De waarneming doet de mogelijkheid ineenstorten tot werkelijkheid.🔗

Aangezien het elektron een deeltje is, wat is dan de plaats van het elektron? Aangezien het een golf is, wat is het momentum van de golf? De antwoorden op deze vragen leiden tot een zeer verrassende ontdekking dat het deeltje-golf zowel een deeltje als een golf kan zijn of zelfs beide tegelijk. Maar je kunt niet tegelijkertijd de plaats en het momentum van het elektron bepalen, omdat het waarnemen van de plaats van het elektron zijn momentum zal veranderen, en het bepalen van het momentum van het elektron zijn plaats zal veranderen! Dit is wat in de wetenschap bekend staat als het Heisenberg Onzekerheidsprincipe.

Het deeltje-golf is tegelijkertijd een deeltje en een golf, totdat de waarneming in het spel komt. Deze waarnemingsdaad kan nu worden verbonden met onze waarnemingsdaad van de oorzakelijke gebeurtenissen van het Bestaan. Wanneer we waarnemen, doen we dat via onze eigen conditionering, wat we engrammen noemen of vooringenomen en diep gegraveerde herinneringen en conclusies. De waarnemingsdaad van ieder individu is gekleurd door zijn eigen conditionering of engrammen. Gebaseerd op die conditionering, verlaagt hij het gebeuren om het aan te passen aan zijn eigen ervaring van de werkelijkheid!

In het geval van het deeltje-golf, 'vernauwd' de waarnemingsdaad zelf het golf-deeltje tot een deeltje of golf. Dit is wat de natuurkundige Erwin Schrödinger aantoonde in zijn hypothetische katten experiment.

Stel dat je een kat en een flesje giftig zuur in een kamer zet en die afsluit. Er is geen enkele manier waarop de waarnemer buiten kan bepalen of de kat leeft of dood is. Aangezien wij dat niet kunnen weten, is de kat zowel dood als levend. Het is een verdeling van waarschijnlijkheden die zowel de waarschijnlijkheid van een dode als van een levende toestand omvat.

Wanneer je de kamer openbreekt om te zien hoe het met de kat gaat, kan het openbreken van de kamer op zich al de toestand van de kat veranderen. De kat kan gedood worden door het breken van de kamer, omdat de flacon met zuur gebroken wordt. Men kan dus nooit weten wat het resultaat zou zijn geweest als het niet in zijn ware gedaante was waargenomen.

Dit brengt ons tot het diepe inzicht dat beide mogelijkheden gelijktijdig bestaan, en dat het juist de handeling van de waarneming is die de mogelijkheid verandert in een bepaalde werkelijkheid.

Laat me een ander wetenschappelijk experiment geven dat duidelijk maakt hoe de eigenlijke handeling van het meten de mooie werkelijkheid vervormt. Je hebt misschien wel eens gehoord van het dubbele-spleten-experiment met licht.

Bij dit experiment wordt een lichtstraal gericht op een barrière met twee verticale spleten. Aan de andere kant van de barrière bevindt zich een fotografische plaat die wordt gebruikt om het licht vast te leggen zoals het erop valt nadat het door de barrière is gegaan. Als slechts één spleet open is, is het patroon op de fotografische plaat zoals verwacht, een enkele lijn van licht uitgelijnd met de spleet. Als beide spleten open zijn, zouden we twee lichtlijnen op de plaat verwachten, uitgelijnd met de spleten, maar wat wordt waargenomen zijn meerdere lichtlijnen en duisternis in verschillende mate. Dit is het interferentie principe waarbij lichtstralen zich gedragen als golven die met elkaar interfereren.

Nu, als de lichtstraal zodanig wordt vertraagd dat in plaats van een stroom lichtdeeltjes of fotonen die de plaat raken, elk foton afzonderlijk de plaat raakt, dan zou er geen interferentie moeten zijn en zou de plaat een lichtpatroon moeten vertonen dat is uitgelijnd met de spleet. Maar het resulterende patroon vertoonde nog steeds interferentie!

Hoe is dit mogelijk? Er is maar één foton, waar kan het mee interfereren... behalve met zichzelf? Men concludeerde dat elk foton niet alleen door beide spleten gaat, maar ook tegelijkertijd elk mogelijk pad neemt op weg naar het doel!

Om te zien hoe dit kan gebeuren, werden experimenten gedaan om de individuele fotonpaden te volgen. Maar wat er gebeurde was dat de meting op de een of andere manier de paden van de fotonen verstoorde. Telkens wanneer men probeerde waar te nemen, lijnden slechts twee heldere lijnen op de fotografische plaat uit met de spleten! Als men niet probeerde te meten, werd het patroon weer de meervoudige lijnen van licht en duisternis!

Elk foton beweegt gelijktijdig in een aantal paden. Maar een poging om de paden te meten doet het ineenstorten tot een enkel pad! Op dezelfde manier veroorzaakt onze inspanning om de oneindige opstijgingen van de oceaan van Bestaan waar te nemen, dat het verschijnt als wat onze beperkte geest waarneemt!

Eens vroeg een leerling aan een Zenmeester: 'Wat is het pad?' De meester antwoordde: 'Het dagelijks leven is het pad.' De student vroeg, 'Kan het bestudeerd worden?

De meester zei: 'Als je het probeert te bestuderen, zul je er ver van verwijderd zijn.' De student vroeg: 'Als ik het niet bestudeer, hoe kan ik dan weten dat het het pad is?'

De meester zei: 'Het pad behoort niet tot de waarnemingswereld. Evenmin behoort het tot de nietwaarnemingswereld. Waarneming is een begoocheling en niet-waarneming is zinloos. Als je het ware pad zonder twijfel wilt bereiken, plaats jezelf dan in dezelfde vrijheid als de hemel. Je noemt het goed noch niet-goed.'