என்னால் முடிந்தால், உங்களாலும் முடியும்🔗

நாம் ஒரு ஜ்ஞாநகுருவை நேரிடையாகச் சந்திக்கும்பொழுது, மூன்று விஷயங்கள் நிகழ்கின்றன.

முதலாவதாக, ஒரு நாளின் இருபத்திநான்கு மணி நேரமும் ஆனந்தமான உணர்விலேயே அல்லது நிலையான ஆனந்தத்திலேயே வாழ முடியும், அது சாத்தியம்தான் என்பதை நாம் கண்கூடாகப் பார்க்கிறோம். அந்த நிலையை அடைவதற்கான திடமான நம்பிக்கையும் உத்சாகமும் அங்கே இருக்கிறது. அந்தச் சாத்தியத்தை நாம் புரிந்துகொள்கிறோம்.

அடுத்ததாக, ''ஆமாம், அது சரிதான், ஆனால் அது குருவுக்கு மட்டுமே சாத்தியம்; அது எனக்கு சாத்தியமாகுமா?' என்று நாம் கேட்கிறோம். 'சாத்தியம்தான்' என்ற உறுதியும் நம்பிக்கையும் நாம் குருவை சென்றடையும்பொழுது, நமக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது.

குருவானவர், "என்னால் அடைய முடியுமென்றால், ஏன் உன்னால் அடைய முடியாது?'' என்று வினவி நமக்குள்ளே நம்பிக்கையை ஊட்டுகிறார்.

ஒரு விதையானது, 'தான் ஓட்டைக் கிழித்து முளைவிட்டால், ஒருவேளை, தான் இறந்துவிடக்கூடும்' என்று நினைத்து பயந்து முளைவிடாமல் இருப்பது போன்றதே இது.

ஒரு விதையினுள் இருக்கும் மரமோ, அந்த விதை உடைவதற்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் விதையோ, ஆனால் அதற்குள் இருக்கும் மரம், "நீ உடைந்தால் மட்டுமே நான் நிகழ முடியும், '' என்கிறது.

''நான் திறந்தாலும் அந்த மரம் வளருமோ, வளராதோ யாருக்குத் தெரியும் ?'' என்கிறது விதை.

அந்த மரமோ, ''நீ திற, அப்பொழுதுதான் நான் வளர முடியும்," என்று சொல்கிறது.

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM.

அதற்கு அந்த விதை, ''இல்லை, இல்லை, நீ வளர்வதைப் பார்த்த பிறகே நான் திறப்பேன்,'' என்கிறது.

விதை, வளர்வதற்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது. விதை உடைவதற்காகக் காத்திருக்கிறது

குருவானவர். "என்னால் அடைய முடியுமென்றால், ஏன் உன்னால் அடைய முடியாது?'' என்று வினவி, நமக்குள்ளே நம்பிக்கையை ஊட்டுகிறார். !

குரு, இங்கு மரத்திற்கு ஒப்புவமையாக சொல்லப்படுகிறார். வாழ்க்கையில்கூட, நாம் அடியெடுத்து வைக்கப் பயப்படுகிறோம். நாம் அடியெடுத்து வைத்தால், ஜ்ஞாநமடைந்துவிட முடியும் என்ற உத்தரவாதத்தை எதிர்பார்க்கிறோம். நாம் 'நடுவில் மாட்டிக்கொள்கிற சூழ்நிலையை' நினைத்து, அடியெடுத்து வைக்கவே பயப்படுகிறோம் !

ஒருமுறை அடியெடுத்து வைத்த பிறகு, நம்மால் ஜ்ஞாநமடைய முடியாவிட்டால், அதன்பிறகு நம்மால் சாதாரண வாழ்க்கைக்கும் திரும்ப முடியாது; ஜ்ஞாந வாழ்க்கையையும் தொடர முடியாது. இந்த நிச்சயமற்ற நிலையையும் பாதுகாப்பின்மையையும் கண்டு நாம் பயப்படுகிறோம். ஆனால், குரூ அதற்கு உத்தரவாதம் அளிக்கிறார்.

ஒரு சின்ன கதை :

ஒரு பத்திரிகை நிருபர், ஜனாதிபதி தேர்தலுக்காக நிற்கும் ஒரு வேட்பாளரைப் பேட்டி காணச் சென்றார். வேட்பாளர் தம்முடைய தேர்தல் பிரச்சாரத்தின்பொழுது, ''நான் வெற்றியடைய போவது உறுதி, அதை நான் தெளிவாகப் பார்க்கிறேன், ' என்று சொன்னதைக் கேட்டிருந்த நிருபர், அந்தப் பேட்டியின்பொழுது, அதைச் சுட்டிக்காட்டி, ''அப்படியென்றால், நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு கவலையோடு காணப்படுகின்றீர்கள் ?' என்று அவரைக் கேட்கிறார்.

அதற்கு அந்த வேட்பாளர் நான் நேர்மறை நோக்கு கொண்டவன்தான், ஆனால் அது என் வெற்றிக்கு உத்தரவாதம் இல்லையே!'' என்று பதில் சொன்னார்.

நாமும் இதேபோல்தான் மாட்டிக்கொண்டு நிற்கிறோம்! நமக்கு அந்த அனுபவம் சாத்தியம்தான் என்று நம்புகிறோம், ஆனால் அதே நேரத்தில் துணிச்சலான முடிவுகளை எடுக்க நாம் பயப்படுகிறோம்.

குரு ஏற்கெனவே ஒரு மரமாகி இருக்கிறார். சிஷ்யனுக்கு நம்பிக்கையூட்டுகிறார். அவர், ''கவலைப்பட வேண்டாம், முதலில் நானும் உன்னைப் போலவேதான் போராடினேன். துணிந்து வெடித்தேன், இப்பொழுது என்னைப் பார், நான் மலர்ந்திருக்கிறேன். நான் இறந்துவிடவில்லை. நான் ஒரு மரமாகி இருக்கிறேன். நீ வெடித்தாலும், நீகூட ஒரு மரம் ஆகிவிடுவாய்,''என்று சொல்கிறார்.

குரு, நாம் மலர்வதற்கான சரியான சூழ்நிலையையும் நுட்பத்தையும் உருவாக்குகிறார்!

அவர் பார்த்துக்கொள்வதாக உறுதியளிக்கிறார். நாம் திறந்துகொண்டு மரமாக மாறுவதற்கு சக்தியை உருவாக்கி, நம்பிக்கையும் தருகிறார். ''நான் சாதித்திருக்கும்பொழுது, உன்னால் ஏன் முடியாது ?' என்று நமக்கு ஞாபகப்படுத்துகிறார்.

மூன்றாவதாக, குரு, அந்த மரம் உருவாவதற்கான சரியான சூழ்நிலையையும் சுற்றுச்சூழல், சரியான மண், நீர் முதலியவற்றை உருவாக்குகிறார். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் குருவை நம்புவதும், வெடிக்க வேண்டியது மட்டும்தான்.

அதற்குத்தான் குரு, ஆச்ரமங்களை உருவாக்குகிறார். ஆச்ரமம், நாம் முற்றிலும் மலர்வதற்கு உதவும் ஒரு அருமையான சூழல். அங்கு அந்த விதை திறக்க முடியும்; மரமாகவும் மாற முடியும்.

அது ஒரு அறுவை சிகிச்சை கூடம் என்றும் சொல்லலாம். அங்கு நீங்கள் போகலாம், திறக்கலாம், மரமாகலாம், அனுபவத்தை வெளிப்படுத்தலாம். ஆச்ரமம் என்பது ஒரு சூழல், அங்கு நிலைமை கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைக்கப்பட்டுள்ளதால், நீங்கள் பாதுகாப்பான, பத்திரமான வழியில் விழிப்புணர்வுக்குள் நுழையலாம்.

குரு, நம்முடைய இருப்புக்குள் இருக்கும் அதீதத்தை உணர வைக்கிறார். அதனால் அவர் முதலில், தம்முடைய 'உடல் மொழி' மூலமாக, அது நிகழ்வதற்கான சாத்தியத்தை நமக்கு உறுதி செய்கிறார்.

அடுத்ததாக, அது நமக்கும்கூட சாத்தியமே என்பதை நமக்குத் தெளிவாகப் புரியவைக்கிறார்.

மூன்றாவதாக அது நிகழ்வதற்கான ஒரு சரியான சூழலையும் உருவாக்குகிறார்.

நான்காவதாக, நாம் அந்த விழிப்புணர்வில் நிலைத்திருக்க, எந்த இடையூறும் வராமல் பாதுகாப்பும் தருகிறார். இவையே ஒரு குருவின் பொறுப்புகள்.

அதனால்தான் வேத வழியிலான வாழ்க்கை முறையில், நாம் ஒரு வாழும் ஜ்ஞாநியிடம் சரணடைய வேண்டும் என்று மீண்டும் வற்புறுத்தப்படுகிறது. இதுதான் கிருஷ்ணர் சொல்லும் ஆசார்யோபாலநா. அவர், இந்த நுட்பத்தைச் சோதித்துப் பார்ப்பதற்கான முக்கிய விதிமுறைகளையும் தருகிறார்.

இங்கு யாரும் சமம் இல்லை

கேள்வி: ஜ்ஞாநம் குருவின் மூலமாகவே பெற முடியுமென்று நீங்கள் சொல்வீர்களானால், நாங்கள் ஜ்ஞாநமடைவதற்கு எங்களுக்கு என்ன நம்பிக்கை இருக்கிறது? குரு எங்களுக்கு வழிகாட்டினால்கூட நாங்கள் எப்படி முன்னேற முடியும் ?

கிருஷ்ணர், இந்த அத்தியாயத்தின் எட்டாவது ஸ்லோகத்திலிருந்து பன்னிரண்டாவது ஸ்லோகம் வரை, குறிப்பிட்ட சில குணங்கள்தான் உண்மையான புத்திசாலித்தனம் என்றும், மற்றவையெல்லாம் அறியாமையே என்றும் சொல்கிறார். இந்தக் குணங்கள் இலக்குகள் அல்ல; அவற்றை இலக்குகளாகக் கருதவும் முடியாது !

உணர வைக்கிறார்!

இந்தக் குணங்கள் தாமாகவே மலர்வதற்கான பாதையில் செல்வதுதான் முக்கியம். அந்தப் பாதையில் நீங்கள் எந்த இடத்தில் இருக்கின்றீர்கள் என்பதோ, எந்தப் படியைச் சென்று அடைந்திருக்கின்றீர்கள் என்பதோ முக்கியமல்ல.

'நான் அவரைவிட மிகப் பணிவானவன்' என்றோ அல்லது 'என்னைவிட அவருக்கு உயிர், வாழ்க்கை, இறப்பு என்பதைப் பற்றி நிறையத் தெரியும்' என்றோ நினைக்கும் விளையாட்டில் மாட்டிக்கொண்டீர்களானால், நீங்கள் ஒப்பிட்டு பார்த்துக்கொண்டே இருப்பதில் சிக்கிக்கொள்வீர்கள். நீங்கள் முன்னேற முடியாது.

நீங்கள் ஜ்ஞாநமடைவதற்கு எதையும் சாதிக்க வேண்டியதில்லை. ஜ்ஞாநம், உங்களுடைய இயல்பான நிலை.

அதை ஒரு வெளியுலகப் பொருள் போன்று கருதி, வெளியுலகப் பொருளை அடைவதற்கு இதற்கு நீங்கள் வேலைசெய்ய முடியாது.

ஜ்ஞாநம் என்பது உள்ளே உணரப்படுவது. நாம், எதிர்மறை எண்ணம் மற்றும் விலகி, செயல்களிலிருந்து பண்புகள் எண்ணம் செல்லும்பொழுது, ஜ்ஞாந

நிகழ்கிறது.

எதிர்மறைகள் என்பது உங்களுடைய அஹங்காரத்தின் பல அம்சங்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்கின்றன. அஹங்காரம் தன்னை, பற்றுதல்கள், ஆசைகள், தோல்விகள், வருத்தங்கள், குற்றவுணர்ச்சிகள் என்று பலவிதங்களில் வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறது. நேர்மறை பண்புகள் என்பவை கிருஷ்ணர் குறிப்பிட்டவற்றைக் குறிக்கின்றன.

ஒரு நிஜ வாழ்க்கை நிகழ்ச்சியை எடுத்துப் பார்ப்போம். உங்கள் நெடுநாளைய நண்பர் ஒருவர் வியாபாரத்தில் வெற்றியடைந்து, இப்பொழுது வைத்துக்கொள்வோம். உங்கள் முதல் உணர்ச்சி என்னவாகயிருக்கும் ? பொறாமைதான்.

அவன் எப்படிப் பணக்காரனானான்? நான் அவனைப்போல் ஆக முடியவில்லை?' என்று எண்ணி ஆச்சரியப்படுவீர்கள். அதோடு நிறுத்திவிடமாட்டீர்கள், 'அவனிடமிருந்து நான் என்ன லாபம் அடைய முடியும் ? அவனை நான் எப்படிப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும்!' என்றும் திட்டம் போடுவீர்கள். ஆனால், உடனே இந்த மாதிரி எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் உங்களுக்குள் இருக்கக்கூடாது என்றும் நீங்கள் நினைப்பீர்கள்; உடனே உங்களுக்குள் குற்றவுணர்ச்சி எழும்.

உங்கள் செயல்களைத் தூண்டும் இந்த எல்லாவித உணர்ச்சிகளும், ஒரு அடிப்படையான எழுகின்றன: அவர்கள் வைத்திருக்கும் செல்வத்தினாலும் அந்தஸ்தினாலும் அவர்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள் என்று நீங்கள் நினைத்து, அவர்களிடமிருந்து அந்த அசைகளை கடன் வாங்குவதிலிருந்துதான் எழுகின்றன.

ஒருவேளை உண்மையிலேயே அந்த செல்வமும், அந்தஸ்தும் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தாலும்கூட, அதே செல்வமும், அந்தஸ்தும் உங்களுக்கும் அதே அளவு மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்று சொல்ல முடியாது ! .

நீங்கள் ஜ்ஞாநமடைவதற்கு எதையும் சாதிக்க வேண்டியதில்லை. ஜ் நாடும் உங்களுடைய இயல்பான நிலை !

அனாலும்கூட நீங்கள் தொடர்ந்து ஒப்பிட்டுப்பார்த்துக்கொண்டும், அவரைப் போல ஆக வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டுக்கொண்டும் இருப்பீர்கள். விளைவு துன்புறுத்திக்கொண்டேயிருப்பீர்கள்.

இந்த ஒப்பிட்டுப் பார்த்தல், பயம், பேராசை போன்ற எதிர்மறை குணங்களிலிருந்து அத்தியாவசியத் தேவைகள் என்னென்ன என்பதை நீங்கள் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நம்முடைய அத்தியாவசியத் தேவைகளைக்கூட, பலன்களின் மேல் பற்றுதல் இல்லாமல் செயல்களைச் செய்வதன் மூலமே நிறைவேற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்துகொள்ளும் பாதையில் மட்டுமே நம் கவனத்தைச் செலுத்த வேண்டும், இறுதிப்பலனில் அல்ல. இந்தப் புரிதலோடு நீங்கள் அந்தப் பாதையில் செல்ல ஆரம்பித்தால், கிருஷ்ணர் குறிப்பிடும் இந்த நற்பண்புகள் எல்லாம் தானே நிகழும்.

ஒரு வாழும் ஞானியின் வழிகாட்டல், உங்களுடைய பாதையைத் தடைகளற்றதாக்கும், தூரத்தைக் குறைக்க உதவும். தைரியத்துடனும் மன உறுதியோடும் இந்தப் பாதையில் தனியாக ஒரு குரு இல்லாமலேயே ஒருவர் பயணிக்க முடியும்; அப்படிச் செய்து காட்டப்பட்டும் இருக்கிறது. ஆனால் எதற்குத் தேவையில்லாமல் உங்களை நீங்களே வேதனைக்குள்ளாக்கிக்கொள்ள வேண்டும் ?

ஒரு சீடர் என்னிடம் சொன்னார், ''ஸ்வாமிஜி, பாருங்கள், உங்களைவிட நாங்கள் எவ்வளவு புத்திசாலிகளாக இருக்கிறோம்! நீங்கள், ஒரு குருவைப் பின்பற்றிச் செல்ல சாதுர்யமில்லாமல், தனியாகப் போராட வேண்டியதிருந்தது. நாங்கள் உங்களைப் பெற்றிருக்கிறோம், எங்கள் வாழ்க்கை எவ்வளவு எளிதாகிவிட்டது!''