மனம் என்னும் வேடனின் வலையில் மாட்டிக்கொள்ளாதீர்கள்🔗

ஒரு சின்ன கதை:

ஒரு வேடன் காட்டைக் கடந்து வரும்பொழுது, ஓரிடத்தில் பறவைகளின் கூட்டத்தைப் பார்க்கிறான். அவற்றைப் பிடிக்க நினைத்த அவன், ஒரு மரக் குச்சியை எடுத்து, அதன் நடுவில் ஒரு கயிற்றைக் கட்டி, அந்தக் கயிற்றின் இரு முனைகளையும் இரண்டு மரங்களின் கிளைகளில் கட்டிவிட்டு, அதைச் சுற்றி சிறிது தானியங்களை தெளித்துவிடுகிறான். இப்பொழுது அந்தக் குச்சி அந்தக் கயிற்றின் குறுக்கே தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. புத்திசாலியான அந்த வேடன், அதன்பிறகு பறவைகளைப் பற்றிய கவலையில்லாமல் சந்தோஷமாக ஒரு குட்டிப் பகல் தூக்கம் தூங்கப்போய்விடுகிறான்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அந்தத் தானியங்களால் கவரப்பட்ட ஒரு பறவை, அவற்றை உண்ண, கயிற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்டிருக்கும் குச்சியின் மீது வந்து அமருகிறது. பறவையின் எடைதாளாமல், உடனே அந்தக் குச்சி புரண்டு விட, அந்தப் பறவையும் தலைகீழாகத் தொங்க ஆரம்பித்தது. அது இந்த உலகத்தையே தலைகீழாகப் பார்த்துப் பயந்து போனது. தான் பிடிக்கப்பட்டுவிட்டோம் என்று தெரிந்து மிகவும் கலவரப்பட்டது. ஆனாலும் அந்தக் குச்சியை விட்டுவிடாமல், முன்பைவிட இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டது, தன்னை இதிலிருந்து விடுவிக்குமாறு கடவுளைப் பிரார்த்தித்தது.

ஒரு மணிநேரம் கழித்து, அந்த வேடன் மெதுவாக வந்து எந்தவித கஷ்டமும் படாமல் அந்தப் பறவையைப் பிடித்து, பைக்குள் போட்டு எடுத்துச் சென்றான். அதன் பிறகு என்ன நடந்திருக்கும் என்று உங்களுக்கே தெரியும்.

நாமும் நம் வாழ்க்கையில் இதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். அந்தப் பறவை, தன் சுதந்திரத்தை உணரவேயில்லை. அது செய்ய வேண்டியதெல்லாம் அந்தக் குச்சியை விட்டுவிட்டு, பறந்து விடுவதே.

ஆனால் அதற்கு பதிலாக அது என்ன செய்தது ? தான் பிடிபட்டுவிட்டதாகவும், தான் அந்தக் குச்சியை விட்டுவிட்டால், தலைகீழாக விழுந்து, தன் தலை தரையில் மோதி தான் இறப்பது உறுதி என்றும் நினைத்து, குச்சியை விட்டுவிடாமல் இறுகப்பிடித்துக்கொண்டது.

நாமும் கடந்தகாலத்தை இப்படித்தான் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்; வலிகளையும் சந்தோஷங்களையுமே பிடித்துக்கொண்டு, எதைப் பிடிக்க வேண்டுமோ அதைத் தவறவிட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறோம். நாம் இந்த நிகழ்கால நிமிடத்தைத் தவறவிட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறோம். நாம் 'முடிவற்ற நிலை' யைத்தவறவிடுகிறோம். நாம், நம்முள் நிலைத்திருக்கும் நம் 'விழிப்புணர்வை' தவறவிடுகிறோம்.

வாழ்கிற எல்லா உயிரினங்களுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் 'உன்னதமான ஸ்தீயம் இருக்கிறது!

உயிரினங்களுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் உன்னதமான ஸ்தீயம் இருக்கிறது. ஸூக்ஷ்மமாக இருப்பதால், அது, அசைந்துகொண்டும் அசையாமலும் இருக்கிறது. அது, அருகிலும் இருக்கிறது, தூரத்திலும் இருக்கிறது.

கிருஷ்ணர், அசைவது அசையாதது, சமீபம் தூரம், உள்ளே வெளியே என்பது போன்ற எல்லாவித சொற்களையும் கையாள்கிறார். ஏனெனில் இந்தச் சொற்களைக்கொண்டே, அனைத்தையும் நாம் புரிந்துகொள்கிறோம், அறிந்துகொள்கிறோம்.

அதாவது உன்னதமான விழிப்புணர்வானது, நமக்குத் தெரிந்த இந்த வார்த்தைகள், கருத்துகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது என்று சொல்லி, நமக்கு அதைப் பற்றிய ஒரு கருத்தைக் கொடுக்கிறார்!

நாம் எப்பொழுதுமே நமக்குத் தெரிந்த ஏதாவது ஒன்றை வைத்தே, அதாவது அண்மை தொலைவு, உள்ளே வெளியே போன்ற குறிப்புகளை வைத்தே மதிப்பீடு செய்கிறோம். புரிந்துகொள்ளுங்கள், இந்தப் பெயரெச்ச சொற்கள் எல்லாம், ஏதோ ஒன்றை மற்றொன்றோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதற்கு மட்டுமே உதவுபவை.

ஒருவருக்கு அண்மை என்று தெரிவது, மற்றொருவருக்கு, தொலைவாகத் தெரியலாம்.

ஏதோ ஒன்றிற்குள்ளே இருப்பதாக இருக்கும் ஒரு பொருள், மற்றொன்றிற்கு, வெளியே இருக்கும் பொருளாக இருக்கலாம்.

ஒரு பெட்டி வீட்டுக்கு உள்ளே இருப்பதாகவும், மரம் வீட்டுக்கு வெளியே இருப்பதாகவும் ஆனால் அதே சமயத்தில், அந்த மரம், அந்நகரத்திற்கு உள்ளே இருப்பதாகவும் நாம் சொல்லலாம் அல்லவா. வீட்டோடு ஒப்பிட்டால், மரம் வெளியே இருக்கிறது, நகரத்தோடு ஒப்பிட்டால், உள்ளே இருக்கிறது.

உன்னதமான விழிப்புணர்வானது, நமக்கு தெரிந்த வார்த்தைகள், கருத்துகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது!

ஆகவே இந்தப் பெயரெச்ச சொற்களெல்லாம், நாம் எந்தப் பொருளோ(டு அல்லது எந்த இடத்தோடு ஒப்பிடுகிறோம் என்பதைப் பொறுத்த தொடர்புச் சொற்களாக இருக்கின்றன.