மனத்தடை நீங்கினால் வாழ்வின் எல்லாத் தடைகளும் தகர்ந்துவிடும்🔗

இறுதி இலக்கை அடையும் பாதையில் இருக்கும் ஒரே தடை, மனம்தான்!

இதற்கு முந்தைய ஸ்லோகத்தில், கிருஷ்ணர், நாம் ஸத்யத்தை எப்படிப் பார்க்க முடியும் என்பதைச் சொன்னார். இங்குக் கிருஷ்ணர், நாம் தாண்ட வேண்டிய தடையைப் பற்றிப் பேசுகிறார். நம் மனம், நம்மைக் குறைத்து மதிப்பிட்டுக் காட்டாதபொழுது, நாம் மனத்தால் ஆளப்படாதபொழுது, பரமாத்மாவை ஒவ்வொன்றிலும் காணலாம். நம்மால் அப்படிச் செய்ய முடியும்பொழுதுதான், நாம் அந்த இறுதி இலக்கை அடைய முடியும்.

ஸத்யத்தைப்பார்க்கவொட்டாமல் நம்மைத் தடுப்பது, நம்முடைய மனமே.

நம் ஒவ்வொருவருக்குள் இருக்கும் ஆத்மாவும், அதே பரமாத்மாவின் பிரதிபலிப்புதான் என்று நான் சொன்னாலும்கூட, உங்கள் மனம் ஒப்புக்கொள்ளாது. 'அதை நம்ப வேண்டாம்' என்றுதான் உங்களுக்கு அறிவுறுத்தும்.

முடிவுகளை எடுக்கும் பாதையில் மனம் குறுக்கே வரும்வரை, நாம் சரியான காட்சியைப் பார்க்க மாட்டோம்.

நீங்கள் முதலில், 'மனம்' என்றால் என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மக்கள் வெறுமனே அமர்ந்திருக்கும் நேரத்தில், ''என்ன விஷயம் ?'' என்று நாம் கேட்டால், அவர்கள் சொல்வதெல்லாம் மனம் சம்மந்தப்பட்டதாகத்தான் இருக்கும். சிலர், ''எனக்கு மனசு சரியில்லை,'' என்று சொல்வார்கள் சிலர், ''ஒ, உள்ளே என்னென்னவோ ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது, அதை நினைத்தாலே மிகவும் பாரமாக இருக்கிறது, '' என்று சொல்வார்கள்.

நாம் மனத்தைப் பற்றிப் பேசும்பொழுது, ''இது நிறைய நினைக்கிறது,'' என்று, அதை நம்மிலிருந்து ஒரு தனித்த பொருளாகத்தான் பேசுவோம்.

மனம், கடவுளால் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட, சீரான அமைப்புகொண்ட ஒரு கருவி.

நாம், மனம் என்றால் என்ன என்று புரிந்துகொள்வதில்லை, ஆனாலும் அதைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பிப்போம்.

உண்மையில் 'மனம்' என்றால் என்ன ? அது, கடவுளால் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட, சீரான அமைப்புகொண்ட ஒரு கருவி.

மனம், மனிதனுடைய தேவைகளையும் அவனுடைய அடிப்படைகளையும் பூர்த்திசெய்வதற்கு உதவிசெய்கிறது. இதன் மூலம் அவன்,

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM

ஒரு மகிழ்ச்சியான வாழ்வை வாழ்வதற்கு உதவிசெய்கிறது.

இப்பொழுது இந்தப் பிரச்சினைகளுக்குக் காரணம், மனிதனுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்க வேண்டிய மனம், அவனையே கட்டுப்படுத்தும் ஆகிவிட்டது.

ஒரு வேலையாள், முதலாளியைப்போல் நடந்துகொண்டால் என்ன ஆகும் ?

யோக சூத்திரங்களில் அடங்கியுள்ள ஞானக் கருத்துகள், இன்றைய தலைமுறைக்கு மட்டுமல்ல, எதிர்கால தலைமுறைக்கும் பொருத்தமுள்ளவையாக இருக்கின்றன.

ஒரு பக்குவப்படாத வேலையாள், முதலாளியாக ஆகும்பொழுது, அது ஒரு

குரங்கைப் பிடித்து சிம்மாசனத்தில் அமரவைத்தது போலத்தான் இருக்கும். அதனால்தான் ஞான குருமார்கள், மனத்தை 'குரங்கு மனம்' என்று ஒரு குரங்குக்கு ஒப்பிடுகிறார்கள். அந்தக் குரங்கை, சிம்மாசனத்திலிருந்து துரத்தும்வரை, பிரச்சினைகளும் கவலைகளும் நிச்சயம் இருக்கும்.

ஸத்யத்தை உணரத் தடைசெய்யும் 'அவித்யாவின் நான்கு கிளைகள்'

இங்குக் கிருஷ்ணர், நம் மனத்தால், எப்படி நம் புலனுணர்வைத் தூண்டிவிடவோ அல்லது இழிவுபடுத்தவோ முடியும் என்பதை விளக்குகிறார்.

யோக புலனுணர்தலைப் பற்றியும் எழுதுகிறார். யோக சூத்திரங்கள், மிகத் தெளிவோடு எழுதப்பட்ட ஒரு அற்புத புத்தகமாகும். இந்தப் புத்தகத்திலுள்ள இன்றைய தலைமுறைக்கு மட்டுமல்ல, எதிர்காலத் தலைமுறைக்கும் பொருத்தமுள்ளவையாக இருக்கின்றன.

பதஞ்ஜலி, நம் மனம், தவறான அறிதலாலும், தவறான புரிதலாலும் எப்படியெல்லாம் ஏமாற்றப்படுகிறது என்பதைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.

நம் மனமானது, தான் தீர்மானிப்பதற்கும் முடிவெடுப்பதற்கும் பயன்படுத்தும் அவித்ய - தவறான புரிதலைப் பற்றி, பதஞ்ஜலி விளக்குகிறார். நம் மனம், இந்த அவித்ய - தவறான புரிதலை அடிப்படையாக வைத்தே, முடிவுகளையும் சொல்கிறார்.

நாம் பார்க்கும் ஒன்றைப் பற்றிய அல்லது உணரும் ஒன்றைப் பற்றிய புரிதல் என்பது, இந்தத் தீர்மானங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.

அஹங்காரத்தை அடிப்படையாக வைத்து எடுக்கப்படும் தீர்மானம், ஒருதலைபட்சமானதாகவே இருக்கும்!

அவித்ய, நான்கு கிளைகளைக் கொண்டிருக்கிறது. முதல் கிளை, அஸ்மித - 'நான் எப்பொழுதுமே மற்றவர்களைவிட உயர்ந்தவன்' என்கிற அஹங்காரம்.

நம் மனம், அஹங்காரத்தை அடிப்படையாக வைத்து தீர்மானங்களை எடுத்தாலோ அது நினைத்தாலோ, நம்முடைய எல்லாத் தீர்மானங்களும் ஒருதலைப்பட்சமானவையாகவே இருக்கும்; நாம் முழுமையான காட்சியைக் காணமாட்டோம்.

அடுத்த கிளை, ராக - பற்றுதல். இந்தக் கிளை வளர், நமது கடந்தகால அனுபவங்களும் தேவைப்படுகின்றன. நமது கடந்தகால அனுபவம் சிறப்பானதாக இருந்தால், அதே அனுபவத்தை, நம் மனம் மீண்டும் மீண்டும் விரும்பும். அது நமக்குத் தேவையில்லாத ஒரு விஷயமாக இருந்தாலும்கூட, நம் மனம் மேலும் அதையே கேட்கும்!

உதாரணத்திற்கு, வயிற்றில் இனி இடமே இல்லை என்னுமளவுக்கு, அப்பொழுதுதான் உணவுண்டு முடித்திருப்போம். எனினும், பத்து நாட்களுக்கு முன் ருசித்த, ஏதோ புதுவகையான இனிப்பின் ஞாபகம் வந்துவிட்டால், உடனே நம் மனம், "அதை முன்பு மிகவும் ருசித்து மகிழ்ந்தேன், எனக்கு இப்பொழுது அது வேண்டும். அதை எனக்குக் கொடு, '' என்று கேட்கும். இதுவே மனத்தின் விளையாட்டு.

கடந்தகால அனுபவத்தை மட்டுமே அடிப்படையாக வைத்து, மனம் இப்பொழுதும், அதையே மேலும் மேலும் அடைய விரும்புகிறது.

மூன்றாவது கிளை, தீவுஷம் - வெறுப்பு

இது ஓரக என்பதின் எதிர்ச்சொல். கடந்தகால அனுபவத்தை அடிப்படையாக வைத்து, இப்பொழுதும் அதே அனுபவத்தை வெறுப்பது.

நாம் கடந்தகாலத்தில், ஏதோ ஒரு அனுபவத்தை விரும்பவில்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம். அதையே மறுபடியும் இப்பொழுது பார்க்கும்பொழுது, உடனே நம் மனம், 'கடந்த முறை இது எனக்குத் திருப்தியளிக்கவில்லை. இதனுடனான அனுபவம் இனிமையானதாக இல்லை. அதனால் இதை எடுக்காமல் விட்டுவிடுவதே நல்லது' என்று முடிவுசெய்கிறது.

இதனுடனான நமது முந்தைய அனுபவம் கசப்பானதாக இருந்தது என்ற காரணத்திற்காகவே, நாம் இம்முறை அதைத் தவிர்க்க முடிவுசெய்கிறோம். இதையே நாம் மீண்டும் மீண்டும் செய்கிறோம். ஒருமுறை கசப்பான அனுபவத்தைத் தந்துவிட்ட ஒரு விஷயத்தை, அதன்பின் முற்றிலுமாகத் தவிர்த்து விடுவதையே வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளோம்.

நான்காவது கிளை, அழிநிலேசம் - பயம்

இது, நமக்குள் சந்தேகங்களைக் கிளப்பிவிடும். நாம் செய்பவற்றை மற்றவர்கள் ஒப்புக் கொள்வார்களோ மாட்டார்களோ என்று, எதற்கெடுத்தாலும் சந்தேகப்பட்டுக்கொண்டே இருப்போம்.

பலரும், இளமையாகத் தோன்ற விரும்புவார்கள். அவர்களுக்கு வயது ஐம்பதாகியிருக்கும், ஆனாலும் தங்களுக்கு முப்பது வயதுதான் சொல்லிக்கொள்வார்கள். என்று மற்றவர்களைவிட அவர்கள் இளமையாகக் காட்சியளிக்க வேண்டுமென்று விரும்புவார்கள். இவ்விருப்பம், 'நாம் வயதானவர்களாகத் நம்மை மற்றவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களோ மாட்டார்களோ' அடிப்படையாகக் கொண்டது.

ஒருமுறை கசுப்பான அனுபவத்தைத் தந்துவிட்ட ஒரு விஷயத்தை. அதன்பின் முற்றிலுமாகத் தவிர்த்து விடுவதையே வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளோம்.

நமது மனம், தவறான புரிதல் மற்றும் தவறான தூண்டுதல்களின் அடிப்படையில் வேலைசெய்யும்பொழுது, நமது முடிவுகள், கருத்துகள் அனைத்துமேகூட தரம் தாழ்ந்துவிடுகின்றன.

முதல் நிலை தியானப் பயிற்சி வகுப்புகளில், நம் மனம் எப்படி வேலைசெய்கிறது என்பதைப் பற்றி விளக்கமாகச் சொல்கிறோம்.

நாம் எதையாவதை பார்க்கிறோம், உடனே அதற்கென்று ஒரு எதிர்ச்செயல் செய்கிறோம். அந்த எதிர்ச்செயல்கள், பொதுவாக, ஸ்ம்ஸ்காரம் எனப்படும் பழைய அனுபவங்களின் அடிப்படையில் புரியப்படுபவையாகவே இருக்கும். நமது பழைய அனுபவங்கள்

இனிமையானதாக இருந்ததென்றால், நமது மனம், 'நல்லது, நான் அதைத் தொடரலாம்' என முடிவுசெய்கிறது இல்லையென்றால், அது அதை ஒதுக்கிவிடுகிறது.

கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்: 'உண்மை எது' என்று ஆராய்ந்து பார்க்கும் வழியில் நம் மனமானது குறுக்கிட்டால், நமது முடிவுகள் புரிதலை அடிப்படையாக எடுக்கப்படும். நாம், நம், நம் மனத்தின் தாக்கத்திற்குள்ளாகும்பொழுது, சுற்றியுள்ள ஒவ்வொன்றிலும் உள்ள பரமாத்மாவைப் பார்க்கத் தவறிவிடுகிறோம்.

நாம் சிறிது நேரம் மனத்தை ஒதுக்கி வைத்தால், ஸத்யத்தை, உள்ளது உள்ளபடியே பார்க்க முடியும்.

பரமாத்மா, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது என்ற உண்மை, நம் உள்ளே உறைந்திருக்கும் ஆதமாவுக்குத் தெரியும். ஆனால் நம் மனதோ, அதைச் சுற்றிலும் ஒரு உறுதியான உறையை உருவாக்கிவிடுகிறது. நமது மனம், நம்மைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் எடுத்துக்கொள்கிறது. அது கடந்தகால நினைவுகளில் நிலைகொண்டு, மேலும் மேலும் தவறான முடிவுகளுக்கு அழைத்துச் செல்லும் விதமாக, மாயத் தோற்றங்களையே உருவாக்குகிறது.

நாம் குழந்தைகளாக இருந்தபொழுது, நமது மனத்திற்கு இவ்வளவு சக்தி இருக்கவில்லை; நாம் புதிய ஸம்ஸ்காரங்களை உருவாக்கவில்லை. ஆனால், வளர வளர, சமூகக் கட்டுறு மனப்பாங்குதான், மனத்திற்குச் சக்தி கொடுக்க வைக்கிறது.

உண்மையில், 'ஒரு குழந்தை வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது' என்று மக்கள் சொல்லும்பொழுது, அது, குழந்தை, 'மெது மெதுவாகச் சுருங்குவதில்' வளர்ச்சி அடைவதையும், மனம், 'மேலோங்கி வளர்வதில்' வளர்ச்சி அடைவதையுமே குறிக்கிறது. அதாவது, குழந்தை, சுருங்கிக்கொண்டே போகிறது; மனம், வளர்ச்சி அடைந்துகொண்டே போகிறது! ஆதீமா ஒரு மூலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, மனத்திற்கு மேலும் மேலும் சக்தி கொடுக்கப்படுகிறது.

ஸ்த்யத்தைப் பார்க்கவொட்டாமல் நமது மனம் நம்மைத் தடுக்கிறது. நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொன்றிலும் உறைந்துள்ள பரமாத்மாவைப் பார்க்கவொட்டாமல், அது தடுக்கிறது. தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், நாம் மனத்தின் பிடியிலிருந்து வெளியே வந்தால் மட்டுமே, நாம் ஸ்த்யத்தைப் பார்க்க முடியும்.

உடலின் நோக்கம் புரிந்தால், உடலை வருத்தமாட்டோம்

உலகியல் ரீதியான விஷயங்களுக்கு எதிர்ச்செயல் புரிவது நம் உடலேயன்றி, பரமாத்மா அல்ல என்ற லகுயத்தைப் பார்க்க முடிந்தால் போதும், நாம் பாதுகாப்பாக இருக்கிறோம்.

ஆத்மா உடலானது நமது உலக ஆசைகளைப் பூர்த்திசெய்வதற்கான என்பதையும் நாம் அறிந்திருக்கும்வரை, நாம் பாதுகாப்பாக இருக்கிறோம். நாம் மிகச்சரியான பாதையில் இருக்கிறோம்.

ஆனால் இதற்கு மாறாக மாறாக நாம், ஆத்மாவுக்கான இடத்தை

மனத்தின் பிடியிலிருந்து வெளியே வந்தால் மட்டுமே, நாம் ஸ்த்யத்தைப் பார்க்க முடியும்.

கொடுக்கும்பொழுதுதான், ஆரம்பிமாகிவிடுகிறது.

நாம், இந்த உடலுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம், ஆனால் உண்மையில், நாம் அதை மதிப்பதே இல்லை; அதைச் சரியான முறையில் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அதை நம் சுகங்களுக்காகவே பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம்.

நாம் நம் உடலை இழிவுபடுத்துகிறோம். நமது கண்கள் ஒய்வுக்கு கெஞ்சும்வரை, இரவில் பார்க்கிறோம். அது கெஞ்சுவதை, நாம் ஒரு பொருட்டாகக் கருதுவதில்லை. ஏனெனில், அந்த நிகழ்ச்சிகளைப் பார்ப்பதுதான் நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

நாம், இந்த உடலுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம், ஆனால் உண்மையில், நாம் அதை மதிப்பதே இல்லை

நம்முன் சிற்றுண்டி வகைகளைப் பரப்பிக்கொள்வோம். நம் வயிறு நிறைந்திருநதாலும், இனி இடமில்லை என்று அது அலறினாலும், நாம் சாப்பிட்டுக்கொண்டே இருப்போம், ஏன் ? நாம் அந்த ருசியை அனுபவிக்க விரும்புகிறோம். அதனால், உடல் அதை வேண்டாமென்று அறிவுறுத்தினாலும்கூட, இருக்கிறோம்.

இன்று பலரும், அழகு நிலையங்களுக்கும், 'ஸ்பாஸ்' என்னும் நீராவிக் குளியல் நிலையங்களுக்கும் சென்று, பூச்சின் மேல் பூச்சாக முகத்தில் போட்டு, தங்களைப் பலவிதங்களில் ஒப்பனைசெய்து கொள்கிறார்கள். செயற்கை நகங்களைப் பொருத்திக்கொள்கிறார்கள். இது அத்தனையும், தங்களின் தோற்றம், மற்றவர்களின் கண்களுக்கு அழகாகத் தெரியவேண்டும் என்பதற்காகத்தான்!

ஒரு சின்ன கதை:

ஒரு புதுமணத் தம்பதிகள் திருமணத்திற்குப் பின் முதல் தடவையாக, கணவருடைய கிராமத்துக்குச் செல்கிறார்கள். மனைவி, நகரத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர். அதற்கு முன் அவர், எந்தக் கிராமத்திற்கும் சென்றதே இல்லை. அவர்கள் மறுநாள் காலை, அந்தக் கிராமத்துக்

கோயிலுக்குச் சென்றுவர திட்டமிட்டார்கள்.

பொதுவாக பாரதத்தில், மக்கள், தங்கள் தினசரி வேலைகளைத் தொடங்குவதற்கு முன் கோயிலுக்குச் செல்வது வழக்கம். அதனால், காலை ஏழு மணிக்கே கோயிலில் இருக்க வேண்டுமென்று தீர்மானித்துக் கொண்டார்கள். மறுநாள் காலை ஐந்து மணியிலிருந்தே, மனைவி, தம் ஒப்பனையை ஆரம்பித்துவிட்டார்.

எப்படியோ, அவர் ஒப்பனையை முடித்த பின்பு கோயிலுக்குச் சென்றனர். இந்து கிராமத்துக் கோயில்களில் குரங்கு, மயில், முயல் போன்ற பல விலங்குகளையும் பறவைகளையும் காணலாம். முதல் தடவையாக மனைவி அப்படிப்பட்ட ஒரு கோயிலைப் பார்ப்பதால், அவருக்கு அந்த விலங்குகளைப் பார்க்க வேடிக்கையாக இருந்தது. உடனே அவர், தம் கணவரிடம் குரங்குகளைப் பற்றி விமரிசனம் செய்தார்.

கணவர், ஒரு புன்முறுவலுடன் சொன்னார், ''ஆம், ஒரு பெரிய குரங்கை என்னருகிலேயே பார்க்கிறேன்!''

பெண்கள், ஒப்பனைசெய்வதில் போட்டி போட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அழகு நிலையங்களுக்கும், நீராவிக் குளியல்களுக்கும் சென்று தங்கள் உடலைக் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்வதாக நினைக்கிறார்கள், ஆனால் உண்மையில், தங்கள் தோலின் மேல் நிறைய வேதிப் பொருட்களைப் பூசி, அவர்கள் தங்கள் உடலைத்தான் கெடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

நாம் ஏன் இப்படிப்பட்ட தாகரிக மோகத்தில் நம் நம் உடலை அவதூறு செய்கிறோம் ? வாயிலாக, அனுபவிக்கிறோம். மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்துகின்றன. அதனால் தொடர்ந்து, அந்தப் புலனின்பங்களைப் பிடித்துக்கொண்டு, அதன் பின்னாலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால் நேரம்தான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளத்

உடலைச் சரியான முறையில் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அதை நம் சுகங்களுக்காகவே பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம்.

தவறிவிடுகிறோம். நாம் புலன்கள் மூலம் இன்பத்தை அனுபவிப்பதாக உணர்ந்தால், அதே புலன்கள் மறுநாளே நம்மைத் துக்கத்தில் ஆழ்த்திவிடும். அது, சுழலும் கதவுகள்போல இருக்கிறது.

நாம், சுழற்கதவின் ஒரு முனையை வேகமாகத் தள்ளினால், அதன் மறுமுனை சுற்றிவந்து, நம்மை அறைக்கு வெளியில் தள்ளிவிட்டுச் செல்லும்! அங்கிருந்து நகராமல், அந்தக் கதவின் அருகேயே நின்று கொண்டிருந்தால், அந்தக் கதவு மீண்டும் சுழன்று வந்து, நம்மை மீண்டும் அறைக்கு உள்ளே தள்ளிவிட்டு விடும்.

வெளியுலக உடலை புலனின்பங்களையே விரும்புகிறோம். நாம், நம் உடலை அதற்குத்தான் பாதுகாக்கிறோம்.

நாம் மகிழ்ச்சியாய் இருப்பதற்கு, நம் உடல் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்து, அதைப் பாதுகாக்க விரும்புகிறோம். நாம், நம் உடல் எல்லா நேரத்திலும் அழகாகத் தோற்றமளிக்க வேண்டுமென விரும்புகிறோம்.

நாம் ஒரு உடலை அல்ல, பல உடல்களை எடுத்திருக்கிறோம்

நாம் இப்புவிக்கு, இந்த மனித உடலெடுத்து ஏன் வந்திருக்கிறோம் என்பதை முதலில் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். அப்படியென்றால்

இந்த உடலும் ஒன்று என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். மட்டுமே, நாம் இந்த உடலைச் சரியான வழியில் வழியை அறிவோம்.

முதலில், நம் உடலைப் பற்றி நாம் தெரிந்துகொள்ள முக்கியமான விஷயம், நம் ஆத்மா இதுவரை எடுத்திருக்கும் பல உடல்களில் இதுவும் ஒன்று என்பதே. நீங்கள் நம்பினாலும் நம்பாவிட்டாலும், ஒப்புக்கொண்டாலும் ஒப்புக்கொள்ளாவிட்டாலும், விரும்பினாலும் இதுவே உண்மை.

நாம் இந்த வாழ்க்கைக்கு முன்னரே, பல பிறவிகளை எடுத்திருக்கிறோம். இந்தப் பிறப்புக்கு முன்னாலேயே பல உடல்களைக் கொண்டிருந்தோம். நாம் அடுத்த பிறவி எடுப்போமா என்பது இந்த வாழ்க்கையை நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்திருக்கிறது.

நாம் எடுத்திருக்கும் இந்தப் பிறவியானது, கடந்த பல பிறவுகளில் பூர்த்தியாகாத ஆசைகளையெல்லாம் பூர்த்திசெய்து கொள்வதற்காகவே எடுக்கப்பட்டதாகும். பூர்த்தியாகாத ஆசைகளைத்தான் ப்ரார்த்க காமம் என்று சொல்கிறோம்.

நம் ஆத்மாவானது, இந்த ப்ரார்க் காமாவை நிறைவேற்றுவதற்காகவே, இந்த உடலை இப்பொழுது எடுத்திருக்கிறது. நாம் இறக்கும்பொழுது, எண்ணும் நமது கடைசி எண்ணம்தான் நமது அடுத்த பிறவியை முடிவுசெய்கிறது. நமது ஆத்மா, சென்ற பிறவியின் ஆசைகளைப் பூர்த்திசெய்து கொள்வதற்காகவே இந்த உடலைத் தேர்ந்தெடுத்தது, இதுதான் உண்மை.

புரிந்துகொள்ளுங்கள், நாம், நம் கடந்த பிறவியிலிருந்து எடுத்து வந்த ஆசைகளைப் பூர்த்திசெய்து கொள்வதற்காகவே, ஒரு புது உடலை எடுக்கிறோம். எனினும் என்ன நடக்கிறது என்றால், நாம் இந்தப் பிறவியிலும் இன்னும் பல புதுப்புது ஆசைகளைச் சேர்த்துக் கொள்கிறோம்.

நமது ஆத்மா, சென்ற பிறவிகளின் ஆசைகளைப் பூர்த்திசெய்து கொள்வதற்காகவே இந்த உடலைத் தேர்ந்தெடுத்தது, இதுதான் உண்மை.

நாம், நம் உடலை புலனின்பங்களுக்காகவே பயன்படுத்தி, மேலும் மேலும் பல புதுப்புது ஆசைகளை உருவாக்கிக்கொள்கிறோம். இதனால்தான், நாம் பிறப்பு இறப்பு என்ற சுழற்சியில் விழுகிறோம்.

நம்முடைய சென்ற பிறவியில் நிறைவேறாத ஒரு நோக்கத்தை முடித்துக்கொள்ளவே, நம் ஆத்மா இந்த உடலை எடுக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்ட மாத்திரத்திலேயே, நம் உடலைப் பற்றிய மனோபாவம் முற்றிலுமாக மாறிவிடும்; அதனை நாம் அணுகும் முறையே மாறிவிடும் !

நமது உடல், ஒரு உடையைப் போன்றது. நாம் ஒவ்வொரு நாளும் பழைய உடைகளைக் களைந்துவிட்டு, புது உடைகளை அணிந்துகொள்கிறோம் இல்லையா ? அதைப் போலவே, நாம் இறக்கும்பொழுது, இந்த உடலை விட்டுவிட்டு, நம் நிறைவேறாத ஆசைகளை நிறைவேற்ற வேறு ஒரு புது உடலை எடுத்துக்கொள்கிறோம், அவ்வளவுதான்.