நீங்கள் வாழ வேண்டியவிதம் இதுவல்ல
குரு என்ன சொன்னாலும் அது நம்முடைய நன்மைக்காகத்தான், நம்முடைய புரிந்துகொள்ளும்வரை, நாம் அவருடைய வார்த்தைகளை ஆராய்ந்து
ஒருவருடைய கண்களைப் பார்த்தமாத்திரத்தில், அவர் பொய் சொல்கிறாரா, இல்லையா என்பதைக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும். !
பரிசோதித்துப் பார்க்க முற்படுவதுமில்லை ; அதைப் பார்ப்பதில்லை.
பின்பு ஆட்டுச் சிங்கத்தின் மனத்தில், காட்டுச் சிங்கத்தைப் பற்றிய நினைவுகள் விரிந்தன: "அது பார்ப்பதற்கு மிகுந்த தைரியமாகவும், மிகுந்த கம்பீரமாகவும் இருப்பது மட்டுமல்லாமல் மிகுந்த நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது! சொல்வது போன்று தோன்றவில்லையே!'' என்று நினைத்தது.
நாம் பார்த்தமாத்திரத்தில், அவர் சொல்கிறாரா, இல்லையா கண்டுபிடித்துவிட சொல்வதைக் கண்டுபிடிக்கத் தனியாக 'பொய் கண்டுபிடிக்கும் கருவி' என்று ஒன்று தேவையில்லை! நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் கண்களைக் கூர்ந்து கவனிப்பதை மட்டுமே.
எதிராளியின் கண்களைக் கூர்ந்து கவனிப்பதே உண்மை நிலையை உணர உதவம்!
அதனால் அந்த அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் தனக்குள்ளேயே, 'இந்தச் சிங்கம் பொய் சொல்வதுபோல் தெரியவில்லை. நான் ஒரு ஆடு என்று எனக்குத் தெரியும். பிறகு
அது ஏன் என்னிடம், ''நீ ஒரு சிங்கம்,'' என்று மீண்டும் சொல்கிறது ?' என்று நினைத்தது.
சிங்கமோ, ''சரி, என்னை நம்புவதற்கு உனக்கு விருப்பமில்லை என்று நினைக்கிறேன், அப்படியிருக்கும் பட்சத்தில் இங்கு நின்று நான் என் நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பவில்லை. நான் போகிறேன்,' என்று நகர ஆரம்பித்தது.
ஆனால் அந்த ஆட்டுச் சிங்கமோ, ''இல்லை, இல்லை, இல்லை! நான் உன்னை மறுபடியும் பார்ப்பதற்கு ஒரு சந்தாப்பம் கொடு,'' என்று கெஞ்சியது.
''மறுபடியும் என்னைச் சந்திக்க வேண்டுமென்று ஏன் நினைக்கிறாய் ?'' என்று அந்தச் சிங்கம் கேட்டது.
அதற்கு அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், "நான் வீட்டுக்குச்சென்று, நீ சொன்னதையெல்லாம் யோசித்துப் பார்க்கிறேன். பிறகு திரும்பி வந்து, என் சந்தேகங்களைத் தீர்க்குக்கொள்கிறேன், '' என்றது.
அந்தச் சிங்கமும் ஆட்டுச் சிங்கம் சொன்னதை ஏற்றுக்கொண்டு, "சரியாக, ஒரு மாதம் கழித்து, இதே இடத்தில் உன்னை வந்து சந்திக்கிறேன்,'' என்றது.
வீட்டுக்குச்சென்ற ஆட்டுச் சிங்கம் ஆழ்ந்து யோசிக்க ஆரம்பித்தது, "நான் எப்படிச் சிங்கமாக இருக்க முடியும்? நிச்சயம் எனக்குத் தெரியும், நான் ஒரு ஆடுதான். நான் புல்லை மேய்கிறேன்; ஆடுகள்போலக் கத்திக்கொண்டு, அவற்றோடுதானே எப்பொழுதும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். அப்படியிருக்கும்பொழுது நான் எப்படி ஒரு சிங்கமாக இருக்க முடியும்?' என்று அது மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்தது.
ஆன்மிக சம்பந்தமான அத்துணை கேள்விகளையும் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டது. அது அத்துணையுமே இத்தனை நாட்களாக நான் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்த அதே கேள்விகள்தான்!
'ஆட்டு என்று சில புத்தகங்கள் அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்திற்குக் கிடைத்திருக்க வேண்டும். அது அந்தப் புத்தகங்களை எல்லாம் படித்துப்பார்த்துவிட்டு, எல்லா சாத்தியமான கேள்விகளைப் பற்றியும் யோசித்துப் பார்த்தது.
இதுவரை அதனுடைய தாயும் தந்தையும் பதில் அளிக்காக கேள்விகள் அனைத்தையும் ஒரு பெரிய பட்டியலாகத் தயரித்தது.
இருப்பினும் ஒரு முக்கியமான விஷயம், தான் அந்தச் சிங்கத்தைச் சந்தித்ததை மட்டும், தன் தாயிடம் சொல்லவேயில்லை. ஏனெனில் தன்னுடைய தாய், தன்னை தடுத்து நிறுத்திவிடும் என்றும், ''அங்கெல்லாம் போகக்கூடாது போய் விடாதே! நீ இந்தப் புல்வெளியிலேயேதான் திரிய வேண்டும். மறுபக்கமுள்ள அந்தக் காட்டுக்குள் நீ போகக்கூடாது, ' என்று சொல்லி அந்தக் காட்டுக்கு அருகில் செல்லக்கூட அனுமதிக்காது என்றும் அதற்குத் தெரியும்.
பெற்றோர்கள், அஞ்சுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளைக் கோயிலுக்கு அனுப்புவார்கள். ஆனால் ஒரு ஸ்வாமியிடமோ, ஒரு ஆன்மிக குருவிடமோ அனுப்புவதேயில்லை !
அவர்களுக்கு எப்பொழுதும் ஒரு பயம் இருக்கிறது. 'ஸ்லீவாமி விவேகானந்தர் பக்கத்து வீட்டில் பிறந்தால், அவர் மிக உயர்ந்தவர், மிகச் சிறந்தவர். ஆனால் நம் வீட்டில் ஒருவர் அப்படி ஒருவர் விவேகானந்தராக ஆவதுதான் நமக்கு ஆகாது! நம் வீட்டுப் பிள்ளையை விவேகானந்தர்போல் துறவு வாழ்க்கை மேற்கொண்டு, மக்கள் நலனுக்காக ஆன்மிக சேவைசெய்வதற்கு அனுமதிக்க முடியாது' என்போம் !
எப்படியோ, ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு அந்தக் குறிப்பிட்ட சந்திப்பு நாளும் வந்தது. அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், தான் 'நல்ல புற்கள்' என்று நினைத்த புற்களையெல்லாம் சேர்த்துவைத்து, அந்தச் சிங்கத்திற்குப் பரிசாகக் கொடுப்பதற்கு எடுத்துச்சென்று, ''தயவுசெய்து இதைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். நான் இதை உங்களுக்காகவே பத்திரமாகக் காத்து எடுத்து வந்திருக்கிறேன்,'' என்று வேண்டிக்கொண்டது.
அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தின் அன்பைப் பார்த்த சிங்கம், அதைச் சந்தோஷப்படுத்துவதற்காகவும், அதனோடு மேலும் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்ளவும், அந்தப் புல்லைத் உண்பது போலவும், மிகவும் ரசிப்பது போலவும் நடித்தது. அதன் இடைவெளியைக் குறைத்துக்கொண்டே வந்தது. தன்னோடு இருக்கும்பொழுது அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் சுகமாகவும் இசைவாகவும் இருப்பதை, அதற்கு உணர வைக்க விரும்பியது. அப்பொழுதுதான் எந்தவிதமான உணர்வுமாற்றமுமோ அல்லது அறிவு மாற்றமோ நிகழ முடியும். அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தைத் திருப்திப்படுத்தவே அது அந்தப் புல்லை உண்பதுபோல் நடித்தது.
இயல்பாகவே, ஆட்டுச் சிங்கம், "நன்றாக இருக்கிறதா? ருசியாக இருக்கிறதா ?'' பார்த்துக் கைட்டது. அந்தச் சிங்கமும் "ஆம், ஆம் மிக ருசியாக இருக்கிறது. எனக்கு மிகவும் சந்தோஷம். நீ நன்றாகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறாய். நீ ஒரு சிறந்த வேலையைச் செய்திருக்கிறாய், '' என்றது. இப்படிச் கொடுத்தது !
குருவோடு இசைவாக கருக்கும்போதுதான் உணர்வுமாற்றம் ந்தழ முடியும்!
சிங்கம் அந்தப் புல்லை அன்பளிப்பாக ஏற்றுக்கொண்டபிறகு, மெதுவாக அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்திடம் முன்பு சொன்னவற்றையே மீண்டும் சொல்ல ஆரம்பித்தது. ''நான் உன்னிடம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறேன். ஆனால் நீதான் நான் சொல்வதைக் கேட்பதற்குத் தயாராயில்லை. நீ ஒரு சிங்கம்தான், ஆடு அல்ல, '' என்றது.