ஒரு எல்லையோடு நின்று விடாதீர்கள்🔗

நீங்கள் உலகம் முழுவதும் விதவிதமான குணாதிசயங்களுடன் கூடிய ஏனென்றால், உங்களை நீங்களே ஒரு குறிப்பிட்ட அடையாளத்தோடு இணைத்துக்கொள்கிறீர்கள். நீங்கள் இந்த உடலை, ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லையுடன் கூடிய ஒரு உருவமாக நினைத்து, அது உலகத்தில் மற்றதையெல்லாம் பார்க்கிறது என்று நினைக்கின்றீர்கள்.

உங்களைச் சுற்றியுள்ள எல்லாப் பொருட்களிலிருந்தும் உங்களைத் தனியாகப் பிரித்து, உங்களை வேறாக உணர்ந்தீர்களென்றால், இப்படித்தான் எல்லாவற்றையும், உங்களுக்குத் தெரிந்த பெயரெச்ச சொற்களைப் போட்டு முத்திரை குத்திக் கொண்டிருப்பீர்கள்.

உங்கள் உடல் எல்லையை அடிப்படையாக வைத்து, மற்றதையெல்லாம் அண்மை, தொலைவு என்று சொல்கின்றீர்கள். நீங்கள் மேற்கோள் குறிப்புகளை உருவாக்கிவிடுகிறீர்கள். நீங்கள் எதைச் செய்தாலும், எதை நினைத்தாலும், இந்தக் குறிப்புக்களை வைத்துத்தான் செய்கின்றீர்கள். நீங்கள், கடாகாசம் என்று சொல்லப்படும் உங்கள் உடல் எல்லைக்குள்கான் வசிக்கிண்றீர்கள்.

நாம் வாழக்கூடிய 'வெளி'கள் மூன்று உள்ளன. ஒன்று - உடலால் சூழப்பட்ட வெளி, இரண்டு- மனத்தால் சூழப்பட்ட வெளி, மூன்று -உடலாலும் மனத்தாலும் கூழப்படாத வெளி.

முதலாவது, கடாகாசம் - இந்த உடலால் சூழப்பட்ட வெளி. இந்த வெளி, நமது நேரமும், இந்த வெளியில்தான் வாழ்கிறோம்.

அடுத்தது, சிதாகாசம் - நீங்கள் 'உணர்கிற வெளி'யாகும். இங்கே, இப்பொழுது நீங்கள் இந்தக் கூடத்தை உணர்ந்தால், இது உங்கள் பிர்பஞ்ச வெளி.

நாம் வாழக்கூடிய 'வெளி'கள் மூன்று:

• 1. உடலால் சூழப்பட்ட வெளி,
• 2. மனத்தால் சூழப்பட்ட வெளி,
• 3. உடலாலும் மனத்தாலும் கூழப்படாத வெளி.

மூன்றாவது மறையகாசம் - எல்லாமே அடங்கிய பெருவெளி, அண்டவெளி, மற்றும் சிதாகாசம், இது எண்ணங்களின் வெளி'யாகும்.

கடாகாசம் என்பது நிலம், நீர், தீ, காற்று, ஆகாசம் என்னும் ஐந்து தனிமங்களால் ஆனது; நாம் நிலத்திலிருந்து நீருக்கு, நெருப்புக்கு, காற்றுக்கு, வெட்டவெளிக்கு என்று மேல்நோக்கிச் செல்லச் செல்ல இந்தத் தனிமங்கள் ஸூஷ்மமாகின்றன.

ஆகாசத்தைத் தைத் தனிமங்களும் பிரதிபலிக்காது. விழிப்புணர்வைச் இது விழிப்புணர்வைப் நாமெல்லாம் உயிரோடு இருப்பதற்கு இதுவே காரணம்.

ஆகாசம் மட்டுமே விழிப்புணர்வைச் சேர்ந்தது. மற்ற நான்கு தனிமங்களும் விழிப்புணர்வைப் பிரதிபலிக்காது.

பிரச்னை நம் விழிப்புணர்வு கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது நினைக்கிறோம். இந்த உடலுக்குள் மட்டும் வரையறுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று நினைக்கிறோம்.

அதனால்தான் வெளியுலகத்தைப் பார்க்கும்பொழுது, நாம் இந்த உடலையே ஒரு அடையாளக் குறிப்பாக எடுத்துக்கொள்கிறோம். வெளியுலகத்தைப் பார்க்கும் இந்த உடலே 'நான்' என்று நினைக்கிறோம். உடல் எல்லைகளால் வரையறுக்கப்பட்ட தனித்தனி அடையாளங்களே, அதாவது தனித்தனி ஜீவன்களே 'நான்' என்கிற கருத்தைத்தான் எல்லா விஞ்ஞானமும் அடிப்படை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளன.

இந்த கடாகாசத்தைக் கடந்து மறைகளகத்திற்குள் நுழைந்த ஞானிகள், இந்த எல்லாப் பிரிவுகளுக்கும் காரணம் நம்முடைய 'அறியாமை'தான் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், இந்த 'வெளி'யை எப்பொழுதும் பிரிக்கவே முடியாது. இருந்தாலும் நாம், நம் குறுகிய புரிதலின் அடிப்படையில், உள்ளே வெளியே, அண்மை தொலைவு போன்ற சொற்களைக்கொண்டு எல்லைகளை உருவாக்கி அதைப் பிரிக்கிறோம். இதுவே நம்முடைய துன்பங்களுக்கெல்லாம் காரணம்.

முதலாவதாக, இந்த வெளியை நம் அறியாமையால் பிரிக்கிறோம்.

இரண்டாவதாக, 'வெளி' என்பது நம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கிறது என்றெண்ணிக்கொண்டு, அதை நமக்கே சொந்தமாக்கிக்கொள்ள முயற்சிக்கிறோம்.

மூன்றாவதாக, நம்மிடமிருந்து இந்த வெளி பறிக்கப்பட்டு விடும் என்று நாம் அஞ்சுகிறோம்.

நமக்கு, மரண பயம் உட்பட, எல்லாவித பயங்களும் ஏற்படுவதற்கான காரணம் என்னவென்றால், உடலாலும் மனத்தாலும் குழுப்பட்ட வெளியைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள நாம் தொடர்ந்து முயற்சிப்பதுதான்.

'வெளியைப் பிரிக்கவே முடியாது' என்ற இந்த அடிப்படை ஸ்த் யத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நாமே மறையகாசம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்பொழுது, கடந்துவிடுகிறோம்.

கடாகாசத்திலிருந்து சிதாகாசத்திற்கும், சிதாகாசத்திலிருந்து மாற்றம் உள்ளே-வெளியே, அண்மை-தொலைவு என்று எதுவுமே இல்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறோம்.

நாம் எந்த 'வெளி'யில் இருந்தாலும், அதைவிட அடையக்கூடிய ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் மனிதன், இயல்பாகவே, உள்ளார்ந்த அற்றல்களைக்கொண்டவன்!

இப்பொழுது, அவன் 'உண்மை நிலை'யில் இல்லை; அவன் என்னவாக இருக்க வேண்டுமோ அப்படியில்லை.

தற்சமயம், நம்முடைய உள்ளடங்கிய செயல்திறத்தை இன்னும் முழுமையாக வெளிப்படுத்தவில்லை. நாம் இன்னும் மரமாகவில்லை. அதற்காக நாம் வளரவே முடியாது, மரமாகவே முடியாது என்று அர்த்தமில்லை.

'அந்த மஹோன்னதமான ஸத்யம், வாழும் எல்லா உயிர்களின் உள்ளேயும் வெளியேயும் இருக்கிறது' என்கிறார், கிருஷ்ணர். நாம் இந்தத் தொடர்பு எல்லைகளை, பெயரெச்ச சொற்களைக் கடந்தோமானால், நாம், கிருஷ்ணர் சொல்வதை, அனுபவங்கள் வாயிலாகப் புரிந்துகொள்வோம் !

அது, இருப்பதால் இயங்கிக்கொண்டும் இருக்கிறது. இதுதான் எல்லா வெளியையும் உள்ளடக்கிய மறைகாசம் என்னும் வெளி.

இந்த வெளி ஒன்றே, முழுமையானது, எல்லையற்றது. எல்லாமே இந்த வெளியில் அடக்கம். அங்கு 'இரண்டு' என்பதே இல்லாதபொழுது, எப்படி நாம் அதை ஒப்பிடமுடியும் ? இருப்பது ஒன்றுதான் எனும்பொழுது, அதை எப்படி நாம் அண்மை, சொல்ல முடியும் ?

நாம் எந்த 'வெளி'யில் இருந்தாலும், அதைவிட உயர்ந்த வெளியை அடையக்கூடிய சாத்தியம், நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கிறது.

அது ஸத்வியமானது, முழுமையானது, மேலும் ஒன்றே ஒன்றுதான்.

வடிவத்தைக் கடந்தும் வாழும் சக்தி

பரமாத்மா, பிரபஞ்சமாகவும் மற்றும் தனித்தனி உயிர்களாகவும் பிரிந்திருப்பதாக நமக்குத் தோன்றினாலும், அது எப்பொழுதும் பிரிக்கப்பட முடியாததாகும். இதுவே வாழ்வின் தோற்றம், வாழ்தல் மற்றும் அழிவு என்பனவற்றின் அடிப்படை என்பதை நாம் ஒவ்வொருவரும் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பெயரோ அல்லது உருவமோ இல்லாத அதே பிரபஞ்ச சக்திதான் இந்த உலகத்தில் பல வடிவங்களாகவும், பெயர்களாகவும் வெளிப்படுகிறது. எது இணைந்து ஒன்றாக இருக்கிறதோ அதுவே பலவாகவும் தோன்றுகிறது.

நாம் தண்ணீரை பல அளவும், வடிவமும்கொண்ட ஜாடிகளில் ஊற்றும்பொழுது, அதுவும் அதே வடிவங்களை எடுத்துக்கொள்கிறது. ஒவ்வொரு ஜாடியிலுள்ள தண்ணீரும் ஒவ்வொரு வடிவமாகத் தோற்றமளிக்கிறது. ஆனால் நன்றாகக் கவனித்தால், எல்லாமே அதே தண்ணீரைத்தான் கொண்டிருக்கின்றன என்பதைத் தெரிந்துகொள்வோம்.

அதைப்போலவே உலகிலுள்ள கோடிக்கணக்கான ஜீவராசிகள், பல்வேறு வடிவங்களாகவும் அளவுகளாகவும் தோன்றிக் கொண்டிருந்தாலும், அத்தனைக்குள்ளும் அதேசக்திதான் இருக்கிறது. ஒவ்வொன்றிற்குள்ளும் ஒடிக் கொண்டிருக்கும் ப்ராண சக்தி - 'உயிர் சக்தி' ஒன்றே!

உமரிஷத்தில், கடலையும் அலைகளையும் பற்றி வரும் உருவகத்தைப் பற்றி நான் முன்பே பேசியுள்ளேன். பெருங்கடலிலிருந்து எழும் ஒவ்வொரு அலையும், பிறகு அதிலேயே விழுந்து கலந்துவிடுகிறது. அது, மேலெழுவதற்கும், கீழே விழுவதற்கும் இடைப்பட்ட இந்தக் குறுகிய கால இடைவெளியில், அது தன்னை அந்தக் கடலிலிருந்து வேறாக நினைக்கிறது.

அதைப் போலவே, ஒவ்வொரு அலையும் தன்னைத் தனித்ததாகவும், மற்றதிலிருந்து வேறாக இருப்பதாகவும் நினைக்கிறது. புதிதாக எழுந்த அந்தச் சிறிய அலைக்கு, முன்னமே எழும்பியிருந்த மற்ற அலைகளெல்லாம் சேர்ந்து ஒரு பெயர் வைத்தன. அதோடு மட்டுமல்ல, சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அந்தச் சிறிய அலை, 'இது என் தந்தை அலை', 'இது என் தாய் அலை', 'அவையெல்லாம் என் நண்பர்கள்', 'இதெல்லாம் என் ஆசிரியர்கள்', 'அவை என்னுடைய எதிரிகள்', என்று இன்னும் பல அடையாளங்களை, தானே ஏற்படுத்திக்கொண்டது.

சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அந்த அலை, தான் அந்தக் கடலிலிருந்து எழுந்ததையே மறந்துவிட்டது. அது, தனக்கென்று இப்படிப்பட்ட பொய்யான அடையாளங்களைச் செதுக்கிக்கொள்வதில் மும்முரமாக ஈடுபட்டது. அதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பாகவே, அது மீண்டும் அந்தக் கடலுக்குள் விழுந்து விட்டது!

ஒவ்வொன்றிகுள்ளும் ஒடிக் கொண்டிருக்கும் ப்ராண சக்தி – 'உயிர் சக்தி' ஒன்றே!

அந்த அலை விரும்புகிறதோ இல்லையோ, இதை நம்புவதற்கு விரும்புகிறதோ இல்லையோ, அது மீண்டும் கடலுக்குள் விழத்தான் அது அங்கிருந்துதான் வந்தது. அதற்கு வாய்ப்பு, விருப்பம் என்றெல்லாம் எதுவும் கிடையாது. அலை, கடலிலிருந்து வந்தது; அது அதே கடலுக்குத்தான் திரும்பிச் சென்றாகவேண்டும்.

அது, தன்னை அந்தக் கடலிலிருந்து வேறாக நினைத்து, அதைத் தடுக்கும்பொழுதுதான்,

எல்லாப் பிரச்சினைகளும் எழுகின்றன. அதுமட்டுமல்ல, வெவ்வேறு அலைகளும், ஒப்பிட்டுப் பார்க்க ஆரம்பித்து, ஒன்றோடு ஒன்று போரிடவே ஆரம்பித்துவிடுகின்றன!

அந்த அலை கடலில் விழுந்தாலுங்கூட, அது கடலின் வேறொரு பகுதியில் மற்றொரு அலையாக எழுப்போகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டிருந்தால், பிறகு, தான் கீழே விழுவதை எதிர்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது தளர்வாக இருக்கலாம், இன்பமாக இருக்கலாம்! இது புரிந்தவுடன் அந்த அலை, கடலில் தன்

'நாமனைவரும் ஒரே மூலத்திலிருந்துதான் வந்தோம். அங்கேயே திரும்பி விடுவோம்'

விளையாட்டை மகிழ்வுடன் விளையாட ஆரம்பிக்கலாம்.

மேலும், அந்த அலை, அந்த மாபெரும் கடலில் இருக்கும் மற்ற அலைகளும்கூட, அதே கடலின் தண்ணீர்தான் என்பதைப் புரிந்துகொண்டால், உடனே மற்ற அலைகளோடு ஒரு ஆழமான தொடர்பை தனக்குள் உணரும், ஏனெனில் மையப் பகுதியில், அவையெல்லாம் ஒன்றேதான் என்பதை அது அறிந்துகொள்ளும் !

'நாமனைவரும் ஒரே மூலத்திலிருந்துதான் வந்தோம், அங்கேயே திரும்பி விடுவோம்' என்ற இந்த எளிய வாழ்க்கைக் கோட்பாட்டை நாம் புரிந்துகொண்டால், நம் தனி 'சுய'த்தைவிட, மிகப்பெரிய ஒன்றுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை நாம் அறிந்துகொள்வோம்.

ஒரு சின்ன கதை:

ஒரு சிறுவன், ஒருமுறை, ஒரு வாகனம் மற்றொரு வாகனத்தைக் கயிறு கட்டி இழுத்துக்கொண்டு செல்வதைப் பார்த்தான். இரண்டு வாகனங்களுமே மிக மிக மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்ததால், போக்குவரத்து தடைபட்டது. அந்தச் சிறுவன் அந்த இரண்டு வாகனங்களையும் பார்த்துப் பலமாகச் சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். அந்த வாகன ஓட்டுநருக்கு ஒன்றும் புரியாததால், அந்தச் சிறுவனிடம், ''ஏன் சிரிக்கிறாய்?' எனக் கேட்டார். அதற்கு அந்த சிறுவன், ''ஒரு கயிற்றை தூக்கிக்கொண்டு போவதற்கு இரண்டு வாகனங்களைப் பயன்படுத்துகிறீர்களே, அதனால்தான் சிரித்தேன்!'' எனறு பதிலளித்தான்.

அந்தச் சிறுவனுக்கு, பழுதடைந்திருக்கும் ஒரு வாகனத்தைத்தான் அந்த மற்றொரு வாகனம் கயிறுகட்டி இழுத்துச் செல்கிறது என்பது தெரியவில்லை. அதனால் அவன் அறியாமையில் சிரித்தான். நம் வாழ்க்கையும் இப்பொழுது இப்படித்தான் இருக்கிறது. நாம் அறியாமையில் இருக்கும்பொழுது, உலகிலுள்ள அனைத்தாலும் முட்டாளாக்கப்படுகிறோம்; உண்மையைத் தவறவிடுகிறோம்.

தந்த முழுப் பிர்பஞ்சத்தையும் இணைக்கும் இழையைப் பிடியுங்கள், பிர்பஞ்சத்தின் அழகையும் ஆனந்தத்தையும் கொண்டாடுங்கள்.

ஒரு யானையைத் தொட்டுப்பார்த்த நான்கு குருடர்கள், 'யானை முறம் போன்றது; தூண் போன்றது; பானை போன்றது; உருட்டுக்கட்டையைப் போன்றது' - என, தாங்கள் தொட்டுப் பார்த்த உறுப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக்கொண்டனர், ஏனெனில், அவர்கள் தொட்டு உணர்ந்த நான்கு வேறு வேறு உறுப்புகளும், ஒரே யானையைச் சேர்ந்தவை என்பதை அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

அதேபோல் இந்த ஒரு இழையைப் பிடிக்க முடியவில்லையென்றால், நாமும் அந்த அழகையும் ஆனந்தத்தையும் தவறவிடுகிறோம். நாம் ஒவ்வொருவரும் அதே தெய்விக சக்தியின் ஒரு வெளிப்பாடுதான் என்பதை அறிந்துகொள்ளும்பொழுது, நாம் ஒவ்வொன்றோடும், ஒவ்வொருவரோடும் ஒரு ஆழமான இணைப்பை, தொடர்பை உணருகிறோம்.