நாம் பிரஹ்மம்🔗

• 13.27 யார் ஒருவர், எல்லா உடல்களிலும் அந்த மேலான பரம்பொருளோ தனி தனி ஆத்மாவாக இருக்கிறது என்பதைப் பார்க்கிறாரோ, அந்தத் தனிப்பட்ட ஆத்மாவிற்கும், அந்த மேலான பரம்பொருளுக்கும் எப்பொழுதுமே அழிவில்லை என்று புரிந்துகொள்கிறாரோ, அவர்தான் உண்மையிலேயே பார்க்கிறார்.
• 13.28 ஒருவர் மனத்தால் இழிவுபடுத்தப்படாமலோ அல்லது தூண்டப்படாமலோ இருக்கும்பொழுதும், மற்றும் அசையா பொருட்கள் அனைத்திலும் ஒப்புயர்வற்ற மெய்ப்பொருளை பார்க்க முடியும்பொழுதும் அவர் மனம் கடந்தநிலையை அடைகிறார்.
• 13.29 பொருட்களினால், பஞ்சபூதங்களால் அமைந்த இந்த உடல்தான் எல்லாச் செயல்களையும் செய்கிறது, ஆத்மா எதுவுமே செய்வதில்லை என பார்க்கமுடிந்த ஒருவர்தான் உண்மையில் பார்க்கிறார்.

• 13.30 எல்லா உயிர்களிடத்தும் ஒப்புயர்வற்ற ஆத்மாவைக் காண முடிந்த ஒருவர், உயிர்களிடத்தே வேற்றுமை காணும் தன்மையை விட்டுவிடுகிறார். அவர், இந்த முழுப் பிரபஞ்சமும் அந்த ஒரே ஸத்யத்தின் விரிவாக்கமும் வெளிப்பாடும்தான் என்பதைப் பார்க்கிறார்.

நீங்களும் பிரஹ்மம், நானும் பிரஹ்மம்

''தன்னை உணர்ந்துகொண்ட ஒருவர் அதாவது மேலான விழிப்புணர்வை அடைந்த ஒருவர், உயிருள்ள மற்றும் உயிரற்ற பொருட்கள் அனைத்திலும் மேலான பரமாத்மாவின் ஸார்வபௌதீயத்தை, இருப்பைப் பார்க்கிறார். பரமாத்மாவை அழிக்கப்பட முடியாததாகவும், ஆரம்பமே இல்லாததாகவும், லாக்ஷியமான விழிப்புணர்வாகவும் அவர் உணர்கிறார்,'' என்று கிருஷ்ணர் சொல்கிறார்.

நாம் காணும் இந்தப் பிரபஞ்ச இருப்பு, தனிப்பட்ட அடையாளங்களால் ஆனது அல்ல. நம்மைச் சுற்றியுள்ள மற்றவர்களிடமிருந்து நாம் வேறுபட்டவர்கள் என்று, நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் உண்மையில், நாம் அனைவரும் ஒன்றே. கிருஷ்ணர் சொல்லும் பிரபஞ்ச இருப்பு, நம் எல்லோருள்ளும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொன்றிலும் இருக்கிறது.

'நான் கடவுள்' என்பதை நிரூபிக்க நான் இங்கு வரவில்லை. 'நீங்கள் கடவுள்' என்பதை நிரூபிக்கவே நான் இங்கு இருக்கிறேன்! – என்று நான் சொல்வதுண்டு.

என்பதினால், 'நீங்கள் கடவுள் இல்லை' என்று ஆகிவிடமுடியாது.

இதுதான் உண்மை. நான் இதைச் சொல்லும்பொழுது, மக்கள், "இல்லை, இல்லை ஸ்வாமி. நாங்கள் எப்படி கடவுளாக முடியும் ? நாங்கள் நிறைய பாவங்கள் செய்தவர்கள். நீங்கள் கடவுள், ஏனெனில் உங்களுக்கு வியாதிகளைக் குணப்படுத்தும் சக்தி இருக்கிறது. ஆனால் நாங்கள் எப்படிக் கடவுளாக இருக்க இருக்க முடியும் ?' என்று கேட்கிறார்கள்.

ஆழ்ந்து ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், நீங்கள் பாவங்கள் செய்திருக்கின்றீர்கள் என்பதினால், 'நீங்கள் கடவுள் இல்லை' என்று ஆகிவிடமுடியாது. புரிந்துகொள்ளுங்கள், நீங்கள் ஒரு பாவத்தைச் செய்ததாலேயே, நீங்கள் பேய், பிசாசு ஆகிவிடமாட்டீர்கள்.

நீங்கள் இன்னமும் கடவுள்தான். நீங்கள் கடவுளாயிருப்பதற்கு, உங்கள் பாவங்கள், உங்களைத் தகுதியானவராகவோ அல்லது தகுதியற்றவராகவோ செய்துவிட முடியாது.

நாம் தான் கடவுளுக்கும் நமக்கும் நடுவில் ஒரு தடையை உண்டுபண்ணிக் கொள்கிறோம்.

இயற்கையான 'பாவம்' என்பது கட்டுப்படுத்துவதற்காக ஏற்படுத்தப்

பட்ட ஒரு கருத்துதான். கோவிலில் பணியாற்றும் ஒரு அர்ச்சகரின் ஆத்மாவுக்கும், ஒரு கொள்ளையனின் ஆத்மாவுக்கும் ஸத்யத்தை அடைவதற்கு ஒரே மாதிரியான தகுதிதான் இருக்கிறது.

நாமேதான் கடவுளுக்கும் நமக்கும் நடுவில் ஒரு தடையை உண்டுபண்ணிக்கொள்கிறோம். கடவுள் எனப்படுபவர், நமக்குள்ளேயும் இருக்கிறார் என்பதை நம்புவதற்கு, நாம் தயாராயில்லை. நம்முன் நிற்கும் யாரோ ஒருவரைக் 'கடவுள்' என்று ஒத்துக்கொள்கிறோம், எனினும் அதே கடவுள்தான் நம்முள்ளும் இருக்கிறார் என்பதை நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை.

நம்மை நாமே கடவுள் என்று சொல்லிக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டால், சமூகத்திற்கு நம்மைக் கட்டுப்படுத்தவதற்குக் கடினமாகிவிடும் !

என்னுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு நிகழ்ச்சியை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். நான் என்னுடைய பதினேழாவது வயதில், எனக்கென்று எவ்வித வெளியேறினேன்.

பாரதத்தில் வடக்கு நோக்கிப் பயணம் செய்தேன். நான் பணம், காசு எதுவும் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்று உறுதி கொண்டிருந்திருந்ததால், டிக்கெட் இல்லாமல்தான் ரயில்களில் பயணம் செய்தேன். பாரதத்தின் வட பகுதியில், என்னுடைய காவி உடைதான் என்னுடைய இலவச பயணங்களுக்கு ஒரு இருந்தது. யாரும் என்னைத் தொந்தரவே செய்யவில்லை.

எனினும் ஒருதடவை கொல்கத்தா நோக்கிப் பயணம்செய்து கொண்டிருந்தபொழுது, ஒரு டிக்கெட் பரிசோதகர் என்னுடைய பயணச்சீட்டைக் கேட்டார். நான் தப்பும் தவறுமாக, இந்தியையும் கலந்து அவருக்குப் பதில் சொன்னேன்: "என்ன டிக்கெட்? நான் பிரஹ்மம், இந்த ரயில் பிரஹ்மம், நீயும் பிரஹ்மம், ஏன் டிக்கெட் ? ''

தெய்வீக சக்தி, எல்லா இடங்களிலும் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருக்கிறது.

அவர் ஒரு நல்ல மனிதராக இருந்தார். டிக்கெட் இல்லாமலேயே தொடர்ந்து என்னைப் பயணம் செய்ய அனுமதித்தது மட்டுமல்லாமல், அவரே எனக்கு உணவும் வாங்கிக் கொடுத்தார்!

ஆம், நாம் எல்லோரும் பிரஹ்மம். கடவுள் எங்கும் இருக்கிறார். தெய்விக சக்தி, எல்லா இடங்களிலும் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரே பிரச்சினை என்னவென்றால், நாம் அதைப் பார்ப்பதில்லை. நாம் ஒரு சமயத்தில் ஒன்றைத்தான் பார்க்கிறோம். நாம் கடவுளை, வேறு யாரோ ஒருவராகவும், சக்திமிகுந்தவராகவும் பார்க்கிறோம். நாமே கடவுளுக்கும் நமக்கும் நடுவில் ஒரு பெரிய இடைவெளியை உருவாக்கிக்கொள்கிறோம்.

இறைவனோடு தொடர்புகொள்ள உதவும் கருவி, விக்ரஹம்

மேலைநாட்டு மக்கள், இந்துக்களை, 'விக்ரஹ வழிபாட்டுக்காரர்கள்' என்று அழைக்கிறார்கள். அவர்கள் அதைக் கேலி செய்கிறார்கள். உண்மையில், நம் ஹிந்து நாட்டிலேயே விக்ரஹ வழிபாட்டைக் கேலி செய்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். எல்லாப் பட்டறிவாளர்களும் விஞ்ஞானிகளும் கீழ்த்தரமாகத்தான் பார்க்கிறார்கள்.

சில புதிய வேதாந்திகள், வேதாந்தத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்.

ஆனாலும் விக்ரஹ வழிபாட்டை, அறிவியல் முறையில்லாதது என்று கருதுகிறார்கள். ஹோமங்களைப் பற்றியும் அபிஷேகங்களைப் பற்றியும் அதே கருத்தைத்தான் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நாம் பிரார்த்தனை செய்யும்பொழுது, நம் முன்னால் இருக்கும் விக்ரஹங்களுக்கும் மேலானதாக ஒன்று இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நாம் வழிபடும்பொழுது, நாம் விக்ரஹங்களை மட்டும் வழிபடுவதில்லை ; அந்த விக்ரஹங்களின் 'மூலமாக' வழிபடுகிறோம். விக்ரஹங்களுக்கு அப்பால் இருக்கும் மேலான சக்தியை உணர்ந்து, அந்தச் சக்தியை

வழிபட்டால், நம் வழிபாட்டில் அர்த்தம் உள்ளது. அதுவே விஞ்ஞானமும்கூட. நாம், கல்லின் பின்னாலுள்ள சக்தியை வழிபடாமல், குருட்டுத்தனமாக, கல்லை மட்டும் வழிபட்டால் அதில் அர்த்தமே இல்லை.

நான் உங்களை ஒன்று கேட்கின்றேன், நாம் கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்துகொண்ட பின்பு, நமக்குள்ளிருந்த ஒரு பெரிய பாரம் நீங்கியதாக உணர்கிறோம், அது ஏன் ?

நாம் பிரார்த்தனை செய்யும்பொழுது, நம் முன்னால் இருக்கும் விக்ரஹங்களுக்கும் மேலானதாக ஒன்று இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பிறகு பிரார்த்தனைகளுக்குப் கோயிலிலிருந்து வெளியே வரும்பொழுது, ஒரு மனத்திருப்தியை உணர்கிறோமே, அது ஏன்?

நம் மனது மிகவும் லேசாகிவிட்டது போல உணர்கிறோம் அது ஏன் ?

நாம் விக்ரஹத்துக்கு அப்பாலுள்ள சக்தியை உணர்ந்து, அந்தச் சக்தியை வழிபடும்பொழுது, நாம் அந்தச் சக்தியோடு தொடர்புகொள்கிறோம்.

'நாம் அந்தச் சக்தியோடு தொடர்புகொள்கிறோம்' என்று நான் சொல்லும்பொழுது, நமக்குள் இருக்கும் ஆத்மாவுக்கு, அந்த மேலான பரமாத்மாவுடன் தொடர்புகொள்வதற்கான ஒரு பாதையை உருவாக்கிக் கொடுக்கிறோம் என்பதையே தெளிவுபடுத்துகிறேன். இந்தக் குறுகிய நேரத் தொடர்பு, நமக்கிருக்கும் பொறுப்புகளின் சுமைகளிலிருந்து

நம்மை விடுவிக்கிறது. நாம் அந்த விக்ரஹத்தினுள் பிரபஞ்ச சக்தியைக் கண்டு, பிரார்த்தனை என்னும் உருவில், நம் பிரச்சினைகளைக் கொட்டிவிடுகிறோம்.

நாம் பரமாத்மாவிடம் முழு நம்பிக்கை வைத்திருப்பதால், நமக்குள் ஒரு ஆழமான நிம்மதியை உணர்கிறோம். அந்தப் பரமாத்மா நம்மைக் கவனித்துக்கொள்ளும் என்று முழுநம்பிக்கை கொள்கிறோம்.

நாம் அந்தப் பரமாத்மாவை நம்புகிறோம், ஆனால் நமக்குள் இருக்கும் ஆத்மாவும், அந்தப் பரமாத்மாதான் என்பதை நாம் நம்புவதில்லை. நம்மால் அந்த ஸத்யத்தை கிரகித்துக்கொள்ள முடிவதில்லை.

கிருஷ்ணர், 'நமக்குள்ளே இருக்கும் ஆத்மாவும், மற்றவர்களுக்குள் இருக்கும் ஆத்மாவும் பரமாத்மாதான் என்று சொல்கிறார். ஆனால் நாம் என்ன செய்கிறோம் ? நாம் நம்முடைய ஆத்மாவை தனிப்படுத்தி விடுகிறோம்.

நாம் நம்முடைய ஆத்மாவுக்கு ஒரு எல்லை வகுத்து, பரமாத்மாவிடமிருந்து பிரித்துவிடுகிறோம். இது இப்படித்தான் இருக்கிறது: தண்ணீர் நிரப்பப்பட்ட பத்துப் பானைகள் இருக்கின்றன. அந்தப் பத்துப் பானைகளிலும் சூரியன் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஒவ்வொரு பானையுமே, அந்தச் சூரியனைத் தானே பிடித்து வைத்திருப்பதாக நினைத்துக்கொள்கிறது. அந்தப் பத்துப் பானைகளுமே, தாங்கள் ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு சூரியனைப் பிடித்து வைத்திருப்பதாக நினைத்துக்கொள்கின்றன.

நாம் அந்தப் பரமாத்மாவை நம்புகிறோம், ஆனால் நமக்குள் இருக்கும் ஆத்மாவும், அந்தப் பரமாத்மாதான் என்பதை நாம் நம்புவதில்லை.

அதைப் போலவே நாமும், நமக்குள் இருக்கும் ஆத்மாக்களிலிருந்து நினைத்துக்கொள்கிறோம். அதே ஆத்மாவை, எல்லாவற்றிலும் அந்த எல்லாப் பானைகளையும் உடைத்து விடும்பொழுது, பரமாத்மா என்பது என்ன என்பதைப் பார்க்கிறோம்.

ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் அழகாகச் சொல்கிறார், "பிண்டாண்டத்தில் என்ன இருக்கிறதோ, அதுவேதான் பிரம்மாண்டத்திலும் இருக்கிறது''.

பிண்டாண்டத்தில் அல்லது ஸ்தூலபொருளில் இருக்கும் அதே சக்தி, பிரம்மாண்டம் அல்லது நாம் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஸூஷ்மமான பொருளிலும் இருக்கிறது. நாம், நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொன்றிலுமே இந்தச் சக்தியை பார்க்கும்பொழுதே, நாம் உண்மையிலேயே 'பார்க்கிறோம்' என்கிறார், கிருஷ்ணர்!

இறுதி இலக்கை அடையும் பாதையில் இருக்கும் ஒரே தடை. மனம்தான்!

''நமக்குள்ளும், ஒவ்வொன்றிலும் உறையும் ஆத்மாவானது அழிக்கப்பட முடியாதது என்பதை நாம் பார்க்கும்பொழுதே, நாம் ஸத்யத்தைப் பார்க்கிறோம்,'' என்கிறார், கிருஷ்ணர்.

எப்பொழுதுமே இருப்பது ஒன்றே ஒன்றுதான், அது ஆத்மா! நாம் இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மற்ற ஒவ்வொன்றும் ஒரு நாள் இறந்தே ஆக வேண்டும்.

இந்த ஆத்மா ஒன்றே அழிவில்லாதது என்ற இந்த ஸத்யத்தை நாம் அறியும்பொழுது, மேலும் மேலும் பொருள் சேகரிக்க ஓடும் நம்முடைய எல்லா ஓட்டமும்கூட வீணே என்பதைப் புரிந்துகொள்வோம். எப்படியாயினும் நம்மோடு என்றென்றும் இருக்க முடியாத பொருள்களின் பின்னால் ஓடிக் கொண்டிருப்பதில் பயனில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்வோம்.

இதை உணரும்பொழுது, நாம் ஸத்யத்தைப் பார்க்கிறோம்.