நீகழ்காலத்தில் இருப்பது என்பது மிக எளிதே
கேள்வி : ஒருவர் விழிப்போடு இருக்க வேண்டுமானால், அவர் நிகழ்காலத்தில் இருக்க வேண்டியது அவசியம் என்று வலியுறுத்திச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். அதற்கு என்ன அர்த்தம் ? நான் நிகழ்காலத்தில் இருக்கிறேனா என்பதை நான் எப்படித் தெரிந்துகொள்வது? நான் நிகழ்காலத்திலிருக்கிறேன் என்பதை மற்றவர்கள் அறிய முடியுமா?
எந்த ஒரு தருணத்திலும், எதைச் செய்தாலும், அதன் விளைவைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், செயலிலேயே முற்றிலும் மூழ்கியிருப்பதே நிகழ்காலத்தில் இருப்பதாகும்.
நான் அடிக்கடி சாப்பிடும்பொழுது சாப்பிடும் உணவின் மீது உங்கள் கவனத்தை ஒன்றாக்குங்கள்; அந்தச் பேசாதீர்கள், படிக்காதீர்கள், தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி களைப் செய்யாதீர்கள். அப்படி வேறெதிலோ உணவை கவனத்தை
சாப்பிடும்பொழுது சாப்பிடும் உணவின் மீது உங்கள் கவனத்தை ஒன்றாக்குங்கள் அந்த சமயத்தில் வேறெதுவும் செய்யாதீர்கள்!
வேண்டுமே தவிர
மற்றவர்களின் மனத்தை
அல்ல !
உண்டீர்களானால், நீங்கள் உணவைப் புறக்கணிக்கிறீர்கள், அதனை அவமதிக்கின்றீர்கள். அதனால் அது குப்பையாக மாறிவிடுகிறது.
சாப்பிடும்பொழுது வைத்தீர்களென்றால், நீங்கள் வழக்கமாக உண்ணும் உணவின் பாதியளவு உணவுதான் சாப்பிடுவீர்கள், ஆரோக்கியமாகவும் இருப்பீர்கள். நீங்கள் விழிப்புணர்வில்லாமல், கவனமில்லாமல் சாப்பிட்டீர்களென்றால், உங்கள் உடல் பருமனாகிவிடும்; பிறகு உடற்பருமனால் வரும் அனைத்து பக்கவிளைவு நோய்களையும் வரவழைத்துக்கொள்வீர்கள்.
எண்ணற்ற குருமார்கள் நிகழ்காலத்தில் இருப்பதைக் குறித்துப் பேசியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் நிகழ்காலத்தில் இருப்பதற்கான பல்வேறு வழிகளைப் பற்றிப் பல கருத்துகள் இருக்கலாம்.
நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருக்கும்பொழுது, நீங்கள் நிகழ்காலத்தில்தான் இருக்கின்றீர்கள் என்றோ அல்லது இங்கேயே, இப்போதே, இதிலேயே இருக்கிறேன் என்றோ மற்றவர்களுக்கு சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை உறுதியாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். அப்படி ஒரு அவசியம் நேர்ந்தால், நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இல்லை என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.
நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருப்பதற்கு, மிகக் கடுமையாக முயற்சி செய்தீர்களானால், அது தொந்தரவாகவோ குழப்பமளிப்பதாகவோ அச்சுறுத்துவதாகவோ இருக்கும். உங்களின் உள்முகப் பேச்சு மிகவும் சப்தமாக இருக்கும்; அதை உங்களால் குறைக்க முடியாது; ஆனால் மற்றவர்கள் உங்களிடமிருந்து தப்பித்து ஓடும் அளவுக்கு சப்தமாக இருக்கும் !
தாங்கள் தியானம் செய்யும்பொழுது, தங்களைச் சுற்றி எல்லாமே சப்தமில்லாமல் அமைதியாகவும், தொல்லைக் கொடுக்காமலும் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தும் சிலரைப் போலவே நீங்களும் மாறிவிடுவீர்கள். அவர்கள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள், அப்படிச் செய்தால்தான் எல்லோருடைய கவனத்தையும் தங்கள் மீது திருப்ப முடியும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். நீங்கள், உங்கள் சொந்த மனத்தைத்தான் சரிசெய்துகொள்ள வேண்டுமே தவிர, மற்றவர்களின் மனத்தை அல்ல.
நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருந்தால், மற்றவர்கள் தானாகவே உங்களின் நறுமணத்தை உணர்வார்கள். உங்கள் நிகழ்கால நறுமணத்தை அவர்கள் நுகர்வார்கள். உங்களுடைய ஸாந்தித்யத்தை உணர்வார்கள். அப்படி அவர்கள் செய்யவில்லையென்றால், நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இல்லை என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருக்கும்பொழுது, இருப்பு மற்றவர்களையும் மையப்படுத்தி, சாந்தப்படுத்தி நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்து வந்துவிடும். நீங்கள் விளம்பரப்படுத்தத் தேவையில்லை.
நீங்கள் எந்தளவிற்கு திகழ்காலத்தில் இருக்கின்றீர்கள் என்பதை மற்றவர்களுக்கு எப்பொழுதும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தால், நீங்கள் நினைக்கும் இடத்தில், நீங்கள் இல்லை. நீங்கள் உங்களின் உள் பேச்சிலேயேதான் சிக்கிக் கொண்டிருக்கின்றீர்கள், அவ்வளவுதான்.
நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் இருந்தால், மற்றவர்கள் தானாகவே உங்களின் நறுமணத்தை உணர்வார்கள்.
ஸாந்தித்யமும் நிகழ்காலத்தில் இருப்பதும் தேடுதல் மூலம் நிகழ்ந்து விடுவதில்லை. நீங்கள் தேடலை நிறுத்தும்பொழுதும், முயற்சிப்பதை நிறுத்தும்பொழுதும், அதற்குள் சென்று இளைப்பாறும்பொழுதும், அந்த எண்ணத்தை விட்டுவிட்டு தளர்வாக அமைதியாகும்பொழுதுதான் அவை நிகழ்கின்றன.
உங்கள் எண்ணங்கள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாதது, தர்க்க ரீதியானது அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு எண்ணமும் தனித்தனியானது. ஒரு எண்ணத்தோடு இன்னொரு எண்ணத்தை இணைத்து, வலி மற்றும் மகிழ்ச்சி என்ற தண்டுகளையோ அல்லது பயம் மற்றும் பேராசை என்ற தண்டுகளையோ உருவாக்கிவிடுகிறோம். நிகழ்காலத்தில் இருந்துகொண்டு, எண்ணத்தை ஒரு சாட்சியாக மட்டுமே இருந்து பார்த்து, அதைக் கடந்து போகவிடுவதற்குப் பதிலாக, நாம் அவற்றை இறந்தகாலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் நுழைக்கிறோம்.
எப்பொழுது இந்த லகுயத்தைப் புரிந்துகொள்கின்றீர்களோ, அப்பொழுது இயற்கையாகவே, நீங்கள் நிகழ்காலத்தினுள் நுழைகின்றீர்கள். நான் இதை 'அன்கிளட்சிங்' நிலை, நித்யானந்த நிலை என்கிறேன்!