Dood in mijn aanwezigheid - vóór verlichting🔗

Dit incident is uit de dagen van mijn spirituele reis vóór verlichting.

Ik was in de buurt van een klein dorp in Noord-Bharat, een plaats in de buurt van Varanasi, het spirituele hoofdkwartier van de Hindoes. Traditioneel bezoeken Hindoes Varanasi minstens één keer in hun leven. Tweehonderd duizend mensen per dag trekken door deze stad.

Ik was daar met een oude monnik die in het ziekenhuis was opgenomen en op de Intensive Care Unit (ICU) lag. Volgens de vedische traditie zorgen jonge monniken voor de oudere monniken en sannyasis. Als een jonge monnik die in dat dorp verbleef, begon ik te zorgen voor de oudere monnik.

Op een dag, terwijl ik hem verzorgde, werd het plotseling duidelijk dat de man in het bed naast hem op het punt stond te sterven. Hij begon te vechten voor zijn leven. Ik was in staat om heel duidelijk zien wat er binnenin in hem gebeurde. Tegen die tijd had ik mijn diepe spirituele ervaring of satori gehad, maar ik was nog niet volledig verlicht geworden, de realisatie van het doel van mijn leven was nog niet gebeurd. Ik was nog steeds op zoek en mijn lichaam breidde zich voor op de explosie van energie die zou plaatsvinden na verlichting.

Verschillende dokters probeerden de monnik medische zorg en ondersteuning te geven. De man hapte naar adem. Ik kon heel duidelijk zien hoe de dood aan het gebeuren was in hem. Ik kon heel duidelijk zien hoe de levensbron zich verwijderde van het lichaam.

Dat is de diepste ervaring die in mijn leven buiten mijn lichaam is gebeurd. Binnen mijn lichaam, de diepste ervaring die gebeurde was het realiseren van de missie!

Ik was in staat om te zien wat er gebeurde, maar ik was niet in staat om het te verdragen. Een belangrijk iets wat je moet weten is, als je iemand ziet met fysieke pijn, zal dat je slechts raken ongeveer dertig tot veertig procent. Maar als je iemand ziet met een depressie en je kunt je inleven in die persoon en de depressie voelen zal het je meer beïnvloeden, laten we zeggen ongeveer zestig procent. En, als het emotionele pijn is en als je in staat bent om je in te leven en de pijn te begrijpen, zal het je veel meer beïnvloeden, ongeveer tachtig procent. Hoe subtieler de pijn, hoe meer het je raakt.

Ik zag niet alleen de fysieke, mentale of emotionele pijnen van de stervende man, maar ik zag ook de pijn op het wezenlijke niveau. Het was bijna alsof ik de pijn zelf doormaakte. Ik wilde gewoon wegrennen, maar de oude monnik werd bang en hield mijn hand vast en smeekte me te blijven. Ik had twee tot drie maanden voor hem gezorgd, dus hij was erg aan me gehecht geraakt.

Sinds ik jong was, hield ik ervan monniken te dienen. Ik nam altijd eten en kleding mee uit mijn huis en gaf het weg aan de monniken! Het dienen van monniken is altijd mijn passie geweest. Ik heb altijd het gevoel gehad dat deze hele Vedische traditie zelfs vandaag nog leeft door zulke monniken. Zij hebben deze wetenschap in leven gehouden.

Om onderzoek te doen in een wetenschap, heb je grote steun nodig op vele gebieden. Bijvoorbeeld, in het Westen, gebeurt veel onderzoek in de wetenschap van de buitenwereld omdat er mensen en organisaties zijn om het te ondersteunen. Als het onderzoek naar medicijnen is, kan een farmaceutisch bedrijf het onderzoek ondersteunen. Als het onderzoek gerelateerd is aan ruimte en astronomie, kan de overheid het sponsoren en ondersteunen.

Zo ook in Bharat, het hele land steunt en sponsort geestelijk wetenschappelijk onderzoek. Het hele land heeft de verantwoordelijkheid op zich genomen om een innerlijke wereld wetenschapper te ondersteunen door hem voedsel, onderdak en kleding te geven, zodat hij kan doorgaan zijn onderzoek in de binnenwereld voort te zetten zonder tijd te besteden aan de basis wereldse behoeften. Dus ik heb altijd gevoeld dat het mijn verantwoordelijkheid is om te zorgen voor de monniken en innerlijke wereldse wetenschappers.

De oudere monnik die ik verzorgde op de ICU wilde niet dat ik wegging omdat hij bang was om de man naast hem te zien sterven. De man had het heel moeilijk. Het was alsof zijn hele lichaam uit elkaar werd gerukt! Stel je de pijn voor als je een kleine snee hebt in je vinger. Stel je nu eens voor hoe pijnlijk het zou zijn als de huid van je hele lichaam letterlijk wordt geschild. Het is zoiets als duizend schorpioenen die tegelijkertijd steken op hetzelfde moment! Ik kon duidelijk de pijn zien die de man doormaakte.

Aan de ene kant, de individuele ziel geassocieerd met alle onvervulde emoties zoals verlangen, hebzucht en schuld, onderging een vreselijke lijden. De individuele ziel wilde in het lichaam blijven om deze te vervullen, maar het lichaam was moe en wilde ontspannen! Het was een gevecht tussen het lichaam en de individuele ziel. Het was alsof het lichaam wilde vertrekken maar de individuele ziel probeerde vast te houden. Als de rechterhand weg was, probeerde de ziel de linker vast te houden. Als het rechterbeen been dood en weg was, probeerde de individuele ziel zich vast te houden aan het linkerbeen. Welk deel van het lichaam het ook kon vasthouden, de individuele ziel probeerde zich daaraan vast te houden.

Deel voor deel stierf het lichaam af. Ik zag dat er met het onderlichaam niet veel strijd was. Maar toen het aankwam op het bovenlichaam lichaam, was het hele lichaam aan het trillen en pulseren van de pijn.

Langzaam begon de individuele ziel zich uit het fysieke lichaam te bewegen. Begrijp, wanneer de ademhaling stopt, dat is het moment dat de individuele ziel daadwerkelijk het fysieke lichaam verlaat. Er zijn zeven lagen, of lichamen in je. Het lichaam van vlees en bloed dat je ziet is het fysieke lichaam. De energie die in je beweegt als prana of levensenergie is het pranisch lichaam. Er zijn vijf soorten prana of luchtbewegingen die in het lichaam plaatsvinden: lucht die het lichaam binnenkomt, lucht die in het lichaam circuleert, lucht die zich over het hele lichaam verspreidt als levenskracht, lucht die uit het lichaam komt, en lucht die reinigt. Deze vormen het tweede lichaam of het pranisch lichaam.

Het derde lichaam is het lichaam waar innerlijke geklets voortdurend plaatsvindt. Innerlijk geklets is niets anders dan de voortdurende stroom van woorden of gedachten die zich binnenin je beweegt.

Het vierde lichaam bestaat uit emoties zoals angst, woede en hebzucht die zich verspreiden als gevoelens over het hele lichaam zonder dat er zelfs woorden aan te pas komen. Een emotie op zichzelf kan je gewoon helemaal door elkaar schudden. Dit is de emotionele laag.

De vijfde laag is het lichaam dat je ervaart in diepe slaap. Dit is waar alle ingegraveerde herinneringen of engrammen opgeslagen zijn op het zaad- of causale niveau. De engrammen zijn niet actief maar ze zijn ook niet dood. Het is als een diepe coma waar je niet leeft wat je wilt, noch dood bent. Je zit gewoon vast in deze laag.

Vanuit het causale lichaam, gaat de individuele ziel naar het kosmische lichaam. De zesde laag is het kosmische lichaam waar je gelukzaligheid ervaart. Dit is wat je voortdurend inspireert om een zoeker te zijn. Als je een zoeker bent, begrijp dan dat deze laag sterk in je is. Als je deze laag verrijkt, zal je leven gelukzalig zijn. Als je nog een engram over hebt in deze laag, zul je een ander lichaam aannemen en terugkomen.

Als je voortdurend geniet van plezierige ervaringen, dan wordt er gezegd dat je in de hemel bent. Als je vastzit in pijn, dan wordt gezegd dat je in de hel bent. Afhankelijk van hoeveel pijn je in je leven hebt ervaren, zul je zo lang in het pijnlichaam of de hel zijn op het moment van overlijden. Afhankelijk van hoeveel plezier je ervaren hebt in het leven, zo lang blijf je dan in het kosmische lichaam of de hemel.

Hel en hemel zijn puur psychologisch. Dit is de waarheid. Gebaseerd op welke engrammen je hebt, ervaar je hemel of hel. Daarom visualiseren verschillende culturen de hemel op hun eigen manier, omdat de hemel geen plaats is, het is een ervaring.

De zevende laag is de nirvanische laag die overeenkomt met verlichting.

Op het moment van de dood, is er een krachtige strijd tussen de eigenaar of de individuele ziel en het object of het lichaam. Het object zegt: 'Ik ben moe, ik kan niet meer functioneren'. De eigenaar zegt: 'Nee, ik wil je gebruiken.'

Als het object wint, sterft het fysieke lichaam en de individuele ziel gaat naar de volgende laag, het pranisch lichaam. Dit is de laag waarin je je bevindt als je normaal droomt. Terwijl je droomt, verliest je logica zijn macht over je maar je verlangens blijven actief. De definitie van droom is, de staat waar logica geen macht heeft maar verlangens en engrammen actief blijven. Zelfs als je bewusteloos bent of in coma ligt, zal je logica niet actief zijn.

Zolang je in het fysieke lichaam bent, zul je verlangens hebben met de logica om te analyseren of de verlangens nodig zijn of en welke van de verlangens moet worden vervuld, enz. Verlangens staan onder je controle, er is een evenwichtsmechanisme. Maar als de verlangens bestaan zonder de ondersteunende logica, zal de individuele ziel als een voetbal rondgeschopt worden door de verlangens. Aan de ene kant zal er schuld zijn en aan de andere kant, verlangens die spelen op de individuele ziel.

Toen ik de man zag sterven, kon ik zien dat de individuele ziel langzaam aan het verdwijnen was, laagje voor laagje. Ik kon de ziel enorm zien lijden toen het door de laag van onvervulde verlangens ging. De ziel werd letterlijk opgegeten door schuldgevoelens toen het zich realiseerde, 'Ik heb niet voldaan aan het doel en de missie van mijn leven'. Begrijp, je zult je het doel van je geboorte pas tijdens je dood herinneren.

Wanneer je geboren wordt, reist je lichaam door het geboortekanaal van de moeder, en door de intense pijn die je doormaakt ga je in coma of de diepste onbewuste staat, en je vergeet het hele doel van de geboorte. Het is als dit: je boekte het vliegticket en zat in het vliegtuig, maar tijdens de vlucht werd je in coma gebracht en dus toen je landde, was je vergeten waarom je naar die bepaalde plaats ging! Alleen wanneer je de plaats verlaat en weer aan boord van de vlucht gaat, herinner je je plotseling waarom je naar naar die plaats was gekomen!

Op dezelfde manier, als je sterft, voel je de diepe schuld van het niet vervullen van het doel van je geboorte of wat wij noemen de prarabdha.

Na het passeren van dit schuldgevoel, zullen vervolgens alle pijnervaringen van je leven naar boven komen. Dus op het moment van de dood, ga je eerst door de fysieke pijn, dan door alle verlangens, dan door alle schuldgevoelens, dan door alle emotionele pijn en tenslotte door alle genoegens die je in dit leven hebt ervaren.

Normaal gesproken, zodra je het kosmische lichaam of de zesde laag zelf bereikt, keer je terug om het volgende lichaam aan te nemen, de volgende geboorte. De individuele ziel keert terug om het volgende lichaam aan te nemen. Soms, zelden, ga je voorbij de zesde laag naar het nirvanische lichaam. Dan kom je niet terug om een ander lichaam aan te nemen.

Wanneer je door deze verschillende lichamen reist en je je onvervulde verlangens ervaart, diepe schuld en intense pijn, neem je een krachtig besluit, 'Laat me een ander lichaam nemen, een andere geboorte. Wanneer ik dat doe, zal ik het doel van mijn leven niet vergeten en verstrikt raken in deze ongrijpbare spelletjes. Ik zal gelijk het pad der waarheid volgen. Maar wanneer je de volgende keer daadwerkelijk geboren wordt, opnieuw als gevolg van de intense pijn tijdens de geboorte, val je in coma en vergeet je alles over je besluit!

Uiteindelijk stierf de man. Maar de ervaring liet een sterk litteken in me achter. Het liet een zeer sterke indruk in mijn geest achter. Gelukkig kwam de oude monnik er weer bovenop en werd hij ontslagen uit het ziekenhuis. Ik vervolgde mijn reis, en na een paar maanden had ik mijn eigen dood-ervaring en werd ik verlicht, waardoor ik me de missie en het doel van mijn leven realiseerde. Mijn leven als een bevrijd wezen begon op twaalfjarige leeftijd toen ik mijn diepe spirituele ervaring had. Maar de duidelijkheid over de missie, en wat er precies via mijn lichaam zou gebeuren, kwam pas toen ik verlicht werd.