வாழ்க்கை ரதத்தை ஓட்டும் நீங்களே!🔗

கிருஷ்ணர், குருஷ்த்ர யுத்தகளத்தில், நின்றுகொண்டு, பகவத கீதையைத் தருகிறார்.

நீங்கள் இதை ஆழமாகப் பார்த்தீர்கள் என்றால், இது நம் ஒவ்வொருவருடைய அழகான சித்திரம் ஆகும். கிருஷ்ணர் தேரோட்டி, களம் அறிந்தவர், முழு நாடகத்தையும் நடத்துகிறார். தேரோட்டிக்குச் சரியாக ஒட்டத் தெரியவில்லையென்றால், குதிரைகள் ரதக்கையைப் பல திசைகளிலும் இழுக்க ஆரம்பித்துவிடும்.

இந்த ஐந்து குதிரைகள், நம்மைப் பலவழிகளிலும் இழுத்துச் சென்று, நமக்குள் குழப்பங்களை ஏற்படுத்தும் நமது புலன்களையும் மனத்தையும் குறிக்கின்றன. நமக்கு அந்தக் குதிரைகளை அடக்கத் தெரியவில்லையென்றால், குதிரைகள் நம்மை அடக்கிவிடும். நமது வாழ்க்கையில் இதுதான் நடக்கிறது. ரதத்தை எப்படி ஓட்டுவது என்று நமக்குத் தெரியாத காரணத்தினால், நாம் மிக எளிதாக அந்தக் குதிரைகளுக்கு அதிகாரத்தை கொடுத்துவிடுகிறோம்.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள பொருள் ரீதியான உலகமான கூஷத்ரம் பற்றிய நம்முடைய தெளிவான புரிதலே, அவற்றை எப்படிக் கட்டுப்படுத்துவது என்பதைக் கற்றுக் கொடுக்கும். உடல்-மனமான கூஷத்ரத்தை அறிந்த THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM

அந்த நிமிடமே, நாம் அந்த க்ஷத்ரம் அல்ல என்பதை உணருவோம்!

நாம் கூடித்ரமாக இருந்தால், எப்படி நாம் அதை அறிந்திருக்கமுடியும் ? உதாரணத்திற்கு நாம் இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்க முடியும். ஏனெனில், நாம் இந்தப் புத்தகம் அல்ல. புத்தகத்திற்கும், நமக்கும் இடையில் ஒரு இடைவெளி, ஒரு பிரிவு இருக்கிறது.

அதைப்போலவே, நாம் கிஷ்ரத்தை அறிந்துகொள்ளும்பொழுது, நாம் அந்த கிஷ்த்ரும் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம். நாம் கூஷ்ரம் அல்ல என்ற இந்தப் புரிதலே, நாம் கிஷத்ரஜ்னுன் என்ற புரிதலைக் கொடுக்கும்.

நாம் புரிந்துகொள்ளும் போதே, க்ஷேத்ரத்தைக் கடந்துவிடுகிறோம்.

நாம் கூடித்துத்தை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது ? இதற்கு நாம் பொருள் சார்ந்த இந்த உலகத்தைப் வளர்த்துக்கொள்வது மிக மிக முக்கியம். அதுவரை, இருப்போம். நாம் அறியாமையில் இருக்கும்பொழுது, நமது புலன்களும், சமூகக் கட்டுறு மனப்பாங்குகளுமே நம்மை வழிநடத்தும்.

நமக்கு புலன்களை அடக்கத் தெரியவில்லையென்றால், புலன்கள் நம்மை அடக்கிவிடும்.

அவை வழிநடத்தும் வழியில் சென்றோமானால், இந்தப் பொருள் உலகமே நாம், இந்த உடலே நாம் என்று ஆழமாக நம்புவதில்தான் வந்து நிற்போம்.

நாம் இந்தப் பொருள் சார்ந்த உலகத்திலேயே மூழ்கி, நம்மை அதனுடனே முழுவதுமாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்வோம். நாம் அதனுடைய ஒரு பாகமாக ஆகி விடுவோம். க்ஷத்ரத்தில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சிக்கும் நாம் மிகவும் முக்கியத்துவம் கொடுத்து, அதற்கு ஒரு கடுமைத்தன்மையையும் சேர்த்துவிடுவோம்.ஏனென்றால், க்ஷேத்ரத்தை ஸாஷியாகயிருந்து கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் க்ஷத்ரஜ்னுகுன் நாம் என்பதை, நாம் மறந்துவிட்டோம்.

உண்மையில், க்ஷத்ரம் என்று எதுவுமே இல்லை. இதுவும் நமது கனவைப்போல, நம் மனத்தின் வெளிப்பாடே!

நாம் உறங்கச் செல்வதற்கு முன், நான் இன்னாருடைய கணவன் அல்லது இன்னாருடைய மனைவி, நான் இந்த அலுவலகத்தில் பணிபுரிகின்றேன் போன்ற நம்முடைய எல்லா அடையாளங்களையும் நாம் நன்றாக அறிவோம். நாம் உறங்கச் சொல்லும்பொழுதுகூட நம்முடைய அடையாளங்களைத் தெளிவாக அறிவோம்.

ஆனால் நாம் கனவுக்குள் நுழையும் அந்த நிமிடமே, அந்தக் கனவை உண்மை என்று நினைக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறோம். அந்தக் கனவுக்குள் ஆழமாகச் செல்லச்செல்ல, கனவில் வரும் பாத்திரங்களோடு நம்மை முழுமையாக அடையாளப்படுத்திக் கனவில் நடப்பதெல்லாம் வாழ்க்கைக்கு உண்மை அல்ல என்பதைத் தெளிவாக உணர்ந்துகொள்கிறோம். இருந்தாலும் நாம் அவற்றை நம்ப ஆரம்பித்துவிடுகிறோம்.

நம் கனவில், நம்மை ஒரு சிங்கம் தாக்கும்பொழுது பயத்தையும் கவலையையும் உணருகிறோம். அது உண்மையாகவே பயத்தினால் வியர்த்து விறுவிறுத்துப் போகிறோம். ஆனால் கனவிலிருந்து விழித்தவுடன், கனவு உண்மை அல்ல என்பதைத் தெளிவாக அறிந்துகொள்கிறோம்.

அதனால்தான் மறுநாள் காலை எழுந்து, நம் அலுவலக வேலை, மற்ற வேலைகள், நம் குழந்தைகள் என்று அதே வாழ்க்கையைத் தொடர்கிறோம்.

அதைப்போலவே, நாம் இந்த வாழ்க்கையையும் உண்மை என்றே நினைக்கிறோம். நீங்கள் இப்பொழுது வாழும் இந்த வாழ்க்கையானது, உங்கள் மனத்தின் ஒரு படைப்பே தவிர வேறில்லை என்று நான் உங்களிடம் சொன்னால், நீங்கள் என்னை நம்புவீர்களா? இல்லை!

ஏனென்றால் நீங்கள் கனவில் அவ்வளவு ஆழமாக ஆழ்ந்திருக்கின்றீர்கள்.

நாம் நம் கனவிலிருந்து விழித்தவுடன், அது நிஜமில்லை என்று உடனே எப்படி அறிந்துகொள்கிறோம் ? கனவுக்கும் நிஜத்துக்கும் இடைவெளி இருக்கிறது என்பதை உடனே புரிந்துகொள்கிறோம். இது 'வெறும் ஒரு கனவுதான்' என்ற புரிதலேகூட நம்மை நிஜத்தில் வைக்கிறது. இதைப் போலவே, இந்த உலகம் நம் மனத்தின் ஒரு படைப்பே என்ற புரிதலானது, நம்மை நிதர்சனத்துக்குள் வைக்கிறது.

நாம் க்ஷேத்ரம் அல்ல என்ற புரிதலே, நாம் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் என்ற புரிதலைக் கொடுக்கும்.

நனவும் ஒரு 'கனவே'

ஒரு சின்ன கதை:

ஒரு ஜென் குரு, ஒரு நாள் காலையில் அழுதபடியே விழித்தெழுந்தார். அவருடைய சீடர்கள் ஓடி வந்து, ''என்ன நடந்தது குருவே ?'' என்று கேட்டனர். அதற்கு அந்த குரு, "நேற்றிரவு என் கனவில், நான் ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சியாக இருந்தேன், '' என்று சொன்னார்.

அந்தச் சீடர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அவர்கள், "அதனால் என்ன குருவே ? அது ஒரு கனவுதானே, அதுதான் முடிந்துவிட்டதே எதற்கு வருந்துகின்றீர்கள் ?'' என்று கேட்டனர்.

அதற்கு, அந்த குரு, ''உங்களுக்கு விஷயம் புரியவில்லை. நான் இப்பொழுது, 'நான் ஒரு பட்டாம் பூச்சி' என்று கனவு கண்டு கொண்டிருக்கும் ஒரு ஜென் குருவா, அல்லது 'நான் ஜென் குரு' என்று கனவுகண்டு கொண்டிருக்கும், ஒரு பட்டாம் பூச்சியா ?'' என்று வினவினார்.

நாம் கனவு காணும்பொழுது, நாம் யார் என்பதை அறியாமல் இருக்கிறோம். கனவு உண்மைபோன்றே இருக்கிறது.

அதே போலத்தான் நாம் வாழ்கிற இந்த உலகமும், உண்மை என்று நம்பும் அளவிற்கு இருக்கிறது. 'நம்முடைய கனவைப்போன்றே, இந்த நனவுலகமும் உண்மையானது கிடையாது, இதுவும் நம் மனத்தின் ஒரு படைப்பே' என்ற இந்தக் கருத்தை இல்லையென்று மறுப்பதற்கு போதிய காரணங்கள் இருக்கின்றனவா ? நம்மிடம் போதிய காரணங்கள் இல்லை, அதனால் இந்த உலகம்கூட, இன்னொரு கனவாகக்கூட இருக்கலாம்.

இந்த உலகம் உண்மை இல்லை என்று உணர்ந்துகொண்ட அந்த நிமிடமே, நாம், நம் துன்பங்களுக்கும் நமக்கும் ஒரு பெரிய இடைவெளியை உருவாக்கிவிடுவோம்!

கனவில், நாம் அந்த உள்ளுலகம் முழுவதையும் நாமேதான் உருவாக்கிக்கொள்கிறோம்; அந்த முழுக் கட்டமைப்பும் நம் மனதால் உருவாக்கப்பட்டதே. நாம் நம் அடையாளத்தை மட்டும் உருவாக்கவில்லை; சுற்றுப்புறத்திலுள்ள எல்லாவற்றையும் சேர்த்துத்தான் உருவாக்குகிறோம்.

ஒரு விழாவில், ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு முன்னால், நாம் ஏதோ ஒரு பரிசைப் பெறுவதாக ஒரு கனவு காண்கிறோம் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அங்கு நடக்கும் முழுக் காட்சிகளையும் உருவாக்கிப் பார்த்துக்கொள்ளும் அளவிற்கு மனத்திற்குச் சக்தி இருக்கிறது.

ஒரு அரங்கத்தினுள் பார்க்கக் கூடிய அனைத்தையும், அதாவது, அந்த அரங்கத்தின் அமைப்பு, கைத்தட்டிப் பாராட்டும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள், அவர்களது பேச்சுக்கள் என்று அனைத்தையுமே மனமே உருவாக்கிக் கொள்கிறது. கனவில் காணும் நம் அடையாளத்திற்கு மட்டுமல்ல, நம் கனவில் நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் அனைத்துக் காட்சி களுக்கும்கூட உயிரூட்டக் கூடிய அளவு சக்திகொண்டது நம் மனம்.

இதே போன்றுதான் நாம் உண்மை என்று கருதிக் கொண்டிருக்கும் இந்த உலகத்திலும்கூட, நம் மனம் எல்லாவற்றையும் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரே வித்தியாசம் என்னவென்றால், நாம் நமது இரவுக் கனவுகளிலிருந்து விரைவில் விழித்துக்கொள்கிறோம். ஆனால், நாம் உண்மை என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும், மிகப்பெரிய இந்தப் பகற்கனவிலிருந்து விழித்துக்கொள்வது எப்படி என்பதை மட்டும் நாம் அறியாமலிருக்கிறோம்.

இந்த உலகம் உண்மை என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்வரை, நாம் துன்பப்படுவோம். இந்த உலகம் உண்மை இல்லை என்று உணர்ந்துகொண்ட அந்த நிமிடமே, நாம், நம் துன்பங்களுக்கும் நமக்கும் ஒரு பெரிய இடைவெளியை உருவாக்கிவிடுவோம்.

ஸத்யத்தை உணர்ந்த ஒரு ஞான குருவால் மட்டுமே, நம்மை ஸத்ய நிலைக்கு எழுப்பிவிட முடியும்.

நம்மைச் சுற்றி நாம் பார்ப்பதெல்லாம் நம் மனத்தின் வெளிப்பாடே என்று உணர்த்துவதற்காகவே ஞானிகள் தங்களுடைய கருணையினால், இந்தப் புவியுலகத்திற்கு இறங்கி வருகிறார்கள்.

நம் மனத்தால் உருவாக்கப்பட்ட மாய உலகான க்ஷேத்ரத்தைப் பற்றிய புரிதல், உண்மை மற்றும் உண்மையல்லாதனவற்றை வேறுபடுத்திப் பார்க்க உதவுவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.

நாம் ஸ்த்யத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், உணர்ந்துகொள்ள வேண்டுமானால், நாம் முதலில் க்ஷேத்ரம், க்ஷேத்ரஞ்ஜனைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரிந்துகொள்வது அவசியம் என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார். அதுவரை நாம், நம் மனது காட்டும் காட்சிகளையே, நாடகத்தையே குருட்டுத்தனமாக நம்பிக் கொண்டிருப்போம்.

நமது சொந்த நாடகத்தை உருவாக்கி, அதில் நாமே நடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். படிப்படியாக, 'நாம்தான் அந்த நாடகத்தை உருவாக்கினோம்' என்பதையும், அந்நாடகத்தில் நாம் ஏற்றிருக்கும் கதாபாத்திரத்தை அல்ல நாம் மறந்துவிடுகிறோம். அதனால்தான் நாம் அதைப் பற்றித் தீர்ப்பளித்துக்கொண்டும், அதற்கேற்றவாறு எதிர்ச்செயல் புரிந்துகொண்டும் இருக்கிறோம்.

ஸத்யத்தை உணர்ந்த ஒரு ஞான குருவால் மட்டுமே, நம்மை ஸத்ய நிலைக்கு எழுப்பிவிட முடியும்.

நம்முடைய உண்மையான 'சுய'த்தை அறியாத அளவுக்கு, நாம் இந்தப் பொருள் சார்ந்த உலகத்தில் மூழ்கியிருக்கிறோம். இது, நாம் வளர்க்கப்பட்ட விதத்தினால் விளைந்த விளைவுதான்!

நாம் மனித ரூபங்கள்கொண்ட தெய்விக இருப்புக்கள் என்பதையும், நம்மைச் சுற்றி நடப்பது நாடகமே என்பதையும் நமக்கு நம் பெற்றோரும் ஆசிரியர்களும் விளக்கிச் சொல்வதில்லை.

ஒரு திரையரங்கில், அதே வெள்ளித்திரையில் வெவ்வேறு விதமான திரைப்படங்கள் காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் அந்தத் திரை, அதன் மீது காட்டப்படும் திரைப்படங்களால் பாதிக்கப்படுவதில்லை!

நம் வழியைப் பின்பற்றுவதற்கு, நம்மை, நம் குடும்பமும் சமூகமும், நாம் வளரும் சூழலும் உற்சாகப்படுத்துவதில்லை. ஏனென்றால், அவர்களும் பொய்யான அடையாளங்களில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நாம்தான் க்ஷேத்ரம் என்பதை அவர்கள் நமக்குச் சொல்வதில்லை, ஏனெனில், அவர்களுக்கே அது பற்றித் தெரியாது.

குழந்தையை, ஜீவன்முக்தராக்கும் பாரம்பரியம்

ஒரு குழந்தை, பிறந்ததிலிருந்தே தொடர்ந்து தெய்விகத்தைப் பற்றி நினைவுபடுத்தப்பட்டுக் கொண்டேயிருந்தால், அது ஒரு ஜீவன்முக்தராகும் விதமாக வளர்கிறது. இப்படித்தான், வகுப் பாரம்பரியத்தில் குழந்தைகள் வளர்க்கப்பட்டார்கள். அதனால்தான் அவர்களின் விழிப்புணர்வின் நிலை, மிகவும் உயர்நிலையில் இருந்தது.

ப்ரக்ருதி எனப்படும் நாம் பார்க்கும் இந்தப் பொருள்சார்ந்த உலகத்திற்கு தொடக்கம் கிடையாது. புருஷ் எனப்படும் விழிப்புணர்வுகூட, தொடக்கம் இல்லாததுதான்.

ஒரு திரையரங்கில், அதே வெள்ளித்திரையில் வெவ்வேறு விதமான திரைப்படங்கள் காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் அந்தத் திரை, அதன் மீது காட்டப்படும் திரைப்படங்களால் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கிறது. திரைப்படம் காட்டப்படுவற்கு முன்னும் பின்னும் அந்தத் திரை, காலியாகவும் வெண்மையாகவுமே இருக்கிறது.

அந்தத் திரையில் காட்டப்படும் ஒரு காட்சியில் எல்லோரும் மகிழ்ச்சி யைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருப்பார்கள்; அடுத்த காட்சியிலேயே ஒரே துக்கமான நிகழ்வுகள் வரும். இருந்தாலும் திரை ஒன்றுதான். அந்தத் திரைப்படத்தின் மகிழ்ச்சி மற்றும் துக்கமான காட்சிகளால் அது பாதிக்கப்படாமல், தொடர்பற்று இருக்கிறது. அதன் மீது காட்டப்பட்ட பல தரப்பட்ட உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளால், அது துளியும் பாதிக்கப்படாமல் இருந்து கொண்டிருக்கிறது.

அதே விதமாக, நமக்குள்ளே ஆழத்தில், நம் மையமும் துளியும் தொடர்பற்றுதான் இருக்கிறது. கிருஷ்ணர் குறிப்பிடும் புருஷ் என்பது இதுதான்! நம்மைச் சுற்றி மாறிக்கொண்டும் இடம் பெயர்ந்துகொண்டும் இருக்கிற பொருட்களெல்லாம் ப்ரக்ருதியின் நாடகந்தான்.

நாம் பார்க்கும் எல்லா மாற்றங்களும், அதாவது காலம் மற்றும் வெளியைப் பற்றிய கொள்கைகள், நம் உடல்-மனம் மற்றும் மாறும் தன்மைகொண்ட ப்ரக்ருதியின் வேறுபட்ட பண்புகளே. இவை, எழுதுவதும் வீழ்வதுமாக உள்ள கடலின் அலைகள் போன்றவை. இந்தப் பண்புகள் எழுந்தும் விழுந்தும் கொண்டிருப்பவை. அலை, எழும், விழும் காலமும் இடமும் முற்றிலும் ஒப்பீட்டுக்குரியவை.

ஒரு குழந்தை, பிறந்ததிலிருந்தே தொடர்ந்து தெய்விகத்தைப் பற்றி நினைவுபடுத்தப்பட்டுக் கொண்டேயிருந்தால், அது ஒரு ஜீவன்முக்கராகும் விதமாக வளர்கிறது.

இந்த எழுதல் விழுதல் இடையே உள்ள கால இடைவெளியைப் பற்றிய கருத்துகூட, ஒப்பீட்டுக்குரியவையே. ஏனெனில் இது முழுக்க முழுக்க நம் புலன்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கருத்துதான்.

நமது புலன்கள், காலம் நகருவதாக உணருகிறது. அது, பொருள் உலகத்தைக்கொண்டும் கிரகங்களின் ஓட்டத்தைக்கொண்டும் காலம் நகருவதை ஒப்பிட்டு உணர்கிறது. நமது புலன்கள் உணர்வதற்காக, நாம், காலத்தைப் பற்றிய இந்தக் கருத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம். நாம் வெளியையும் இடத்தையும்கூட, ஒப்பீட்டு கருத்துகளைக்கொண்டே (Concept of Comparative Reality) உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம்.

பொருள் சார்ந்த உலகத்தோடு நம்மை அதிகமாக இணைத்துக் கொள்ளும்பொழுதும், நிகழ்வுகள், உணர்ச்சிகள், அஹங்காரம், உடல், மனம் போன்றவற்றோடு ப்ரக்ருதி விளையாடும் விளையாட்டோடு நம்மை இணைத்துக் கொள்ளும்பொழுதும்தான், உலகியல் ரீதியான காலம் மற்றும் இடத்தோடு நம்மைப் பிணைத்துக்கொள்கிறோம்.

ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் சொல்கிறார், ''காலமும் வெளியும் நம் எண்ணத்தின் பாங்குதானே தவிர, அது நம் வாழும் நிலையோ சூழ்நிலையோ அல்ல. இது எதை விளக்குகிறது என்றால், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன் நம் ஞானிகளும் ரிஷிகளும் சொன்னதை, இன்றைய நவீன விஞ்ஞானம் உண்மை என்று நிரூபித்தது மட்டுமல்ல, அதை ஏற்றுக்கொண்டதையுமே இது குறிக்கிறது.

காலமும் வெளியும் நம் மனத்தில் உருவாக்கப்பட்ட சார்பியல் கருத்துகளே! காலத்தின் நகர்வும் ஒன்றுக்கொன்று நேரடியாகத் தொடர்புகொண்டவை.

உதாரணத்திற்கு, ஒருவருடன் எவ்வளவு நேரமானாலும் சரி, அது நமக்குச் சலிப்பைத் தருவதில்லை. நாம் அந்த நபருடன் குறைந்த கால அளவே செலவிட்டதாக நினைப்பதுகூட நமக்குத் தெரிவதில்லை. ஆனால் அதுவே, நமக்கு சலிப்பைத் தரும் ஒருவரோடு நாம் இருக்கும்பொழுது, அடிக்கடி கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். காலம் ஊர்ந்து செல்வதுபோல் உணர்வோம்.

மனம் நகர்ந்து கொண்டிருக்கும்வரை, காலமும் நகர்கிறது. நாம் ஆழமாகப் பார்க்கும்பொழுது, மனம் என்பது இறந்த காலத்துக்கும், எதிர்காலத்துக்கும் இடையே ஓடிக் கொண்டிருக்கும் ஓட்டம்தான் என்று நாம் புரிந்துகொள்வோம். மனம் என்றாலே சஞ்சலம்தான்; அது எதிர்காலத்துக்கு திட்டமிட்டுக்கொண்டுமே இருக்கும்.

நாம் எப்பொழுதும் கடந்தகாலத்திற்கோ அல்லது எதிர்காலத்திற்கோ மாறி மாறி இழுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருப்போம். ஆனால் நிகழ்காலத்தில் மட்டும் இருக்கவே மாட்டோம்.