarheid). Tegen de avond zullen ze Manikarnika Ghat bereiken.

De scène daar, de pure ervaring van het daar te zijn, kan ik niet verbaal beschrijven. Je moet er zijn om het te ervaren!

Om eerlijk te zijn, door er gewoon te zijn, verdween de angst voor de dood gewoon uit mijn systeem. Je ziet zoveel lichamen die elke dag verbrand worden. Je voelt, 'Op een dag zal ik ook zo gaan... oké', dat is alles! Je voelt dat er zoveel mensen zijn die je gezelschap geven! Het is gewoon nog een reis die je maakt, dat is alles. Je voelt je helemaal niet eenzaam over de dood.

In je leven, zie je misschien een of twee lichamen verbrand worden, dus je hebt nog steeds de angst voor de dood. Maar bij Manikarnika Ghat, zal er geen ritueel worden gedaan. Ze brengen het lichaam en dompelen ze het drie keer in de rivier Ganga terwijl ze zingen, 'Ram naam satya hai, Ram naam satya hai, Ram naam satya hai'. Tegen die tijd zal het vuur klaar zijn, en het hout zal worden klaar gelegd. Ze zullen het lichaam rechtstreeks uit het water halen en verbranden het, dat is alles!

Het vreemde dat je daar ziet is dat geen van de familieleden daar zal blijven en verdere rituelen uitvoeren. Op het moment ze het lichaam in de Ganga dompelen en het lichaam voor verbranding plaatsen, zullen ze weggaan, dat is alles! De mensen die de ghat onderhouden zullen zorgen voor de de rest. Je zult niet weten hoe lang het zal duren voor het lichaam dat je meebracht volledig verbrand is. Er zal een rij mensen staan en de lichamen zullen onophoudelijk branden.

Ik dacht bij mezelf, 'Laat ik proberen hier te zitten en te zien wat er gebeurt. Ik zat bij de Ghat. In slechts een uur tijd, voelde ik dat de dood niet meer een vreemd voorval is dat eens in de zoveel tijd gebeurt voor een familielid of vriend. Ik zat daar en zag het ene na het andere lichaam aankomen. Het was net als elke andere rij om te wachten, dat is alles. Verschillende maten, geslachten, leeftijden, en gemeenschappen van mensen arriveerden om verteerd te worden door dezelfde brandende vlam.

Als je voortdurend dode lichamen ziet die verbrand worden verlies je eigenlijk respect voor de dood! Op dit moment heb je te veel respect, te veel ideeën over de dood. Dat is het probleem. De dood is eigenlijk niets anders dan dit. De adem die het lichaam binnen gaat komt er niet uit, dat is alles. Er kan niet veel aan gedaan worden. Je kunt het ook niet terugspoelen of vooruitspoelen.

Terwijl ik continue naar deze scène keek verdween aanvankelijk de kleine angst die ik had over de dood en langzaam werd het eigenlijk interessant om naar te kijken. Ik ging naar de mensen toe die het vuur onderhielden en begon hen te helpen. Terwijl ik hen hielp, dacht ik bij mezelf, 'Aanvankelijk, op een dag zal dit lichaam van mij ook worden zoals dit dode lichaam dat nu brandt.'

Als je je herinnert dat de dood gaat gebeuren met je, zal het respect dat je voor je ego hebt afnemen. Want, wanneer je denkt dat iets je niet mag verlaten, is het gewoon het ego, niets anders. Wanneer je zeker weet dat alles je gaat verlaten, dan zal het respect voor het ego drastisch dalen. Het respect dat ik voor mijn ego had, viel gewoon van me af.

Toen besloot ik, 'Ik zal uiteindelijk sterven. Of ik moet nu een bewuste doodservaring hebben en de rest van mijn leven zonder doodsangst leven, of echt sterven, dat is alles.' Ik besloot dat ik de dood met mij moest zien gebeuren op de een of andere manier.

Er was een kleine Shiva tempel om de hoek en een kleine toren boven de tempel. Ik ging in die toren zitten zodat niemand me zou storen. Ik zat in die toren en van daaruit zag ik de lijken die verbrand werden.

Ik herinner me nog de sterke klik, het diep begrip en opeenvolgend besef die de hele ervaring aanspoorde die zou volgen.

Het lichaam van een oudere dame werd verbrand. Ze had een dikke buik. Haar kleren werden verteerd door het vuur en toen begon het vet dat in de buik zat te smelten en te stromen. Sorry dat ik dit zo levendig beschrijf, maar ik moet het doen om de sterke ervaring uit te leggen! Ik kon duidelijk zien dat doordat het vet stroomde, het vuur met nog meer intensiteit brandde. Dat gaf een zeer sterke klik bij mij en ik zei: 'God! Ja, hetzelfde gaat met dit lichaam ook gebeuren!'

Die klik opende een diepe angst voor de dood in mij. De angst verspreidde zich over het hele lichaam. Maar ik zag de angst bewust onder ogen. Ik kon heel duidelijk de angst zien die zich over het hele lichaam verspreidde, en toen de angst mijn bewustzijn raakte, dat werd de ervaring van de dood. Ik ging door een bewuste ervaring van mijn eigen dood en kwam er weer uit.

Begrijp, wanneer je angst onderdrukt wordt, blijft het binnenin je.

Wanneer de angst naar buiten komt en je er niet bewust mee geconfronteerd wordt, wordt het een angst aanval, schudt het je hele zenuwstelsel en breekt het af.

Wanneer de angst bewust onder ogen wordt gezien, wordt het de doodservaring, dat is alles!

Als je gewoon ontsnapt aan de doodsangst, wanneer de diepe angst gebeurt, wordt het dood. Als je de diepe angst bewust onder ogen ziet, wordt het de dood ervaring.

Doodsangst plus onbewustzijn is onderdrukking of perversie.

Doodsangst plus onbewustzijn waar je het niet onderdrukt maar niet onder ogen ziet, is een angstaanval of een zenuwinzinking omdat je gewoon bang en geschokt raakt.

Doodsangst plus bewustzijn is een doodservaring.

Ik was in staat om heel duidelijk de angst te zien die opkwam. Toen ik het bewust onder ogen zag, werd het mijn doodservaring. Het lichaam was dood. Het bewoog niet meer. Gedurende twee en een halve dag had ik geen eten, geen water, geen gedachte, geen vraag, geen twijfel. Alleen het lichaam was er. Pas nadat de ervaring voorbij was, realiseerde ik me dat ik zo al twee en een halve dag was! Ik kon met gesloten ogen zien dat het lichaam dood was en er geen beweging was. Plotseling, na twee en een halve dag, gebeurde de klik opnieuw, 'God! Het lichaam is dood, maar ik besta nog! Ik ben er nog!' Die helderheid, toen het klikte, werd zo'n intense extase in mij! De angst voor de dood had me voor eens en voor altijd verlaten.

Ik was in zo'n diepe extase, zo'n vreugde, en zo'n gelukzaligheid! Ik opende langzaam mijn ogen en ik was in staat om het lichaam te bewegen. Het eerste wat ik voelde was zo'n golf van extase en dankbaarheid. Ik ging naar beneden naar de Ganga, sprenkelde een beetje Ganga water op mezelf, nam het Ganga water in de kamandalu, nam een beetje as van het vuur, en ging rechtstreeks

naar de Kashi Vishwanath tempel. Ik ging omhoog naar de Shiva linga, offerde de as die ik had meegebracht en deed de puja met zo'n onuitdrukkelijke dankbaarheid. Ik zag dat Vishwanath daar gewoon levend was!

Begrijp, omdat ik stierf werd Vishwanath levend! Tot aan de dag ervoor, omdat ik nog leefde, was Vishwanath altijd een gewone steen. Ik had altijd het gevoel dat, om deze steen aan te raken, er elke dag duizenden mensen van zo ver weg komen... wat een dwaasheid! Ik heb altijd gedacht dat de Vishwanath godheid een gewone steen was. Ik voelde dat zo omdat ik nog leefde. Toen ik stierf, zag ik duidelijk, Hij werd levend! Er kan er maar één in leven zijn, Hij of jij. Als je de waarheid ziet, zal Hij levend worden. Je zult niet meer leven zoals je nu denkt. De angst voor de dood verliet me eens en voor altijd. Ik kan zeggen dat dit een van de zeer sterke ervaringen is die me hebben getransformeerd in het zoeken naar de ultieme ervaring van verlichting.