உங்கள் எதிரிகூட எதிரியல்ல
ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதாவது நமது எதிரிகூட, நம்முடைய வளர்ச்சிக்குத் தம் பங்கினை அளிக்கிறார்! அவர் அதை மறைமுகமாகச் செய்கிறார். ஆனாலுங்கூட அதைக் குறைத்து மதிப்பிடாதீர்கள். நம்முடைய வளர்ச்சிக்கு அவர், தம் பங்களிப்பை அளிக்கிறார்.
ஒருவரை உபயோகமற்றவர் என்று ஒருபோதும் நினைக்காதீர்கள். அவர் அப்படி உபயோகமற்றவராக இருந்தால், அவரை இந்த உலகத்திலிருந்து வெகுகாலத்திற்கு முன்பே நீக்கியிருக்கும். ஏதாவது ஒருவழியில், பிரபஞ்ச இருப்புத்தன்மைக்கு நாமும் நம் பங்களிப்பைச் செய்து கொண்டிருந்தால் மட்டுமே, நம்மை இங்கு இருக்க பிரபஞ்சம் அனுமதிக்கும். இல்லையென்றால், நாம் இந்தப் புவியிலிருந்து தூக்கி எறியப்படுவோம். நாம் நம் பங்கை அளிக்கும்வரை, நாம் இந்த உலகில் நிலைத்திருப்போம்.
பொதுவாக, நாம் ஒருவரை நம்முடைய மரியாதையைப் பெறத் தகுதியானவர்தானா என்றுதான் மதிப்பீடு செய்கிறோம். அதை அளப்பதற்கென்று, சொந்த அளவுகோலை வைத்திருக்கிறோம்.
அவர் எந்தளவுக்குத் தகுதியுள்ளவராக இருக்கிறார், சமூகம் அவரை எவ்வளவு தூரம் மதிக்கிறது என்று பார்ப்போம். அதற்குப்பிறகே, 'சரி, நான் அவருக்குக்
கொஞ்சம் மரியாதை காட்டலாம் என்று நினைக்கிறேன்' என்று நம் மனம் முடிவுசெய்கிறது. என்னவோ நம்முடைய மரியாதை அவ்வளவு மதிப்பு வாய்ந்தது என்பதைப் போலவும், அதன் காரணமாகத்தான் இந்த உலகமே இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் போலவும் நடந்துகொள்கிறோம் !
ஒவ்வொரு ஜீவனும் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு தனித்துவம் மிக்க படைப்பு என்பதையும் நம்முள் இருக்கும் அதே தெய்விகம்தான் அதனுள்ளும் இருக்கிறது என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்ளும்பொழுது, நாம் தானாகவே பணிவையும் கர்வமின்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறோம்.
ஒவ்வொரு மனிதரும் தனிப்பிறவி என்பதை நாம் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ளும் பொழுது பணிவு என்பது நிகழும் !
ஆன்மிகத் தேடல்கொண்ட ஒருவருள்ளே இது சாதாரணமாகவே நிகழ்ந்து வெளிப்பட வேண்டும். இதையே விளக்குகிறார். இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், ஆசார்யோபாலர் அதாவது ஒரு சிறந்த உண்மையான, ஆன்மிக குருவை அணுகுவதைப் பற்றி, அவர் இன்னொரு ஸ்லோகத்திலும் சொல்கிறார்.
தத் வித்தி ப்ரூரி பாதேநா பரிப்ராச்'நேநா லேவயா
அப்படியென்றால், நாம் அந்த குருவை கேள்விகளோடு அணுக வேண்டும், அந்தக் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்குமாறு அவரிடம்
பணிவோடு விண்ணப்பிக்க வேண்டும் என்பதே அதன் அர்த்தம்.
கிருஷ்ணர் ஏன் அதைச் சொல்கிறார்? அப்படிச் சொல்லவேண்டிய அவசியம் என்ன ?
ஆன்மிக நூல்கள், மீண்டும் மீண்டும் குருவின் அவசியம் பற்றி வலியுறுத்துகின்றன. பகவத் கீதையில் மட்டுமல்ல, ஜென் புத்தமதம், ஜைன மதம், யூதமதம், இஸ்லாம் அல்லது கிருத்துவம் என்று எதுவாக இருந்தாலும், குரு என்பவர் நம் ஆன்மிக வாழ்வில் ஒரு முக்கிய பங்காற்றுகிறார் என்பதை மீண்டும் வலியுறுத்துகின்றன! மிக முக்கியமாக வேத சம்பிரதாயத்தில், குருவானவர் ஒரு மிகப் பெரிய பங்காற்றுகிறார். ஏன் ?
தொடர்ந்து ஒருவர் விழிப்பு நிலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதையும் தொடர்ந்து அவர் விழிப்புணர்வை வெளிப்படுத்துவதையும் நேராகப் பார்த்தாலொழிய, விழிப்புணர்வு தன்மை சாத்தியம்தான் என்பதை நமது விழிப்புணர்வற்ற தன்மை நம்ப மறுக்கிறது.
நாம் இந்த ஸ்லோகங்களைப் படிக்கும்பொழுதும் கேட்கும்பொழுதும் நம் வெளிமனது அவற்றை நம்புகிறது. ஆனால் உள்மனது 'இவையெல்லாம் பழைய சித்தாந்தங்கள், யாரோ ஒரு பைத்தியம் இவையெல்லாவற்றையும் எழுதியிருக்கலாம்!' என்றே சொல்கிறது.
நமதுஉள்மனது அந்த ஸ்லோகங்களையும், ஜ்ஞாநமடையக்கூடிய சாத்தியத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளாது. இதயமும் இதன் காரணமாக ஒன்றோடு ஒன்று சண்டையிட்டுக்கொள்கின்றன. நமது பட்டறிவு, 'இவையெல்லாம் ஸத்யமாகள்தான்' என்று ஏற்றுக்கொள்கிறது; நாம் தர்க்க ரீதியாக ஒப்புக்கொள்கிறோம், ஆனால் உணர்ச்சி ரீதியாக நாம் அதை அனுபவிக்க முடிவதில்லை.
நாம் பார்க்கும்பொழுது, உணர்ச்சிகள் தானாகவே அதை உணரத் தொடங்குகின்றன. தொடர்ந்து கேள்விகள் கேட்கும் நம்முடைய உள்மனதுகூட, ஒரு வாழும் ஞானியைப் பார்க்கும்பொழுது அடங்கிவிடுகிறது. புத்தகங்களைப் படிக்கும்பொழுது, அதன் எழுத்து வடிவங்கள் மூலமாகக் கற்கிறோம் ஒரு ஜ்ஞாந குருவோடு வாழும்பொழுது, அவருடைய 'உடல் மொழி' மூலம் கற்கிறோம்.
அவர், சத்தியத்தை உறுதிசெய்யும் ஒரு வாழும் உதாரணம். இவையெல்லாம் நமது வாழ்க்கையில் உண்மையாகிவிட முடியும் என்பதை அவர் நிரூபிக்கிறார். அவர் இதைச் சொல்லும்பொழுது, நாம் மேம்போக்காக நம்ப வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அது, நம்மை ஆழமாகத் தொடும் ஒரு திடமான அனுபவமாகவே மாறிவிடும்.