இப்பொழுது இருப்பதைவிட நீங்கள் மேலானவர்🔗

இப்பொழுதுதான், அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், தான் இதுவரை தன்னைப் பற்றி என்ன நினைத்துக் கொண்டிருந்ததோ, அது தவறு என்று அறிந்தது. ஆனால் இன்னமும் அந்த அந்த ஆட்டுச்சிங்கத்தால், சிங்கம் சொல்வது சரிதான் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை.

உங்களுடைய சொந்த சொரூபத்தையே அறியாகவர்களாக இருக்கிரிர்கள்!

ஆனாலும் தன் தர்க்க அறிவைப் பயன்படுத்தி, 'என்னுடைய நிறம் வேறாக இருக்கிறது. நான் ஆடாக இருந்தால் என் நண்பர்களைப்போல்தானே இருக்க வேண்டும் ? ஆனால் வித்தியாசமாக இருக்கிறேன்; நான் இந்த ஆட்டு திருப்தியாகவோ வாழ்க்கையில் சௌகரியமாகவோ உணர முடியவில்லை; அப்படியானால் நான் இதற்கும் கொஞ்சம்

மேலானவன் என்பது புரிகிறது; ஆனால் நான் எப்படி ஒரு சிங்கமாக இருக்க முடியும் என்பதைத்தான் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை' என்று சிந்தித்தது.

தான் ஒரு ஆடு அல்ல என்பதை அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தால் இப்பொழுது புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆனாலும் சிங்கம் சொல்வதுபோல், தான் ஒரு சிங்கந்தான் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அதே நேரத்தில், இதுநாள்வரை அது தன்னைப் பற்றி என்ன நினைத்துக் கொண்டிருந்ததோ அதைப் பற்றிய ஒரு உறுதியான கருத்தும் இல்லாமல் இருந்தது.

ஒருநாள், அந்தச் சிங்கம், "வா! அருகிலிருக்கும் ஏரி வரை போய்

வரலாம்,' என்று அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தை அழைத்தது. அந்தச் சமயத்தில் அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், சிங்கத்திடம் சற்றுப் பழகிவிட்டதால், அதடைன் செல்ல சம்மதித்தது.

அவை அந்த ஏரியை நெருங்கியபொழுது, சிங்கம், ஆட்டுச் சிங்கத்தின் கழுத்தைக் கவ்வி, அந்த ஏரியின் தண்ணீருக்கு அருகில் இழுத்துச் சென்று, அந்த நீர்பரப்பில் அதன் உருவ பிரதிபலிப்பைக் காட்டி, ''இந்தப் பிரதிபலிப்பில் ஒரு சிங்கத்தின் உருவம் தெரிகிறதா?'' என்று கேட்டது.

அதற்கு அந்த ஆட்டுச்சிங்கம், ''ஆம், உன்னுடைய உருவம் தெரிகிறது, நீ பதிலளித்தது.

''எனக்கு அருகில் இன்னொரு பிரதிபலிப்பு கெரிகிறதா?'' என்று மீண்டும் கேட்டது.

''ஆம், உனக்கு அருகில் இன்னொரு குட்டி சிங்கத்தைப் பார்க்கிறேன். அது உன் குட்டியா? எங்கே உன் குட்டி? உன் குட்டியைக் இங்குக் காணோம், ஆனால் அதன் பிரதிபலிப்பு தெரிகிறதே. அது தண்ணீருக்குள் இருக்கிறதா ?'' ஆட்டுச்சிங்கம் கேட்டது.

மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளத் கயாராகுங்கள்!

அந்தச் சிங்கம் கா்ஜித்தது, ''முட்டாளே! அது நீதான்!''

அதை அந்த ஆட்டுச்சிங்கம் நம்ப மறுத்து, ''இல்லை, இல்லை, இல்லை, ஒரு வேளை உன் குட்டி தண்ணீருக்குள் ஒளிந்து கொண்டிருக்கலாம், அதைக் கூப்பிடு, '' என்றது.

அந்தச் சிங்கம் சொன்னது, ''முட்டாளே, அது என் குட்டி அல்ல, அது நீயே,'' என்றது.

அந்தச் சிங்கம் சொன்னது, ''பார்! இப்போது நான் இங்கிருந்து நகர்ந்து செல்கிறேன். நீ மட்டுமே இங்கே நின்று கொண்டிருப்பாய். அதன்பிறகு என்ன நடக்கிறதென்று நீயே பார்!'' என்றது.

அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், இப்போது தன்னுடைய சொந்த பார்த்தது. அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது. 'அந்தச் சிங்கம் சொல்வதில் ஏதோ உண்மை இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்' என்று நினைக்க ஆரம்பித்தது.

மறுபடியும் அது பயந்தது, 'நான் ஒரு சிங்கம் என்றால், நான் காட்டில் அல்லவா வசிக்க வேண்டும்! என்னால் அந்தப் பொறுப்பை ஏற்க முடியாது. நான் ஒரு கர்க்கம், கத்துவம், கேள்வி-பதில், இவை எதுவுமே ஸ்க்யத்தை உணர உதவமாட்டா!

ஆடாகவே இருந்தால், எவ்வளவு சுகமாயிருப்பேன்; ஏற்கெனவே, நான் என் ஆட்டு நண்பர்களையெல்லாம் அறிவேன்; எனக்குத் தவறாமல் உணவும் கிடைக்கிறது; எங்கு உணவு கிடைக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும்; எங்குச் சமைக்கவேண்டும் தெரியும்; என் வீடு எங்கு இருக்கிறது என்பதும் தெரியும்; என் மனைவி எங்கிருக்கிறாள் என்பதும் தெரியும்; என்னுடைய வாழ்க்கை எங்கே என்பதும் தெரியும் ; இவையெல்லாம் எனக்குத் தெரியும்.

நான் பழக்கப்பட்டுவிட்டேன். ஆனால் நான் ஒரு சிங்கம்தான் என்பது எனக்கு புரிய ஆரம்பித்தால், இப்பொழுது இருக்கும் மொத்த விஷயத்தையும் கீழே போட்டுவிட வேண்டியதுதான். எல்லாவற்றையும் நான் துறந்தாக வேண்டும். நான் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை எதிர்கொண்டாக வேண்டும். அது மிகவும் கடினம்' என்று நினைத்தமாத்திரத்தில், பயம் திடீரென மேலெழுந்தது, அது உடனே அங்கிருந்து ஓடிவிட்டது; அது மீண்டும் தப்பித்துவிட்டது.

'விட்டுவிட' - பயப்படாதீர்கள்

ஒரு சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அந்தச் சிங்கம், ஆட்டுச் சிங்கத்தைத் தேடிவந்தது. ஆனால், ஆட்டுச் சிங்கத்தைப் பார்த்தும் அது எதுவும் பேசவில்லை. இம்முறை, அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தினிடம் காட்டுச் சிங்கத்திற்குக் காணிக்கையாகத் தருவதற்கு ஏதுமில்லை.

ஆனால் காட்டுச் சிங்கம், அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்திற்கு ஒரு அன்பளிப்பைக் கொண்டுவந்திருந்தது. அது ஒரு 'மாமிசத் துண்டு'!

அங்குத் தத்துவ ரீதியான போதனைகளோ, தர்க்க ரீதியான கலந்துரையாடலோ அல்லது கேள்வி பதில் பரிமாற்றமோ எதுவுமே நிகழவில்லை. சிங்கம் நேரிடையாக, அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தைப் பிடித்து, அதன் வாயைப் பலவந்தமாகத் திறந்து, அந்த மாமிசத் துண்டை உள்ளே போட்டது.

உதிரத்தை ருசித்த அந்தக் கணத்தில், மாமிசத்தை ருசித்த அந்தத் தருணத்தில் ஆட்டுச் சிங்கத்தினுள் ஏதோ ஒன்று சுழன்றது. அதனுடைய இருப்புக்குள் ஏதோ நிகழ்ந்தது. அதனுடைய விழிப்பு நிலைக்குள் ஏதோ நிகழ்ந்தது. அந்த மாமிசத்தை விமுங்கிய உடனே பலமாகக் கா்ஜித்தது!

அந்தக் கர்ஜனையைத்தான் ஜனூரம் என்று சொல்கிறோம். மிக முக்கியமான விஷயம், அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், தான் ஆரம்பம் முதலே ஒரு சிங்கமாகத்தான் இருந்திருக்கிறோம் என்பதை அறிந்துகொண்டது!

இதேதான் நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் நடக்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் நம்மை நாம் ஆடுகள் என்றே நினைத்துக்கொள்கிறோம். ஏதேனும் ஒரு சமயத்தில், 'நான் இந்த வாழ்க்கையை திருப்தியாக உணரவில்லை. என்னதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது?'என்ற சந்தேகம் நமக்கு வருகிறது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு திடீரென நாம் ஒரு சிங்கத்தைப் பார்க்கிறோம்! அது, ''நீயே கடவுள், நீயே சக்தி, நீயே விழிப்புணர்வு," என்று நமக்கு உபதேசிக்கும். நாம் அதைக் கேட்டவுடன் பயந்து ஓடிவிடுகிறோம். சென்று யோசிக்க ஆரம்பிக்கிறோம், அவர் குருவுக்குக் ஏதோ சில திட்டங்களை வைத்திருக்கிறார் காண்க்கையாகத் என்று நினைக்கிறேன். அவர் ஒரு ஆஃரமம் தருவதற்கு உங்களிடம் நிறுவ நினைக்கிறார், அதற்கு நானும் ஏதுமில்லை. ! தேவைப்படுகிறேன். அதனால்தான் அவர் இவற்றை எனக்குச் சொல்கிறார்' என்று நினைக்கிறோம்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, 'அவருக்கு ஏற்கெனவே ஒரு ஆஃ'ரூமம் இருக்கிறது, நாம் அவருக்குப் புதிதாக ஒரு ஆச்ரமம் கட்டத் தேவையில்லை. அதற்காக நான் எதுவும் உதவத் தேவையில்லை. அவர் எல்லாமே பெற்றிருக்கிறார், என்னிடமிருந்து அவருக்கு எதுவும் தேவையில்லை' என்பதை மெதுவாக அறியத் தொடங்குகிறோம்.

பிறகு, ஏன் அவர் தினமும் காலையில் வந்து, சொன்னதையே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்? ஒவ்வொரு நாளும் வந்து இரண்டு. மூன்றுமணி நேரத்திற்கு உரத்த குரலில் சொன்னதையே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார், ஏன்? ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், நான் என்னைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருப்பது தவறுதான் என்பது தெரிகிறது. ஆனால்

அவர் சொல்வகெல்லாம் சரியா, இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை!' என்று பலவிதமாக யோசிக்கிறோம்.

எப்படியோ, அல்லும் பகலும் அவரையே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்

தியானத்தின்பொழுது, கண நேர அனுபவம் நிகழ்கிறது. அது நிகழும்பொழுது இல்லை, இது எனக்கானது இல்லை. இது மறுபடியும் நிகழ்ந்தால், நான் எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டு, அவர் பின்னாலேயே சென்று விடுவேன்' என்று

நினைத்து, நாம் மறுபடியும் பயத்துடன் ஓடிவிடுகிறோம்.

இந்தத் தருணத்தில்தான் குருவானவா நம்மைப் பிடித்து, ஆழமான ஆன்மிக அனுபவம் என்ற மாமிசத் துண்டை நம் வாயில் போடுகிறார். நம்முடைய உடலமைப்பிலும் விழிப்புணர்விலும் ஏதோ நிகழ்கிறது. திடீரென்று நாம் கண்களைத் திறந்து, நம் இருப்பில் நடந்த அனுபவத்தை வெளிப்படையாகக் அதுவாகவே இருந்திருப்பதை உணர்கிறோம்.

அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் எப்பொழுதுமே 'ஒரு சிங்கமாகத்தான்' இருந்திருக்கிறது. ஆனாலும், அந்த ஸ்த்யத்தை உணர வைப்பதற்கு இன்னொரு சிங்கம் தேவையாயிருக்கிறது.

முதல் நாளிலிருந்தே, நாம் 'களம் அறிந்தவராக,' கூடித்ருஜ்ஞனாக அதாவது விழிப்புணர்வாகத்தான் இருக்கிறோம். அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், தான் ஆடு என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்ததுபோல், நாமும் இந்த உடலையும் மனத்தையும் 'நாம்' என்று தவறாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 'தாம் விழிப்புணர்வுதான்' என்று ஏற்கெனவே அனுபவம் பெற்ற ஒருவர், நம்மை வழிநடத்திச்செல்ல, நம் வாழ்வில் திடீரென வருகிறார் ''இது விழிப்புணர்வு, அது உடல்-மனம்; நீங்கள் விழிப்புணர்வுதான், அந்த உடல்-மனம் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்," என்று சொல்கிறார்.

இங்கு, கிருஷ்ணருக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் இடையில் அதே கதைதான் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அவர், கிஷத்ரம் மற்றும் கூடித்ருணைப் பற்றி விவரிக்கிறார். அவர் அர்ஜுனனிடம், "நீ ஒரு ஆடு அல்ல, நீ ஒரு சிங்கம்; நீ வெறும் களம் அல்ல, களம் அறிந்தவன்," என்று விளக்குகிறார்.