காலச்சங்கிலியில், உங்கள் பணியாள்🔗

ஒரு சிறுபரிசோதனை செய்து பார்க்கலாம். ஒரிரு நாட்களுக்கு, கடந்தவற்றைப் பற்றியோ வருபவற்றைப் பற்றியோ கவலைப்படாமல் நிகழ்காலத்திலேயே முழுவதுமாக இருப்பதற்கு முடிவுசெய்வோம். நாம் நிகழ்காலத்திலேயே மூன்று நாட்கள் வாழ்வதால், நிச்சயமாக, நம் சொத்து, சுகங்களை நாம் இழந்துவிடமாட்டோம். அதனால் ஒரு மூன்றே மூன்று நாட்களுக்கு நிகழ்காலத்திலேயே இருப்பதற்கு முடிவுசெய்வோம். அப்படிச் செய்யும்பொழுது, நம்மால் சுலபமாக நிகழ்காலத்தில் நிலைகொள்ள முடியும்.

நாம் நிகழ்காலத்திலேயே இருக்கும்பொழுது, காலச்சங்கிலி நமக்கு ஒரு வேலையாள் ஆகிவிடுகிறது. நாம் இந்த காலச்சங்கிலியை ஊடுருவ முடியும். இதற்கு அர்த்தம் என்னவென்றால், மொத்த கடந்தகாலம் மற்றும் எதிர்காலத்திற்குள்ளும் நுழைவதற்கு நமக்கு முடியும்.

நிகழ்காலத்திலேயே மூன்று நாட்கள் தங்கியிருக்க முடிவுசெய்வது என்பது, உள்ளுலகத்திலும் வெளியுலகத்திலும் நமக்கு கிடைத்ததை நாம் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறிக்கிறது.

உள்ளுலகமோ அது வெளியுலகமோ, பேராசை பேராசை பேராசைதான். எந்தப் பேராசையானாலும், எதிர்காலத்திற்குள் இழுக்கப்படுகிறோம் என்பதுதான் பொருள். ஞானமடைவதற்குப் பேராசைகொள்வதும்கூட எதிர்காலத்தின் மீது நாம் வைக்கும் ஒரு பேராசைதான், ஒரு நம்பிக்கைதான்.

பேராசைகளையும் கடந்தகாலத்தை ஆய்வு செய்வதையும் விட்ட கணத்தில், நாம் நிகழ்காலத்தினுள் விழுந்து, அந்தக் காலச்சங்கிலியை உண்டுருவிச் செல்வோம். நிகழ்காலத்தினுள் விழுவது, இடைவெளிக்குள் விழுகிறோம் என்று சொல்லப்படுகிறது. இரு எண்ணங்களுக்கு இடையே வரும் இடைவெளியில், க்ஷணத்தில் விழுகிறோம்.

நாம் நிகழ்காலத்தினுள் நுழையும்பொழுது, நாம் 'எல்லையற்ற'தற்குள் விழுகிறோம். அந்த 'எல்லையற்றது' என்பது கடந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் ஆகியவற்றின் ஒரு தொகுப்புதான். அங்கே வேறுபாடே இல்லை. இந்நிலையில் நாம், கால, வெளி சம்பந்தப்பட்ட எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் ஸாக்ஷியாகி விடுவோம். நாம் பார்க்கும் விழிப்புணர்வாக ஆகிவிடுகிறோம். நாம் அறிபவன் ஆக ஆகிவிடுகிறோம்.

நாம் க்ஷேத்ரத்தை அல்லது ஆத்மத்தை எந்தவொரு பற்றுதலும் இல்லாமல், கவனிக்க ஆரம்பித்தால் ஒவ்வொன்றுமே ஒரு நாடகமே, ஒரு கனவே என்பதையும், நம் வாழ்க்கையில் எதைச் செய்ய முயற்சித்தாலும், அது, அந்தக் கனவை நடத்திச்செல்லும் ஒருவழிமுறைதான் என்பதையும் நாம் உணர்வோம்.

எந்த முயற்சியை செய்தாலும், அது, இந்தக் கனவில் செய்யும் இன்னொரு செயல்தான்!

இதன் மொத்தக் கருத்தும் என்னவென்றால், இந்தக் கனவில் சிக்கிக்கொள்ளாமல், அதாவது, அதை நடத்திச் செல்வதில் உங்களை உணர்ச்சி ரீதியாக இணைத்துக்கொள்ளாமல், உங்கள் உண்மை நிலையோடு ஒன்றிணைந்து, அதை அனுபவித்து மகிழ்வதும், அதை ஸாக்ஷியாகயிருந்து கவனிப்பதும்தான்.

க்ஷேத்ரம் என்னும் களத்தோடு நாம் வீணாக சிக்கியுள்ளோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவும், இந்தக் கனவிலிருந்து நாம் விலகவும், நமக்கு உதவுவதில், பொருள்சார்ந்த உலகத்தைப் பற்றிய புத்திசாலித்தனம் மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. களத்தில் ஏற்படும் எல்லா உணர்வுமாற்றங்களும் காலத்தோடும் இடத்தோடும் சம்பந்தமுள்ளவை.

இது நம் மனத்திலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

நாம் காலச்சங்கிலியை ஊடுருவும்பொழுது, காலம் நம்முடைய வேலையாள் ஆகிவிடுவதையும், முழுக் காலச்சங்கிலியும் நம்முடைய மனத்தின் காட்சியே என்பதையும் பார்க்கிறோம். நாம் காலச்சங்கிலியை ஊடுருவி, கடந்தகாலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் நம்முடைய முழுமையான கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருகிறோம்.