Doel van het leven versus Engrammen🔗

Ik vertel mensen in het Life Bliss Programma Level 2 - Nithyananda Spurana Programma altijd, dat op het moment dat je dit lichaam verlaat, dat is op het moment dat je sterft, plotseling alle materiële dingen van deze wereld waar je met je zintuigen van genoten hebt als zwart en wit gezien zullen worden. Ze zullen niet meer kleurrijk lijken zoals ze waren toen je ervan genoot.

Het is net als wanneer je in een droomtoestand bent in je nachtslaap, deze wereld zwart en wit zal worden. Wanneer je in de waaktoestand bent waarin je nu bent, zullen de dromen zwart en wit worden. Op dezelfde manier zal, wanneer je dit lichaam verlaat, dit hele vorige leven in zwart en wit worden gezien. Op dat moment zullen alleen de geestelijk intelligente gebeurtenissen in je leven, of bewuste beslissingen die je op je spirituele reis hebt genomen, in veelkleurigheid schijnen!

Alle plezier waarvan je genoot met betrekking tot je grove lichaam en geest zal in zwart-wit worden gezien. Alles wat je deed in de lijn van bewustzijn zal schitteren! Op dit moment lijken de meester, spiritualiteit, bewustzijn, al deze dingen misschien saai en oninteressant, alsof ze alleen maar vermaak voor gepensioneerden zijn. De meester is min of meer een keuze in het leven op dit moment. Wanneer je het lichaam verlaat, zul je weten, welke beslissingen je ook hebt genomen in de bewuste lijn, de momenten die je hebt doorgebracht met de bewuste energie, de meester en zijn leringen, zullen helder worden in multidimensie en veelkleurigheid. Alle materiële dingen van deze wereld zullen vervagen tot zwart en wit.

Op dat moment zul je voelen: 'O god! Ik heb de hele zaak gemist! Ik was verblind door illusie!' In het stervensproces, wanneer je deze intense pijn voelt van gemist te hebben, zul je de ernstige beslissing nemen voor de volgende geboorte: 'De volgende keer zal ik de meester niet missen.' Wanneer je het volgende lichaam neemt, raak je in een coma vanwege de pijn tijdens de geboorte en je vergeet opnieuw de intentie. Zo gaat dezelfde cyclus door.

Daarom, zelfs wanneer de meester in je leven verschijnt in deze geboorte, heb je geen idee wat er met je gebeurd is in je vorige levens, hoe vaak je hem al gemist hebt. Je bent de intentie vergeten waarmee je je vorige lichamen verliet. Je bent het hele doel van je leven vergeten. Hetzelfde ego, dezelfde gegraveerde herinneringen en problemen herhalen zich omdat je het vergeten bent en je de meester op dezelfde manier mist als voorheen. Nogmaals, wanneer je het lichaam deze keer verlaat, voel je dezelfde vreselijke pijn van opnieuw gemist te hebben.

De brug van vertrouwen tussen de meester en jou

Tot nu toe streven we de meester, meditatie, bewustzijn en dergelijke dingen alleen na omdat we er tijd voor hebben, niet omdat we de werkelijke ervaring erachter zoeken. Wanneer je het lichaam verlaat, zal deze hele wereld en zijn zintuiglijke ervaringen vervagen als zwart-wit foto's. Alleen de momenten met de meester, de bewuste reis door zulke spirituele ervaringen zullen kleurrijk en levend zijn. Alles wat met het lichaam en de geest te maken heeft, zal nu kleurrijk en levend zijn.

De spirituele, bewustzijn gerelateerde dingen zullen niet interessant of levend lijken. Op het moment van de dood, wanneer al deze fantasieën verdwijnen, zal alles wat te maken heeft met het grove lichaam en de geest dood, zwart en wit worden, en alles wat te maken heeft met het subtiele bewustzijn zoals de meester en meditatie zal kleurrijk en levend worden.

Omdat ik dat moment in jou kan zien gebeuren op het moment dat je je lichaam verlaat, voel ik de verantwoordelijkheid om er iets aan te doen. Dat is de reden waarom ik, telkens wanneer iemand op het punt staat mij te missen, altijd voel: 'O god! Weer een ziel die de ervaring mist!' Ik doe mijn best om hen te laten begrijpen waarom het belangrijk is bij een meester te zijn.

Jullie zien allemaal alleen de 70-80 jaar die jullie in het lichaam leven. Dat is de reden waarom de meester slechts een keuze voor jullie is. Je voelt dat als het gebeurt, het gebeurt, anders, vergeet het maar. Dat is je houding nu. Maar ik zie een veel grotere spanwijdte.

Het is als volgt: Als je op de weg staat, dan kun je zowel links als rechts van je een kilometer weg zien. Je kunt de bus binnen deze afstand zien aankomen. Maar ik sta op de dertigste verdieping, dus ik kan tien mijl zien aan zowel de linker- als de rechterkant van de weg. Ik kan een limousine zien aankomen, ver voor hij op het toneel verschijnt voor jou! Wanneer ik op de dertigste verdieping sta en zeg: 'Kijk uit, er komt een limousine jouw kant op', zeg jij: 'Nee, nee, Swamiji! Er komt alleen een bus! Waarom vertel je me dat er een limousine aankomt?'

Je beseft niet dat je op de begane grond staat. Je kunt maar een mijl aan beide kanten van je zien. In het leven kun je ook maar 30 jaar van het verleden en 30 jaar van de toekomst zien. Omdat ik op de dertigste verdieping sta, kan ik een paar levens in je verleden en een paar levens in je toekomst zien. Daarom zeg ik dat het meester-gebeuren in je leven een zeldzame en grote kans is. Daarom zorg ik er zo goed voor dat je die niet mist. Bovendien heb ik gezien hoe een paar mensen die gemist hebben, de rest van hun leven en ook nadat ze het lichaam verlaten hebben, veel berouw hebben.

Wat soms gebeurt, als je een paar keer mist, brengen sommige mensen bij de volgende geboorte een sterke depressie of ziekte met zich mee, zodat ze de meester in die geboorte niet opnieuw zullen missen! De ziekte zal hen aan de meester gehecht houden. Appar, een grote heilige uit Zuid-Bharat, had ernstige maagpijn met zich meegebracht. In zijn biografie zegt hij: 'Ik heb dit opzettelijk meegebracht zodat ik deze keer de herinnering aan Shiva niet zal missen!' Waarom zou je met zoveel pijn komen om de meester te gedenken? Dat is niet nodig. Je kunt je in dit leven met gelukzaligheid zelf herinneren.

Zie je, het kind zal niet weten wat er zal gebeuren als het op straat springt en speelt. Maar de moeder weet het. De moeder is verantwoordelijk. Daarom is zij voorzichtig met het kind en houdt het veilig. Maar het kind beseft dit niet en zegt: 'Ik ga naar buiten en doe wat ik wil.' Wat dan te doen? De moeder doet haar best om het kind te helpen, dat is alles.

Eigenlijk, als je de meester mist, mist de meester niets. Wat hij ook moest bereiken, hij heeft het in zijn leven bereikt. Er is niets meer dat hij nodig heeft of wil.

De meester verliest nooit iets. Maar voor de discipel, is het een te groot verlies. De meester missen, om welke reden dan ook, om welke fout dan ook, is een te groot verlies. Daarom wil ik niet dat het iemand overkomt. Het is alsof je een banaan van een straatverkoper pakt en opeet zonder te betalen en daarom een doodvonnis krijgt! Het is een te grote straf voor een heel klein foutje. Dat is de reden waarom wanneer iemand op het punt staat mij te missen, ik altijd mijn best doe om alle mogelijke stappen te ondernemen om het af te wenden.

Mis de meester niet. Houd hem vast en behoud het diepe vertrouwen of de band of de brug. Het leven zal totaal anders zijn.

Alles kan opgeofferd worden voor de meester-leerling relatie. Maar voor niets mag de meester-leerling relatie opgeofferd worden.