மனத்தின் ஆசைக்கு உடலை வருத்தாதீர்கள்🔗

பல சமயங்களில் நாம் மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவிப்பதாக நினைக்கிறோம். ஆனால் உடலும் மனமும் இசைவாக இருப்பதில்லை.

உதாரணத்திற்கு, நாம் நடுஇரவைத்தாண்டி அதிகாலை இரண்டு மணிவரை டி.வி.யில் ஒரு திரைப்படத்தையோ அல்லது கால்பந்தாட்டத்தையோ பார்க்கிறோம் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். நம் கண்கள் எரியும்;

உடம்பு, 'கொடுங்கள்' என்று கெஞ்சும்; விளம்பர இடைவேளையின்பொழுது நம் கண்கள் தன்னிச்சையாகவே உடனே தூங்கிவிட விரும்பும். இருந்தாலும் நம் மனம், 'இல்லை, நான் இதைத் தொடர்ந்து பார்ப்பேன்' என்றுதான் சொல்லும்.

இவற்றையெல்லாம் இன்பங்கள், ஆனந்தம் என்று நினைக்காதீர்கள். இதற்கு என்ன அர்த்தம் என்றால், நாம் நம் உடலைச் சரியான வழியில் பயன்படுத்தாமல், அதைக் கேவலப்படுத்துகிறோம் என்பதுதான்.

தம் உடலையும் மனத்தையும் அறிந்த ஒருவர், அவற்றைத் தம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக்கொள்ள முடிந்த ஒருவர், தம் உடலை ஒருபோதும் கேவலப்படுத்துவதேயில்லை.

நாம் ஏன் டி.வி.யை அதிகாலை இரண்டு மணிவரை அமர்ந்து பார்க்கிறோம்? நம் மனது, நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. நம் மனது நம்மை ஏதோ ஒன்றைச் செய்யத் தூண்டுகிறது. நம் மனத்தைத் திருப்திசெய்வதற்காக, நாமும் நம் உடலை வருத்துகிறோம். மனத்திற்காக அதன் உச்சபட்ச சந்தோஷத்திற்காக உடலை வருத்துகிறோம்.

உண்மையான இன்பங்களைச் சரியான அளவில் அனுபவிப்பதில் தவறில்லை, ஆனால், மனத்தைத் திருப்திப்படுத்தும் நோக்கில், உடலுக்கு எதிராக இன்பங்களின் பின்னாலேயே தவறாகும். இது, ஒருவகைப்பட்ட மன அமைப்பு.

இன்னொரு வகையான மன அமைப்பினர் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் பரிகாரம் அல்லது தவம் என்ற பெயரில் உடலை வருத்திக்கொள்வார்கள்.

அனைவரும் மன நிம்மதியைத் தேடிக் கொண்டிருப்பவர்கள்; மன அமைதியையோ அல்லது ஆனந்தத்தையோ வாழ்வில் இதுவரை அனுபவித்திராதவர்கள்.

'மாதக்கணக்கில் உணவு உண்ணாமல் இருப்பது, ஒரே காலில் நிற்பது, ஆணிகளின் மேல் நிற்பது அல்லது நெருப்பின் மீது நடப்பது' என்று பலவிதங்களிலும் சித்ரவதை செய்து கொண்டிருப்பார்கள். இவர்கள் ஏதேனும் ஒருவிதத்தில் தொடர்ந்து உடலையோ, அல்லது மனத்தையோ சீரழித்துக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

பிறரைத் துன்புறுத்தும் இயல்புடையவர்கள், இயல்பிலேயே தங்களைத் தாங்களே அதேபோல் தங்களைத் தாங்களே துன்புறுத்திக்கொள்பவர்கள், பிறரைத் துன்புறுத்துபவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள்.

நம்மை நாமே இயற்கையாகவே நாம் மற்றவர்களையும் துன்புறுத்துவோம்.

தயவுசெய்து ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள். நாம் நம்முடன் நாமே திருப்தியாக, நிம்மதியாக இல்லாமலிருக்கும்பொழுதுதான், நாம் பிறரைத் துன்புறுத்துகிறோம். நாம் நம்மோடு அமைதியில்லாமல் இருக்கும்பொழுதுதான் மற்றவர்களைத் துன்புறுத்துகிறோம். ஏனெனில், நாம் அப்பொழுது மிகுந்த மனச்சோர்வில் இருப்போம். மற்றவர்களைத் துன்புறுத்துவது என்பது. நம்மை நாமே

துன்புறுத்திக்கொள்வதோடு நேரடியாகத் தொடர்புடையதாகும்.

'மனம்தான் நாம் ' என்று நினைத்துக்கொள்ளும்பொழுது நம் உடலைக் துன்புறுத்துகிறோம். 'உடல்தான் நாம்' என்று நினைத்துக்கொள்ளும்பொழுது, மனத்தைத் துன்புறுத்துகிறோம்.

உடல், மனம் ஆகியவற்றின் ரகசியங்களையறிந்த ஒருவர், அவற்றை துன்புறுத்தவோ, இழிவுபடுத்தவோ மாட்டார்.

உடல், ரகசியங்களையறிந்த ஒருவர், அவற்றை துன்புறுத்தவும் மாட்டார், இழிவுபடுத்தவும் மாட்டார்; அவற்றை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டு மென்பதையும், அவற்றோடு ஆனந்தமாக வாழ்வது எப்படி என்பதையும் அவர் அறிவார்.

உடல்-மனத்தின் ஆனந்தத்தால் நிரம்பி வழியும். அவருடைய வெளி உலகம் உண்மையான சுகங்களையும் இன்பங்களையும் அனுபவிக்கும்.

கிருஷ்ணர், நம் உடலையும் மனத்தையும் அழகாக, ஆனந்த சக்தியாக வைத்துக்கொள்வது எப்படி என்பது பற்றியும், நமது உள்ளுலகத்தை ஆனந்த விழிப்புணர்வில் நிலைகொள்ளச் செய்வது எப்படி என்பது பற்றியும் விளக்குகிறார்.

கடவுள் என்று தனியாக எதுவுமில்லை

கிருஷ்ணர் மேலும் சொல்கிறார், ''ஓ பார்த்தா, எல்லா உடல்களிலும் நானே அறிபவனாக இருக்கிறேன். இந்த உடலையும் அதை அறிந்தவனையும் அறிந்துகொள்வதுதான் 'அறிவு' எனப்படுகிறது.''

இங்கு மிக அழகாக இரண்டு அறிக்கைகளைப் பிரகடனப்படுத்துகிறார்: 1. எல்லா உடல்களிலும் நானே அறிபவனாக இருக்கிறேன்; 2. அந்த அறிபவனையும் உடலையும் புரிந்துகொள்வதுதான் 'அறிவு'.

களத்தைப் பற்றி அதாவது உடல்-மனத்தைப் பற்றியும் மற்றும் களத்தை அறிபவனைப் பற்றி அதாவது விழிப்புணர்வு பற்றியும் அறிந்துகொள்வதே 'அறிவு' என்று அவர் சொல்கிறார். மேலும், அவரே அனைத்து உயிர்களுக்குள்ளும் விழிப்புணர்வாக உறைவதாகவும் சொல்கிறார்.

நம்முடைய விழிப்புணர்வே கடவுள்; கடவுள் என்று தனியாக ஒன்று இல்லை. இந்த உடலும் மனமுமே நாம்' என்று நினைக்க ஆரம்பிக்கும்பொழுதுதான், பிரச்சினையே எழுகிறது. 'விழிப்புணர்வே நாம்' என்று அறிந்துகொண்ட ஒருவர், தம்மைத்தாமே விடுவித்துக்கொள்கிறார். அவரே ஞானமடைகிறார். அவர் புத்தராகிறார்.

ஒரு கோட்பாடு இருக்கிறது : கடவுள் + உடல்,மனம் = மனிதர். மனிதர் - உடல், மனம் = கடவுள்!

நாம் நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும் நாம் 'விழிப்புணர்வே! நாம் எப்படி அதைத் தவறவிடுகிறோம், அதனால் எப்படி நம் வாழ்க்கையையும் இழக்கிறோம்; அதை எப்படிக் குழப்பிக்கொள்கிறோம் என்பதை இப்பொழுது பார்க்கலாம் !

உடல்-மனத்தைப் பற்றிய அறிவையும், நாமே விழிப்புணர்வு என்கிற புரிதலையும் நாம் எப்படித் தவறவிடுகிறோம் என்பதை விளக்கும் ஒரு அழகான கதை இருக்கிறது.

நிறைமாத கர்ப்பமாக இருந்த ஒரு பெண் சிங்கம், தன் உணவுக்காக வேட்டையாடச் சென்றிருந்தபொழுது, மந்தையை எதிர்கொண்டது. உடனே அது, அந்த மந்தையைத் தாக்க முயற்சித்தது. ஆனால் அது, அதனுடைய சக்திக்கு மீறியதாக இருந்ததால் களைத்துக் கீழே விழுந்தது. அப்பொழுது ஒரு குட்டியை ஈன்றது; ஆனால் தாய்ச்சிங்கத்தின் உயிர் பிரிந்தது.

கடவுள் + உடல்,மனம் = மனிதன் ! மனிதர் - உடல். மனம் = கடவுள்!

புதிதாகப் பிறந்த அந்த அழகான சிங்கக் குட்டியைப் பார்த்த ஆடுகள், ஒரு உயிரினம் இன்னொரு உயிரினத்திற்குச் செய்யும் உதவியாக, அதனைப் பாதுகாக்க வேண்டியது தங்கள் கடமை என்று நினைத்தன. அவை அந்த குட்டியைக் காக்க வேண்டும் என்று உணர்ந்தன. அதன்மேல் இரக்கம்கொண்டு அதைத் தங்களோடு சேர்த்துக்கொண்டன.

அந்த ஆடுகள், தங்கள் குட்டிகளுக்குப் பாலும் புல்லையும் கொடுத்து வளர்ப்பதைப் போலவே அந்தச் சிங்கக்குட்டிக்கும் கொடுத்து வளர்க்கன. ஆட்டுக்குட்டிகள் அதனோடு விளையாடின. அந்தச் சிங்கக் குட்டியும் அவற்றோடு சேர்ந்துகொண்டு, அவற்றைப் போலவே வாழ ஆரம்பித்தது. மற்ற ஆடுகளோடு சேர்ந்தே வளர்ந்தது. தன்னிலிருந்து அவை வேறானவை என்பது தெரியாமலே, அவற்றுள் ஒன்றாகவே சந்தோஷமாக வாழ்ந்து வந்தது.

சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, பிரச்சினை மெதுவாக ஆரம்பித்தது. அது வந்தே தீரும் !

'அவன் மிகவும் திமிர்பிடித்தவனாக இருக்கிறான், அவன் மிகவும் பலங்கொண்டவனாகவும் முரடனாகவும் இருக்கிறான், அவன் எங்களோடு சிங்கக்குட்டியின் நடத்தைகளைப் பற்றிய புகார்கள் தாய் ஆட்டுக்கு வர ஆரம்பித்தன. இவ்வாறு நடந்துகொண்டால் என்ன ஆகும் ? அவர்களை ஒரங்கட்டி விடுவார்கள். அது போலவே அந்தச் சிங்கக்குட்டியும் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டது. பிரச்சினைகள், விவாதங்கள் என்று வந்தபொழுது, அந்தச் அனைவரும் முடிவுசெய்தனர்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு சிங்கக்குட்டி திகைக்க ஆரம்பித்தது, 'என்ன இது? நான் உண்மையாக வாழ்வதாகத் தெரியவில்லையே, பொய்யா ? வாழ்க்கையே இவ்வளவுதானா ? புல்லைத் தின்பது, குதியாட்டம் போடுவது, கத்துவது, திரிவது, இவை மட்டுமேதானா? நான் என்றுடைய முழுமையான வாழ்க்கையை வாழ்வதாகவே உணரவில்லையே?' என்று சிந்திக்க ஆரம்பித்தது.

'இது எனக்கான வாழ்க்கையில்லை' என்று முழவு செய்யும்போதுதான், நீங்கள் அடுத்தகட்ட வளர்ச்சியை அடைகிறீர்கள்!

மற்ற ஆடுகளைவிட, தான் வேறாக இருப்பதையும், தான் வித்தியாசப்படுவதையும் அது உணரத் தொடங்கியது. தன்னுடைய உண்மையான முடியவில்லையே என்று அது நினைக்கத் தொடங்கியது.

காட்டைக் காணும்போதெல்லாம், உடனே அந்தக் காட்டுக்குள் சென்று அங்கே என்ன இருக்குமென்று ஆராயத் துடித்தது. ஆனால் தாய் ஆடு, அந்த ஒன்றை மட்டும் சிங்கக் குட்டி செய்யக்கூடாது என்று அதனை எச்சரித்திருந்தது. தாய் ஆடு, அந்தச் சிங்கக் குட்டியைத் தம் ஆடுகளில் ஒன்றாகவே கருதியது. அதனால் அதைத் தனியே போய்விடாமல் பார்த்துக்கொண்டது. அப்படிச் செய்தால், காட்டில் இருக்கும் சிங்கங்கள் அதனைக் கொன்றுவிடும் என்று எச்சரித்திருந்தது.

உள்ளே இருப்பதையே வெளியே தேடுகிறீர்கள்

இந்த முழுக் கதையும் உண்மையிலேயே ஆன்மிகத்தைத் தேடும் ஒருவரைப் பற்றியதுதான்! இது, எப்படி ஒருவா பிறக்கிறார், எப்படித் தேட ஆரம்பிக்கிறார், எப்படித் தன்னிறைவை அடைகிறார் என்பதைப் பற்றியதுதான்.

இது ஒரு அருமையான கதை. இந்தக் கதையை நான் மிகவும் ரசிக்கிறேன். அதனால்தான், எங்கெல்லாம் சொல்ல முடிகிறதோ, அப்பொழுதெல்லாம் இதை மீண்டும் சொல்வதுண்டு.

'' நீ அங்கெல்லாம் போகக்கூடாது. அங்குக் கொடிய சிங்கங்கள் உள்ளன'' என்று தாய் ஆடு சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. அதனால் சிங்கக்குட்டியும் காட்டுக்குள் சென்று, அதை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டுமென்ற தன் ஆவலையும், தனக்குள் ஏற்படும் வெறுமையையும், அது எதற்காக ஏற்படுகிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதற்கான குதுகுடுதலையும் தனக்குள்ளேயே அடக்கி வைத்துக்கொள்ள வேண்டியதாகிவிட்டது.

சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, 'இது எனக்கான வாழ்க்கையில்லை' என்று அது முடிவுசெய்தது. ஆனால் எப்படியோ, தாய் ஆடு அதைத் தன் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் அடக்கி வைத்துக்கொண்டது. அழுவது, கத்துவது, தேற்றுவது என்று, தாய் ஆடு ஒரு பெரிய நீண்ட நாடகமே ஆடி, இறுதியில் அந்தச் சிங்கத்தைத் திருமணமும் செய்துகொள்ள வைத்துவிட்டது !

இந்தக் கதைக்குள் இன்னொரு சின்ன கதை:

ஒரு காட்டுக்குள், பெரிய திருமணவிழா ஒன்று நடந்து கொண்டிருந்தது. சிங்க அரசனுக்குத் திருமணம். எல்லாக் காட்டு மிருகங்களும் அந்தத் திருவிழாவுக்கு வந்திருந்தன. திருமணத்தின் ஒரு பாகமாக நடன நிகழ்ச்சியும் நடந்தது. மவிருந்து மேஜைகளுக்கு நடுவே அமைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய நடன மேடையில் சிங்கங்கள் மட்டுமே நடனமாடிக் கொண்டிருந்தன. மற்ற விலங்குகளுக்கு அவர்களோ(டு சேர்ந்துகொள்ள சற்று விலகி வெளியே நின்று, அவற்றை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

அப்பொழுது திடீரென ஒரு எலி அந்த நடன சிங்கங்களோடு ஆரம்பித்தது.

உடனே ஒரு உடனே பிடித்துக்கொண்டு, அதைப் உனக்கு, நடன மேடைக்கு கைரியம்

'நீ ஒரு ஆடு அல்ல, நீ ஒரு சிங்கம்' - என்று சொல்ல ஒரு குரு தேவைப்படுகிறார்!

வருவதற்கு ? மற்றவர்கள் எல்லாம் ஓரமாகவே நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை நீ கவனிக்கவில்லையா ? சிங்கங்கள் மட்டுமே இங்கு நடனமாடலாம்!' என்று கர்ஜித்தது.

உடனே அந்த எலி மிக அழுத்தமாகச் சொன்னது, ''ரொம்பவும் கத்தாதே, சும்மாயிரு! நானும் என் திருமணத்திற்கு முன் ஒரு சிங்கமாகத்தான் இருந்தேன்!''

சரி, இப்பொழுது, ஆடு-சிங்கக் கதைக்கு வரலாம்.

அந்தச் சிங்கக்குட்டிக்குத் திருமணம் நடந்து, ஒரு சில வருடங்கள் உருண்டோடிவிட்டன. வாழ்க்கையைத் ஆராய்ந்து ''என்னதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது? நான் உங்களை நீங்கள் ஒரு வாழ்க்கையைத்தான், உண்பது, கத்துவது, ஆடாக நினைக்கும்வரை, சுற்றிக் குதித்து ஆட்டம் போடுவது என சிங்கத்தைக் கண்டு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். நான் பயப்படவே செய்வீர்கள்! எதையோ இழந்து கொண்டிருப்பதாக ஆழமாக உணர்கிறேன்.

எனக்கு கிடைத்திருக்கிறது. ஒரு நல்ல தாய், நல்ல மனைவி, நல்ல வாழ்க்கை, ஆனாலும்

எனக்குள் ஒரு வெறுமையே இருக்கிறது. எனக்குள் திருப்தி இல்லை. என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது எனக்கு ?''

மறுபடியும் அது தனக்குள் தேட ஆரம்பித்தது; ஆம், தேடல் ஆரம்பமாகிவிட்டது.

பக்கத்துக் காட்டில் வசித்துவந்த சிங்கம் ஒன்று அன்று அந்த ஆட்டு மந்தையைத் தாக்கியது. அப்பொழுது எல்லா ஆடுகளும் பயந்து ஓடிவிட்டன. ஆனால் இந்த ஆட்டுச் சிங்கம் மட்டும் ஓடவில்லை; ஓடவேண்டுமென்று அதற்கு எண்ணம் வரவில்லை; அதேசமயம் அந்தப் புதிய சிங்கத்தை எதிர்கொள்வதற்கான தைரியமும் இல்லை. அந்தப் புதிய சிங்கம் தன்னையும் வந்து தாக்கப் போகிறது என்று

உணர்ந்தது. ஆனாலும் தனக்குள், 'அந்தப் புதிய சிங்கம் பார்ப்பதற்கு எவ்வளவு கம்பீரமாக இருக்கிறது, ஏதோ வித்தியாசம் இதனிடம் இருக்கிறது!' என்று அதன் கம்பீரத்தைப் பார்த்து வியந்தது.

இதற்கு முன் அது, இப்படியொரு கம்பீரமான விலங்கினைப் பார்த்ததேயில்லை. அதனால், மெதுவாக, எப்படியோ தன்னையறியாமல் சிங்கம்பால் ஈர்க்கப்பட்டது. அந்த ஈர்ப்பு காரணமாக, அதனால் அங்கிருந்து ஓடவும் முடியவில்லை; அந்தச் சிங்கத்தை எதிர்கொள்ள தைரியமும் இல்லை. ஏனெனில், அது இன்னமும் தன்னை ஒரு ஆடாகவேதான் நினைத்தது.

அந்தப் பார்வையை வைத்து, மெதுவாக அங்கிருந்து பின் நோக்கி நகரத் தொடங்கியது. அந்தச் சிங்கம் ஒரே தாவலாக வந்து அதனைப் பிடித்துக்கொண்டது.

உடனே அந்த ஆட்டுச்சிங்கம் பயந்து போய், ''ஒ, என்னை விட்டுவிடு, என்னைக் கொல்லாதே!' என்று வழக்கமான தன் ஆட்டுக் கத்தலைக் கத்த ஆரம்பித்தது.

உடனே அந்தச் சிங்கம், "மடையா, நான் உன்னைக் கொல்ல வரவில்லை! நீ ஒரு சிங்கம், பிறகு ஏன் உதவிகேட்டு ஒரு

ஆடு மாதிரி கத்துகிறாய்? நான் உன்னைக் கொல்வேன் என்று ஏன் நீ நினைக்கிறாய் ?'' என்றது.

'நான் சிங்கமா?', அந்தப் புதிய சிங்கம் தன்னை ஏமாற்றி அதனுடன் காட்டுக்கு தன்னை அழைத்துச் செல்ல முயற்சிக்கிறதோ என்று அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் சந்தேகித்தது. உடனே அதற்கு பயம் பற்றிக்கொண்டது, ''இல்லை, இல்லை என்னை விட்டுவிடு!' என்று கதறத் தொடங்கியது.

அந்தச் சிங்கம் மறுபடியும் சொன்னது, "முட்டாளே! நீ ஒரு சிங்கம், ஏன் அதைப் புரிந்துகொள்ள மாட்டேனென்கிறாய் ?'' ஆனாலும் அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் அதை நம்ப மறுத்துவிட்டது. எப்படியோ சிங்கத்தின் பிடியிலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டு தப்பி ஒடிவிட்டது. அங்கிருந்து தப்பி

பயத்தையும் ஒரு ஆனந்தமான ஈர்ப்பையும் ஒருசேர வெளிக்கொணரும் ஓர் அனுபவமே 'முதல் அனுபவம்' என்பது. !

ஓடிவிட்டாலும் அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தால், அந்தக் கம்பீரச் சிங்கத்தை மறக்க முடியவில்லை. ஒரு வாரத்திற்குப் பயந்துகொண்டேயிருந்தது. சாதாரணமாகவே 'முதல் ஆன்மிக அனுபவ'த்திற்குப் பிறகு பயம் என்பது இருக்கத்தான் செய்யும்.

ஆட்டுக்குட்டியும் தன் 'முதல் சிங்க அனுபவ'த்தைப் பெற்றதும் பயந்தது. இப்படித்தான் அர்ஜுனனும், தம் 'தெய்வீக அனுபவ'த்தைப் பெற்றவுடன், 'கிருஷ்ண அனுபவ'த்தின் முதல் துளியைப் பெற்றவுடன் பயத்தை உணர்ந்தார்.

பயத்தையும் ஒரு ஆனந்தமான ஈர்ப்பையும் ஒருசேர வெளிக்கொணரும் ஓர் அனுபவமே 'முதல் அனுபவம்' என்பது.

ஒரு வாரம் கழிந்தது. பயம் மெதுவாகக் குறைய ஆரம்பித்தது. மறுபடியும் அந்தக் காட்டுச் சிங்கத்தின்பால் தனக்கு ஈர்ப்பு ஏற்படுவதை உணர்ந்தது. ஆட்டுச் சிங்கம், அந்தச் சிங்கத்தை மறுபடியும் சந்தித்துவிட நினைத்தது. 'அந்தச் சிங்கத்தை நான் இன்னொருமுறை சந்தித்தே ஆக வேண்டும் என நினைக்கிறேன்' என்று நினைத்தது. உடனே மனத்தின் இன்னொரு புறத்தில், 'இல்லை, இல்லை, அது என்னைக் கொன்றுவிடும்' என்று பயந்தது. மறுபடியும் 'இல்லை, இல்லை, அதனுடனான அனுபவம் அப்போப்பட்ட ஆனந்தமான அனுபவமாயிருந்ததே. அது கம்பீரமாக இருந்ததே. அதனை மறுபடியும் சந்திக்க என்னுள் ஆவலாயிருக்கிறதே!' என்றும் நினைத்தது.

துணிவே, நம்பிக்கையைக் கொடுக்கும்

உங்களுக்குள் ஞானத் தன்மை இருந்தால் மட்டுமே, நீங்கள் ஒரு ஞானியால் ஈர்க்கப்படுவீர்கள்

தயவுசெய்து மிக மிக மிக்வும் புரிந்துகொள்ளுங்கள். உங்களுக்குள் ஞானத் தன்மை இல்லாமல், நீங்கள் இன்னொரு ஞானியிடம் ஈர்க்கப்படமாட்டீர்கள்.

நாம் ஞானமடைந்த தொடர்போ, பிணைப்போ ஏற்படுவதாக உணர்ந்தாலும், அவரோடு நாம் எந்த வழியிலாவது இணக்கமாகவோ, ஈடுபாடு கொண்டவர்களாகவோ புரிந்துகொள்ளுங்கள், நமக்குள் ஏற்கெனவே ஞானத் தன்மை இருக்கிறது என்பதற்கான அடையாளமே அது. ஆனாலும் நமக்குள் இருக்கும் அந்த ஞானத் தன்மையை நாம் உணர்ந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு மன முதிர்ச்சி அடையாமலோ, மனரீதியாக வளராமலோ இருப்போமேயானால், ஒரு ஞானியிடம் ஒரு சிறுஅளவு இணக்க உணர்வைக்கூட உணரமாட்டோம்.

இந்த மக்கள் வசிக்கிறார்கள். இந்தப் பேச்சை கேட்பதற்கு, சில நூறுபேர்கள் மட்டுமே இங்கு வந்து ஏன் உட்கார்ந்திருக்கின்றீர்கள் ? அது மட்டுமல்ல, குறைந்தது சில ஆயிரம்

ஒரு ஞான குருவின் போதனைகள் நம்மை ஈர்ப்பதாக நாம் உணரும் தருணமே, நமக்குள்ளும் ஞானம் மலர அரம்பித்துவிடும்!

பேர்களாவது ஒருமுறை வந்துவிட்டு, இரண்டாவது முறை வரவில்லை. ஏன் ஒரு சிலர் மட்டும் தவறாமல் வந்து கொண்டிருக்கின்றீர்கள் ?

ஒரு ஞான குருவின் போதனைகள் உங்களை ஈர்ப்பதாக நீங்கள் உணரும் தருணமே ஒன்றைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், உங்களுக்குள் இருக்கும் ஞானம் வெளிப்பட ஆரம்பித்துவிட்டது, மலர ஆரம்பித்துவிட்டது !

ஆட்டுச் சிங்கத்திற்கு அந்த காட்டுச் சிங்கத்தின் நினைவு வந்ததும், அதனிடம் ஈர்க்கப்பட்டதற்கும் அதுதான் காரணம். மறுபடியும் அந்தச் சிங்கத்தைப் பார்க்க மிக்க ஆவல்கொண்டது. இறுதியாக அதை நேரில் சந்திக்க முடிவுசெய்தது. ஆனால் அதை எப்படிச் சந்திப்பது? 'இந்த நேரத்தில், இந்த இடத்தில் நான் நிகழ்ச்சி நடத்துகிறேன், நீ அங்கு வந்து என்னைச் சந்திக்கலாம்' என்று அந்தச் சிங்கம் எந்த விளம்பர நோட்டீசும் கொடுக்கவில்லை.

அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், தான் வாழும் புல்வெளிப் பகுதியின் எல்லை முடிந்து, காட்டுப் பகுதி தொடங்கும் இடத்திற்கு ஒவ்வொரு நாளும் சென்று, 'அந்தச் சிங்கம் இன்றாவது வராதா!' என்று ஏங்கிக் காத்துக் கொண்டிருந்தது.

ஒரு சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அந்தச் சிங்கம் தென்பட்டது. அந்தச் சிங்கத்தைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்திற்குள் இருந்த

பயம் மேலெழுந்தது. அதைப் பார்க்க மாதக்கணக்கில் காத்திருந்தும்கூட, அந்தத் தருணத்தில் என்ன செய்வதென்றறியாமல், குழம்பித் தவித்தது.

இந்த முறை, அந்தச் சிங்கம் அதனருகில் வந்து ''நீ எப்படியிருக்கிறாய் ?'' என்று கேட்டது. அந்த ஆட்டுச் சிங்கம் மறுபடியும் "நான்.., நான்.., நான்..'' என்று அதே ஆட்டுக்கத்தலில், வாய் குழறியது.

அதனால் பதில்சொல்ல முடியவில்லை. ஆனாலும் முன்பு செய்ததைப் போல இப்பொழுது ஒடிவிடவில்லை.

அந்த காட்டுச் சிங்கம், ''கவலைப்படாதே, நீ பயப்படுவதாயிருந்தால் நான் போய்விடுகிறேன். நான் உன்னைத் தின்றுவிட மாட்டேன். ஏனென்றால் நீயும் ஒரு சிங்கமே. நான் உன்னைத் தின்ன முடியாது என்பதனால், நான் உன்னைக் கொல்ல மாட்டேன். நீ என்னைப் பார்த்து பயப்படுவதால், என்னால் உனக்கு எந்தவிதத்திலும் உதவ முடியாது, அதனால் நான் உன்னோடு இங்கே இருப்பதில் எந்தப் பயனுமில்லை, ' என்று சொல்லிக்கொண்டே அந்தச் சிங்கம் காட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டது.

உடனே அந்த ஆட்டுச் சிங்கம், காட்டுச் சிங்கத்திடம், இன்னும் சில நிமிடங்களாவது அங்கேயே இருக்கும்படி வேண்டிக்கொண்டது. மேலும் அது, ''என் அருகில் மட்டும் வராதீர்கள் நீங்கள் தூரத்தில் நின்றுகொண்டுகூட பேசலாம். தயவுசெய்து, ஒரு பத்தடி தள்ளியே நின்றுகொள்ளுங்கள். நான் இங்கேயே நிற்கிறேன் ஆனால் இன்னும் கொஞ்ச நேரமாவது என்னுடனே இருங்கள்,' என்று கெஞ்சியது. இப்பொழுது அந்த ஆட்டுச் சிங்கத்தால் காட்டுச் சிங்கத்தை மறக்கவும் முடியவில்லை; அருகில் செல்வதற்கான துணிவும் இல்லை!

இதுவே ஒரு தேடுதலுடையவரின் அடுத்த கட்ட வளர்ச்சி.

அவையிரண்டும் ஒரு பத்துப் பதினைந்தடி தொலைவு இடைவெளி விட்டுத் தள்ளி நின்றுகொண்டுதான் அந்தச் சிங்கம் ஆட்டுச் சிங்கத்திடம் கதை பேசியது. அப்பொழுது காட்டுச் சிங்கம் ஆட்டுச் சிங்கத்தைப்பார்த்து, ''நீ முட்டாள்! நான் உன்னை ஏமாற்றவில்லை. என்னுடைய இதயப்பூர்வமான அன்பினால் உனக்கு உண்மை நிலையை உணர்த்த விரும்புகிறேன்,'' என்று சொன்னது. ''உன்னை நீ ஆடு என்று நினைக்கும் வரை, என்ன நடந்தாலும் அதிலிருந்து நீ வெளியே வரமுடியாது. எப்பொழுதும் நீ பயத்துடனே இருப்பாய். நீ ஒரு சிங்கமாக இருந்தாலும் ஆட்டு வாழ்க்கையையே வாழ்வாய்!'' என்று காட்டுச் சிங்கம் சொன்னது.

காட்டுச் சிங்கம் மறுபடியும் ஆட்டுச் சிங்கத்திடம், ''நீ ஒரு சிங்கம்தான். முட்டாளே! நீ உன்னை ஒரு ஆடு என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாயே! நீ உன்னோடு பழகும் உன் நண்பர்களைப் போன்றவன் அல்ல. நீ வாழவேண்டிய விதம் இதுவல்ல, '' என்றது.

ஆட்டுச் சிங்கம், காட்டுச் சிங்கம் சொன்னதைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்க ஆரம்பித்தது. ஒருவழியாக, ஆட்டுச் சிங்கத்திற்கு, காட்டு சிங்கம் தன்னைக் காட்டுக்குள் அழைத்துச் சென்று, கொன்று தின்றுவிடும் என்ற சந்தேகம் நீங்கியது. காட்டுச் சிங்கத்திற்கு அந்த மாதிரி கீழான எண்ணம் எதுவும் கிடையாது என்பது ஆட்டுச் சிங்கத்திற்குப் புரிந்தது. காட்டுச் சிங்கத்திற்கு கொடுப்பதற்கென்று தன்னிடம் எதுவும் இல்லை என்பதையும், தன்னால் அதற்கு எந்த உபயோகமுமில்லை என்பதையும் அது அறிந்துகொண்டது.

சீடருடைய மனத்தில் அப்படி ஒரு தைரியம் வந்த பிறகுதான், குருவின் வார்த்தைகளை அவர் நம்ப ஆரம்பிக்கிறார்!

அதனால்தான் ஆன்மிகக் கல்வி என்பது இலவசமாக அளிக்கப்பட்டது. குருவுக்கு எந்தவிதத்திலும் நம்மால் பங்களிக்க முடியாது என்றும், அவர் நம்மிடமிருந்து அடைவதற்கென்று எதுவும் இல்லை என்றும், நாம் அவரைச்

சென்றடையாவிட்டாலும், அவர் பூரணமானவரே என்றும் நாம் உணரும்பொழுதுதான், நாம் குருவை நம்பத் தொடங்குகிறோம்.

ஏற்கெனவே குரு, தன்னுடைய இருப்புணர்வில் கொண்டிருப்பதைக் காட்டிலும், மேலாக அதனுடன் இன்னும் சேர்ப்பதற்குத் தன்னிடம் ஒன்றுமில்லை என்பதைச் சீடர் அறிந்துகொள்ளும்பொழுதுதான் குருவுக்கும், சீடருக்கும் இடையிலான நம்பிக்கை ஆரம்பமாகிறது.

குருவானவர் தம் இருப்பில் அனைத்தையுமே பெற்றிருக்கிறார்; அவர் தளும்பி வழிகிறார்; குரூவின் சக்தி தளும்பி வழிந்தோடுவதனால்தான், அதை நம்மோடு பகிர்ந்துகொள்கிறார். நம்மிடமிருந்து எதையாவது எடுத்துக்கொள்ள கொடுக்கவில்லை. அவருடைய இருப்பானது நிரம்பிப் பொங்கிக் கொண்டேயிருக்கிறது. அதை நம்மோடு பகிர்ந்துகொள்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்பொழுதுதான், நீங்கள் குருவின் வார்த்தைகளை நம்பத்தொடங்குகிறீர்கள்.

இது போன்ற நம்பிக்கைதான் அந்த ஆட்டுச்சிங்கத்திற்கு, காட்டுச் சிங்கத்தின் மேல் ஏற்பட்டது. 'அந்தச் சிங்கம் என்னைக் கொன்று தின்னப் போவதில்லை. அப்படிச் செய்ய நினைத்திருந்தால் அது எப்பொழுதோ செய்திருக்கும். ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். என்னிடமிருந்து அதற்கு எந்த லாபமுமில்லை. அப்படியிருக்கையில், ஏன் அது என்னை ஒரு சிங்கம் என்று சொல்ல வேண்டும் ?' என்று நினைத்தது.

குருவுக்குக் கொடுப்பதற்கென்று நம்மிடம் எதுவுமே இல்லை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளும்பொழுதும், அவர் தெய்விகப் பேரானந்தத்தில் நிரம்பி வழிகிறார் என்பதையும் அந்த மகிழ்ச்சியையும் பேரானந்தத்தையும் நம்மோடு பகிர்ந்துகொள்கிறார் என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்ளும்பொழுதுதான், நாம் அவற்றை ஆழமாக ஆராய்ந்து பார்க்க ஆரம்பிக்கிறோம்.