இறைவன் உங்களின் வழியாகவும் வாழ்கிறார்🔗

இதில் உள்ள ஆழமான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். ஒவ்வொரு கோபியருமே, அந்தப் பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வுடன், கிருஷ்ண விழிப்புணர்வுடன் ஆழமாகத் தொடர்பு கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியே கிருஷ்ணரின் ஸாந்நித்யத்தை உணர்ந்தனர்.

நாமும் நமக்குள்ளே பயணிக்கும்பொழுது, நமது மையப்பகுதியில், எங்கும் எதிலும் தெய்விகத்தையே காண்கிறோம். அந்தக் கோபியர்கள் எங்கும் எதிலும் கிருஷ்ணரையே கண்டனர்.

பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வுக்கு எவ்விதமான உடல் தடைகளும் கிடையாது ; அது எந்தவித ஸ்தூல தடைகளையும் அறியாது! அதனால்தான் கிருஷ்ணர் சொல்லுகிறார், ''நான் அனைத்திலும் ஊடுருவியிருக்கிறேன்; அனைத்தையும் என்னுள் கொண்டுள்ளேன்; எங்கும் நிறைந்திருக்கிறேன். '

அதனால்தான் நான் சொல்கிறேன், "நான் தியான சிகிச்சையாளர்களாக தீக்ஷை அளித்த அனைவருமே என்னுடைய கைகள்; நம் அனைத்து ஆசிரியர்களும் என்னுடைய வாக்கு; எல்லா அமைப்பாளர்களும் என் மனம் ! ' '

என்னுடைய இரண்டு கைகளைக்கொண்டு ஒரு சில மக்களை மட்டுமே நான் குணப்படுத்த முடியும். என்னுடைய ஒரு வாயை வைத்துக்கொண்டு ஒரு சில சொற்பொழிவுகளை மட்டுமே கொடுக்க முடியும். இந்த ஒரு மூளையைக்கொண்டு ஒரு சில நிகழ்ச்சிகளையே நடத்தித்தர முடியும்.

அதனால்தான் நான், என்னுடைய தியான சிகிச்சையாளர்கள், ஆசிரியர்கள், அமைப்பாளர்கள் மூலம் செயலாற்றுகிறேன். பிரபஞ்ச சக்தி செயல்படுகிறது !

ஒரு நாட்டிலிருந்து இன்னொரு நாட்டிற்கு ஒரு தொலைபேசி தொடர்பு ஏற்படுத்த வேண்டுமானால், தேவையான கட்டமைப்புகள் வேண்டும். கடலுக்கு அடியில் அதற்கான இணைப்புக் கம்பிகளைப் பொருத்த வேண்டும். இதைச் சார்ந்த பல வேலைகள் செய்தாக வேண்டும். ஆனால் இந்தப் பிரபஞ்சத் தொடர்புக்கு, எதுவும் தேவையில்லை. நமக்குள் இருக்கும் இருப்பினோடு தொடர்புகொண்டோமானால் போதும், உடனே எந்தத் தடைகளும் இருக்காது, நாம் எளிதாகப் பறக்கலாம்!

கிருஷ்ணர், 'பிரபஞ்ச சுய'த்தின் பண்புகளை மேலும் தருகிறார். ஆனால் புரிந்துகொள்ளுங்கள், முதலில் இதை நாமே அனுபவித்துத் தெரிந்துகொள்ளவே இவையனைத்தும் இதற்குமுன் இனிப்பையே சுவைத்திராத ஒருவர் உங்களிடம், "சர்க்கரையின் ருசி எதைப்போல இருக்கும்?'' என்று கேட்டால். அவருக்கு எப்படிச் சொல்லிப் புரிய வைப்பீர்கள் ?

"வெள்ளை சதுரவில்லைகளாக, கண்ணாடிபோல் தெளிவாக, வெகு இனிப்பாக இருக்கும், '' என்று நீங்கள் சொல்லலாம். உடனே அவர், ''இனிப்பு என்றால் என்ன ?' என்று கேட்கக்கூடும். அதற்கு நீங்கள், ''கரும்பிலிருந்து சர்க்கரை செய்யப்படுகிறது. சர்க்கரைபாகு நிறைந்து இருக்கும். அதைக் கடித்தும் சுவைக்கலாம் ... '' என்று, அதைப் பற்றிய சொன்னாலும் என்ன பயன் ?

அதற்குப் பதிலாக சிறிது சர்க்கரையை எடுத்து, அவர் தானாகவே இனிப்பின் சுவையை அறிந்துகொள்வார்.

இனிப்பு என்றால் என்ன அர்த்தம் என்பதை அவரே அனுபவிக்காதவரை, 'சர்க்கரையின் ருசி' என்ற வார்த்தை அவருக்கு வெறும் வார்த்தையளவில் மட்டுமே இருக்கும் ; ஆனால் சர்க்கரை பற்றித் தெரிந்துகொள்ளும் ஆவல் வளர்ந்துகொண்டேயிருக்கும்.

ஆனால் பட்டறிவாளர்களிடம் உள்ள பிரச்சினை என்னவென்றால், அவர்கள், சந்தேகங்களாலும் அவநம்பிக்கைகளாலும் சூழப்பட்டு இருளில் இருக்கிறார்கள்.

நம் மனத்திலிருந்து எழும் சந்தேகங்களும் கேள்விகளும் நம் மீது ஒரு கனமான படலத்தை உருவாக்குகிறது. குருவின் அருள் இந்தப் படலத்தை மென்மையாகக் கரைத்துவிடுகிறது!

அதனால் அவர்களுக்கு வார்த்தைகள் ரீதியான விளக்கமும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றாக இருக்கிறது. நாம் எல்லாவற்றையும், நமக்குத் தெரிந்த ஒன்றை வைத்துத்தான் மதிப்பீடு செய்ய விரும்புகிறோம். கிருஷ்ணர், கருணை மிகுந்தவர். அவர் மிகப் பொறுமையானவர்.

அத்தியாயம் 11-ல் அவர் தம் பிரபஞ்ச உருவத்தோற்றத்தை, விச்வரூப தரிசனத்தை வெளிப்படுத்தினார். ஆனால், விச்வரூப தரிசனத்திற்குப் பிறகு அர்ஜுனன் அச்சத்திற்குள்ளானார். அந்தச் சக்தியை அவரால் கையாள முடியவில்லை. அவர் கிருஷ்ணரிடம் ''என்னால் உங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. உங்கள் பேரொளியை என்னால் தாங்க முடியவில்லை,'' என்று மன்றாடுகிறார்.

ஆனாலும் அர்ஜுனன், கிருஷ்ணர் எதைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறார். அதனால் மறுபடியும் அர்ஜுனனின் சந்தேகங்களைத் துடைப்பதற்காக, எல்லாவித விளக்கங்களையும் கிருஷ்ணர் தருகிறார்.

ஒரு குருவின் கருணை அளவு கடந்தது. சீடனுள் அவநம்பிக்கையும் சந்தேகங்களும் இருந்தாலும், அவர் சீடனுடன் அமைதியுடனும் பொறுமையுடனும் அமர்கிறார்; எல்லாச் சந்தேகங்களும் ஒவ்வொன்றாக நீங்கும்வரை!

நம் மனத்திலிருந்து எழும் சந்தேகங்களும் கேள்விகளும், நம்மீது ஒரு கனமான படலத்தை உருவாக்குகின்றன. ஒரு குருவின் அருள் இந்தப் படலத்தை மென்மையாகக் கடினமில்லாமல் கரைத்துவிடுகிறது.

இறைவன் அறியாமல்

ஆனந்தத்தை அனுபவிக்க மட்டுமே முடியும்

இப்பொழுது புத்தர் வாழ்வில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி பற்றிச் சொல்கிறேன்.

ஒரு குருடர் ஒவ்வொருவரோடும், 'வெளிச்சம் என்று ஒன்று கிடையவே கிடையாது' என்று வாதாடிக் கொண்டிருந்தார். யாராவது ஒருவர் வெளிச்சம் இருக்கிறது என்று சொன்னால், அதைத் தம்முடைய கையில் பிடித்துத் தருமாறு கேட்பார்.

மேலும் அவர், ''அது ஒன்றிருந்தால், நான் அதைத் தொட விரும்புகிறேன்; அதனோடு வெளியே செல்ல ஆசைப்படுகிறேன்; அதனோடு விளையாட விரும்புகிறேன்; அதன் பிறகுதான் இருக்கிறது என்று நம்புவேன், '' என்று வீம்பு பேசினார். ஒவ்வொருவரோடும் வாதாடிக்கொண்டேயிருந்தார், அவர்கள் அவருக்காக அவர் ஒப்புக்கொள்ளும்வரை!

ஒரு நாள் அவர் புத்தரிடம் சென்றார். புத்தர் அவரோடு வாதாடவில்லை, ஒரு வார்த்தையும் அவரிடம் பேசவில்லை, அவரைப் பரிசோதித்து அவருக்குச் சிகிச்சை கொடுக்குமாறு ஒரு மருத்துவரை கேட்டுக்கொண்டார்! மருத்துவரின் பார்வையும் கிடைத்தது. பார்வை கிடைத்தவுடன் அவருடைய சந்தோஷத்திற்கு எல்லையே இல்லை. எல்லா விஷயங்களையும் பார்த்து அதிசயித்து மகிழ்ந்தார். பிறகு அவர் சில மலர்களையும் கனிகளையும் கொண்டுவந்து புத்தருடைய காலடியில் வைத்து, சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கினார்.

அந்தக் குருடர் தம் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து பேச ஆரம்பித்தார்: ''ஓ, புத்தர் பெருமானே, குருட்டுத்தனமாக, நான் எல்லோரிடமும் வாதாடிக் கொண்டிருந்தேன். மற்றவர்களும் என்னிடம் வாதாடி. என்னை அழித்து விட்டனர். நீங்கள் என்னோடு வாதாடாதது நல்லதாகிப் போயிற்று. நீங்களும் என்னிடம் வாதாடியிருந்தால், நானும் திருப்பி வாதாடி என்னை அழித்துக் கொண்டிருந்திருப்பேன். ஆனால், இப்பொழுது வெளிச்சம் இருக்கிறது என்று புரிந்துகொண்டேன்!''

புத்தர், அந்தக் குருடரிடம் காட்டியது போன்ற அதே கருணையோடு, கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனுக்கு ஒரே சத்தியத்தை மீண்டும் மீண்டும் பலவாறு எடுத்து விளக்குகிறார், அப்படியாவது, அர்ஜுனனின் மனத்திற்குள், ஏதோவோரு விதத்தில், சத்தியத்தின் பொறி தட்டக்கூடும் என்ற கருணை உணர்வோடு பதிலளிக்கக் சந்தேகங்களுக்குப் பதிலளிக்கக் கொண்டிருக்கிறார்.

கிருஷ்ணர், இந்த ஸ்லோகத்தில் ... எல்லாப் புலன்களும் வேலைசெய்வதற்கு தாமே பொறுப்பு என்றும், ஆனாலும் அதற்கெல்லாம் தாம் அப்பாற்பட்டவர் என்றும்...

வாழ்க்கை எப்படி நிகழ்ந்தாலும் தாமே பொறுப்பு என்றும், ஆனால் அதில் எந்தவித பற்றுதலும் கொள்ளாதவர் என்றும் ...

பல விஷயங்கள், நம்மைச் சுற்றி நம்மையறியாமலேயே தானாகவே இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன!

பேராவல், சோம்பேறித்தனம், நற்குணம் ஆகிய முக்கிய பண்புகளுக்கும் அவரே காரணமாயிருக்கிறார் என்றும், ஆனாலும் அந்த மூன்றுக்கும் அப்பாற்பட்டவர் என்றும் ...

பிரபஞ்ச சக்தியின் இழை ஒவ்வொன்றிலும் தாம் ஊடுருவிச் செல்வதால்தான், எல்லா உயிர்களும் இயங்குகின்றன என்றும் சொல்கிறார்.

இதன்மூலம் கிருஷ்ணர், மிக சூட்சுமமான ஒரு செய்தியை நமக்குச் சொல்கிறார்:

எந்தவொரு நிகழ்வு நிகழ வேண்டுமென்றாலும், நாம், பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வான அதே சமயத்தில், பிரபஞ்ச சக்தி, எதிலும் ஈடுபடாமல், எல்லா உயிர்வகைகளுக்கும், அவற்றின் எல்லா நடவடிக்கைகளுக்கும், ஒரு சாட்சியாக இருக்கிறது.

பல விஷயங்கள், நம்மைச் சுற்றி நம்மையறியாமலேயே தானாகவே இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஒரு ரொட்டித் துண்டை எடுத்து நம் வாயில் வைத்து அதை மெல்லுகிறோம், விழுங்குகிறோம். அதன் பிறகு, நம் உத்தரவுகள் ஏதுமின்றியே தானாகவே அதைச் சக்தியாக மாற்றும் பல நிகழ்ச்சிகள் நடக்கின்றன. உத்தரவுகள் கொடுப்பது பற்றி விடுங்கள், நமக்குள் என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறதென்றுகூட நமக்குத் தெரியாது.

இன்று மாற்றங்களைப் புரிந்து கொண்டிருக்கலாம். ஆனாலும் இறந்துவிட்ட ஒரு உயிரணுவை இயங்கும் வேறுபடுத்தி காட்டுகிறது என்பதை இன்னும் அவர்கள் தெரிந்துகொள்ளவில்லை.

பிறகு எப்படி அவர்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தையும், ஒத்திசைவாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் பல லட்சக்கணக்கான கிரகங்களையும் பால்வெளி மண்டலங்களையும் புரிந்துகொள்ள முடியும் ? அண்டவெளியில் எல்லாவற்றையும் ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறாரா என்ன ?

இல்லையே !

ஒரு புல்கூட அசைய முடியாது

ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள். இந்த முழு நாடகத்தையும் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் வாழ்வின் சக்தி, நம் ஒவ்வொரு சுவாசத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் சக்தி, அண்டவெளியில் நிகழும் குழப்பங்களின் இடையிலும் ஒரு ஒழுங்குமுறையைக் காப்பாற்றும் சக்தி - ஆகிய இவை எல்லாமே தாய்மையான புத்திசாலித்தனம்தான்.

சமஸ்க்ருதத்தில் ஒரு பொன்மொழி: இறைவனின் சித்தம் இல்லாமல் ஒரு புல்கூட அசைய முடியாது!

நாம் சற்று ஆழமாகப் பார்த்தோமானால், நாம் எதையெல்லாம் பார்க்கிறோமோ, எதையெல்லாம் ஒரு பொருளாக உணர்கிறோமோ, அவையனைத்துமே, நம் மனம், நம் புலன்களோடு இணைந்து படைக்கும் படைப்புகளே என்னும் புரிதல் நமக்குள் மலரும்.

நமக்கான, உருவாக்குகிறோம். நாமேகான் அடித்தளத்தில், நம் நம் ஆத்மா எதிலும் ஈடுபடாமல், எல்லாவற்றையும் சாட்சியாகக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு குறிப்பிட்ட குழ்நிலைக்கு, நமது மனம் நமக்குள் வலியோ மகிழ்ச்சியோ ஏற்பட காரணமாகிறது.

நமது மனம், சிலரை நல்லவர்கள் என்றும், சிலரை நிகழ்வுகளை மகிழ்ச்சியளிப்பதாகவும், சில நிகழ்வுகளை வலி உண்டாக்குவதாகவும் தோற்றம் காண்பிக்கிறது. அது, தான் நல்லவர் என்று கருதும் நபரின் பின் ஒடுகிறது, கெட்டவர் என்று கருதும் நபரைக் கண்டு விலகி ஒடுகிறது. அதேபோல் மகிழ்ச்சியான நிகழ்வுகளுக்குப் பின் ஓடுகிறது, துன்ப நிகழ்வுகளிடமிருந்து விலகி ஒடுகிறது.

முன்பு கிருஷ்ணர் மூன்று பண்புகளைப் பற்றி விளக்கியிருந்தார். அவை, தமஸ் (மந்தத் தன்மை), ரஜஸ் (செயல்கள்), ஸத்வம் (சாத்வீகம்). இவை மூன்றும் சேர்ந்து திரிகுண - மூன்றுபண்புகள் எனப்படும்.

நாம் உண்ணும் உணவாகிலும், செய்யும் செயலாகிலும், எந்த ஒரு பொருளுமே இந்த மூன்றில் ஒருவகையாக வகைப்படுத்தப்படும்.

நாம் நம்மை, இந்த உடலோடு அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும்வரை, ஒவ்வொருவரையும் பெயர்களாகவும் உருவங்களாகவும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்வரை, அவற்றை வகைப்படுத்திக் கொண்டிருப்போம். உதாரணத்திற்கு, 'தியானம் மிக நல்லது', 'அதிகம் உண்பது நல்லதல்ல' - என வகைப்படுத்திக் கொண்டிருப்போம்.

ஞானமடைந்த ஒருவருக்கு, ஸத்யத்தை அறிந்துகொண்ட ஒருவருக்கு, எல்லாமும் ஒன்றேதான். அவர் வகைப்படுத்துவதை நிறுத்திவிடுகிறார். ஏனெனில், அவர் பெயர்களுக்கும் உருவங்களுக்கும் அப்பாற் சென்றுவிட்டார்; நல்லது, கெட்டது என்ற இருவகைகளுக்கும் அப்பாற் சென்றுவிட்டார்.

இராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர், ஒரு அழகான உதாரணத்தைக் கொடுக்கிறார். நாம் ஒரு பள்ளத்தாக்கில் நின்றுகொண்டு, குனிந்து நம் காலடியருகில் பார்த்தால் குண்டுங்குழியுமாக மேடுபள்ளங்களையும், மேல் நோக்கி அண்ணார்ந்து பார்த்தால் மலைமுகடுகளையும் பார்ப்போம். ஆனால் நாம் அந்த மலை உச்சிக்கு ஏறினால் , கீழே இருக்கும் மேடுபள்ளங்களும் மலைமுகடுகளும் நமக்கு ஒரு பொருட்டாகத் தெரியாது. கீழே நின்றுபார்த்தபொழுது தெரிந்த மேடுபள்ளம், மலைமுகடுகளையெல்லாம் இப்பொழுது கடந்துவிட்டோம்.

எப்படி உச்சிக்கு ஏறுவது? எல்லா மேடு, பள்ளங்களையும் கடந்து ஆகாயத்தில் பறப்பது எப்படி?

நீங்கள் சாந்தமனத்துடனும் தளர்வாகவும் இருக்க வேண்டும். நீங்கள் இருக்கின்றீர்கள் என்பதை உணர வேண்டும், அவ்வளவுதான். நீங்கள் அந்த மேடு, பள்ளங்களைக் கடந்தவர்; நீங்கள் அந்த மூன்று குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்; நீங்கள் ஏற்கெனவே உச்சியில்தான் இருக்கின்றீர்கள் என்பதை உணர வேண்டும், உங்கள் மனம், 'இவர் என்ன சொல்கிறார் ? வாழ்க்கையில் இன்னும் நான் செய்ய வேண்டிய பல முக்கிய காரியங்கள் இருக்கின்றன. எப்படி நான் ஓய்வாக இருக்க முடியும் ?' என்று சொல்கிறது.

நாம், நம் மன உளைச்சல்களையும் பிரச் சினைகளையும் மிகவும் நேசிக்கிறோம். நாம் நமது வாழ்க்கையை பற்றிக்கொள்ளத்தான் விரும்புகிறோம். நாம் அதை விட்டுவிட விரும்புவதில்லை. ஏனெனில், அதுவே அனைத்தும் என்று நாம் நினைக்கிறோம்.

நாம் தளர்வாக, இருப்பதில்லை; நாம் தளர்வாக இருந்தால், நாம் பறக்க முடியும் என்பதை நாம் உணர்ந்து கொள்வதில்லை.

நாம் ஸத்வம், ரஜஸ் மற்றும் தமஸ் என்னும் முக்குணங்களையும் கடந்து நிர்குணராகிட முடியும் !

நாம், அந்த மூன்று தன்மைகளையும் கடந்து, கிருஷ்ணர் சொன்ன, அந்த நிர்குணராக விடமுடியும்.