விருப்பமே இல்லையென்றாலும் அவர் இங்கே இருப்பது நமக்காகவே!🔗

மக்கள் என்னைக் கேட்கிறார்கள், ''ஸ்வாமி, ஒரு ஜ்ஞானகுரு எதற்கு மனிதப் பிறவி எடுக்க வேண்டும் ? அவர் எல்லா ஆசைகளையும் பூர்த்திசெய்திருந்தால், அவர் ஏற்கெனவே ஜ்ஞானம் அடைந்திருந்தால், இப்போது உடல் எடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?''

ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் வாழ்க்கையிலிருந்து விருந்து அழகான நிகழ்ச்சி. ஒருநாள் அவர், தம்முடைய சீடர்களுடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்தபொழுது, தம் வாழ்வில் நடந்த ஒரு ஒரு நிகழ்வை, தம் சீடர்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்: கிராமத்திலிருந்து கல்கத்தாவிற்கு வந்து கொண்டிருந்தபொழுது, சில வழிப்பறிக் கொள்ளைக்காரர்கள் என்னை நிறுத்தினார்கள். நான் உடனே எல்லாக் கடவுளர்களின் பெயர்களையும் சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டேன். அப்படியானால்தான் அதில் ஒன்றாவது வேலைசெய்யும் என்று நினைத்தேன்!' .

ஒரு ஜ்ஞான குரு, மற்றவர்களின் நன்மைக்காகவே, அஹங்காரத்தின் ஒரு மெல்லிய இழையை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, இந்த உடலைக் கொண்டிருக்கிறார்.

மேலும் அவர், அவர், ஜ்ஞான குருமார்கள் ஏன் உடலைத் தாங்கி, பிறப்பெடுக்கிறார்கள் என்பதை அழகாக விளக்கினார்.

அவர் மிக அழகாக, "என் மனத்தின் ஒரு சிறுபகுதி, இந்த என் உடலோடு ஒட்டியிருக்கிறது. அதனால்தான், இது கடவுளின் அன்பையும், பக்தர்களுடன் இணைந்திருக்கும் அனுபவிக்க முடிகிறது,'' என்று சொன்னார்.

எவ்வளவு அழகாக அதைச் சொல்லுகிறார் என்பதைப் பாருங்கள்.

ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், ஒரு ஜ்ஞான குரு, மற்றவர்கள் மீது கொண்டிருக்கும் தூய கருணையினால்தான் இந்த உடலைக் கொண்டிருக்கிறார். உணர்வுமாற்றம் நிகழ வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். மேலும் அவர், இந்த உடல் உருவில் இருந்தால்தான், அதை மிகவும் பயனுள்ள வழியில் செய்ய முடியும் என்று நம்புகிறார். அவருக்கு மற்ற எந்த விருப்பமும் இல்லை.

இந்த உடலை, அவர் எப்பொழுது விரும்பினாலும் நீத்து விடமுடியும். அவர், அஹங்காரத்தின் ஒரு மெல்லிய இழையை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, மற்றவர்களின் நன்மைக்காகவே இந்த உடலைக் கொண்டிருக்கிறார்.

நாம் எப்பொழுதுமே இந்த உடலின் மூலமாக, ஏதாவது ஒன்றை மேலும் மேலும் பெற்று அனுபவிக்கவே விரும்புகிறோம். நாம் அதிக நேரம் தொலைக்காட்சியைப் பார்க்க, நம் கண்கள் ஒத்துழைக்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறோம். நம் வயிறு, அதிக கொள்ளளவு கொண்டதாக இருக்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறோம். காதுகள், இரைச்சலான இசையைக் கேட்கத் தக்கதாக இருக்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறோம். நாம் இவற்றையெல்லாம் பேராசையின் காரணமாகச் செய்கிறோம். நாம் மேலும் மேலும் புலனின்பங்களைத்தான் அனுபவிக்க விரும்புகிறோம்.

அதற்கு பதிலாக, நாம் இந்த உடலை நன்றி உணர்வோடு பார்க்க ஆரம்பிக்கும்பொழுது, இந்த உடல் நமக்கு நல்கும் ஆதரவுக்காக, அதற்கு ஒவ்வொரு கணமும், நாம் நன்றி சொல்லும்பொழுது, நம் உடலுடன், ஒரு ஆழ்ந்த தொடர்புகொள்வோம்.

நமது ஆத்மாவின் கோயில்தான் இந்த உடல். நாம் நமது உடலை மதிக்க வேண்டும். நாம் நமது உடலை மிகுந்த நன்றியோடு கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும்; வெறும் பேராசையால் அல்ல. நமது உயிரையும் ஆதமாவையும் வைத்திருப்பதற்காக, இந்த உடலினிடம் நாம் மிகுந்த நன்றியுணர்வு கொள்ள வேண்டும். பிறகு, நாம் நம்முடைய உடலை, ஒரு வித்தியாசமான பரிமாணத்தில் பார்க்கத் தொடங்குவோம்.

நம்முடைய வகுப்புகளின் முடிவில், ஒரு அழகான தியானத்தைச் 'உடலுக்கு நன்றி சொல்லும் தியானம்' என்றழைக்கப்படுகிறது.

இந்தத் தியானத்தில் நீங்கள் தரையில் படுத்து, கால்கட்டை விரல்களிலிருந்து தலைவரையிலும், ஒவ்வொரு உறுப்பாகத் தளர்வாக்கிக் கொள்வீர்கள். அதே சமயம், நீங்கள் ஒவ்வொரு உறுப்புக்கும் நன்றி சொல்வீர்கள். அனைத்துவகையிலும் ஒத்துழைப்புத் தந்து உதவி செய்வதற்காக, இந்த முழுஉடலுக்கும் உங்களின் மனமார்ந்த நன்றியைச் செலுத்துவீர்கள்.

நமது ஆத்மா, தூய பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வு. அதற்கு, ஆனந்தமாக இருப்பதற்கு வெளியிலிருந்து எதுவுமே தேவையில்லை!

இது, மிக அழகான ஒரு தியானமாகும். இந்தத் தியானத்தின் முடிவில், உங்களுக்குள் ஸ்தீயம் 'பளிச்'சென உறைக்கும். நீங்கள் உண்மையில், உங்கள் உடல் என்றால் என்ன என்பதை உணர்வீர்கள்.

ஆத்மாவிற்கு எந்த ஒரு தேவையும் இல்லை

இங்கு கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், 'நாம் மகிழ்ச்சியோடு அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று எதை நினைத்தாலும், உண்மையில் அதை, நம் உடல்தான் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறது; நம் ஆத்மா அல்ல!'

நமது உடல், எல்லா வகையான பொருள் சுகத்தையும் அனுபவிக்கிறது. நமது ஆத்மா, அவையெல்லாம் இல்லாமலேயே ஆனந்தமாக இருக்க முடியும்.

நமது ஆத்மா, தூய பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வு. அதற்கு ஆனந்தமாக இருப்பதற்கு வெளியிலிருந்து எதுவுமே தேவையில்லை.

உண்மையில் நமது ஆத்மாவானது எப்பொழுதுமே ஒரு ஆனந்த நிலையில், ஒரு போரனந்தத்தில்தான் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. நமக்குத் தேவை என்று எந்தெந்தப் பொருட்களையெல்லாம் நினைக்கிறோமா,

என்று எந்தெந்தப் பொருட்களையெல்லாம் நினைக்கிறோமா, அவற்றையெல்லாம் நமது உடல்தான் அவசியம் என்று நினைக்கிறது, அனுபவிக்கிறது. நமது ஆத்மாவுக்கு, அவை எதுவுமே அவசியமில்லை.

'நமது ஆத்மா, இந்தப் பொருட்செல்வங்களை விரும்புகிறது' என்று நாம் நினைக்கும்பொழுதுதான், பிரச்சினை ஆரம்பமாகிறது.

நாம், நம்முடைய ஆத்மாவை, வெளியுலகப் பொருட்களிலிருந்து பெறுகிற மகிழ்ச்சியுடன் சம்பந்தப்படுத்துகிறோம். இங்குதான், பிரச்சினை ஆரம்பமாகிறது.

பொருள் சுகங்களிலிருந்து கிடைக்கப் பெறும் மகிழ்ச்சியை, நம்முடைய ஆத்மா விரும்புகிறது என்று நாம் நினைக்கிறோம். அதனால்தான் மேலும் மேலும் இந்தப் பொருட் சுகங்களைச் சேகரிப்பதற்காக, நாம் அவற்றின் பின்னாலேயே ஓடுகிறோம்.

கிருஷ்ணர், இங்கு ஒரு நுட்பத்தைத் தருகிறார்: புலனின்பங்களை அனுபவிக்கும் நம் உடலை, நாம் ஒரு ஸாக்ஷியாக இருந்து கவனிக்கும்பொழுது, சம்பந்தப்பட்டிருப்பது நம்முடைய உடலே அன்றி, நம்முடைய ஆத்மா அல்ல என்று நாம் கவனிக்கும்பொழுது, நாம் ஸத்யத்தைப் பார்க்கிறோம்.

உடலை, ஒரு ஸாக்ஷியாக இருந்து கவனியுங்கள். உங்கள் உடலைப் பற்றிய விழிப்புடன் இருங்கள். வெளியுலகப் பொருட்களுக்கு உங்கள் உடல் எப்படி எதிர்ச்செயல் புரிகிறது என்பதைக் கவனித்துப் பாருங்கள்.

'நீங்கள் இந்த உடலைக் காட்டிலும் வேறானவர்' என்ற ஒரு உணர்வு எழுவதை நீங்கள் அடையாளம் காண்பீர்கள். உங்கள் உடல் என்பது என்ன என்பதைக் காண்பீர்கள். உடல் கொண்டிருக்கும் இன்பங்களால், உங்கள் ஆத்மாவுக்கு ஆகப்போவது எதுவுமில்லை என்பதைக் காண்பீர்கள்.

நீங்கள் இதைச் செய்யும் சமயம், நீங்கள் ஒரு வெளி ஆள்போல இருந்து, இந்த உடலையும் மனத்தையும் ஸாக்ஷியாகயிருந்து

நாம், நம்முடைய ஆத்மாவை, வெளியுலகப் பொருட்களிலிருந்து பெறுகிற மகிழ்ச்சியுடன் சம்பந்தப்படுத்துகிறோம். இங்குதான், பிரச்சினை ஆரம்பமாகிறது.

கவனிப்பீர்கள். இது, நீங்கள் ஒரு திரைக்காட்சியைக் காண்பதைப் போன்றதுதான்.

நீங்கள் ஒரு திரைக்காட்சியைக் காணும்பொழுது, அந்தத் திரையின் மீது என்ன நிகழ்கிறது என்பதைக் கவனிக்கின்றீர்கள். அதைப் போலவே, உங்கள் உடலையும் மனத்தையும் கவனிக்கும்பொழுது, கிருஷ்ணர் என்ன சொல்கிறார் என்பது உங்களுக்குப் புரியும்.

புலனின்பங்களை உடல்தான் அனுபவிக்கிறது என்பதையும், உடல்தான் ஒவ்வொன்றையும் செய்கிறது என்பதையும், ஆத்மாவுக்கு எதுவும் அவசியமில்லை என்பதையும் நீங்கள் கவனிக்கும்பொழுது மட்டுமே, நீங்கள் ஸத்யத்தைப் பார்க்கிறீர்கள்.

மிகத் தெளிவாக இருங்கள், நாம் அனைவரும் ஒருவருடன் ஒருவர் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். நம் ஒவ்வொரு எண்ணத்திற்கும் பிரபஞ்சம் தொடர்ந்து பதிலளிக்கிறது

கிருஷ்ணர், இந்த ஸ்லோகத்தில் மிகப்பெரிய ஒரு நுட்பத்தைத் தருகிறார். 'விழிப்புணர்வை'ப் பற்றிப் பேசுகிறார்.

ஒவ்வொரு பரமாத்மாவையே நமக்குப் பிரிவினைகள் தென்படுவதில்லை.

நாம் அனைத்தையும் ஒரே 'இருப்பாக'க் காண்போம். இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் ஒரே உடலாகவும், அதே ஸத்யத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரே இருப்பாகவும் காண்போம்.

மிகத் தெளிவாக இருங்கள், நாம் அனைவரும் ஒருவருடன் ஒருவர் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். உங்களுடைய எண்ணங்கள் உங்கள் பக்கத்தில் அமர்ந்திருப்பவருடைய எண்ணங்களையும் பாதிக்கின்றன. நீங்கள் நம்புகிறீர்களோ இல்லையோ, இது முற்றிலும் உண்மையே.

நாம் நம்மை, ஒரு தனிப்பட்ட விழிப்புணர்வாக நினைக்கிறோம். நாம் நம்மை, தனித்தனி தீவுகளாக நினைத்துக்கொள்கிறோம். நம்முடைய எண்ணங்கள் நமக்குள் மட்டுமே இருக்கின்றன என நினைக்கிறோம். நம்முடைய எண்ணங்களை வேறு ஒருவரும் கவனிப்பதில்லை என்றும் நினைக்கிறோம். ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், உங்களுடைய எண்ணங்களுக்கு, இந்த முழுப் பிரபஞ்சமும் தொடர்ந்து பதில் அளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த முழுப் பிரபஞ்சமுமே, ஒரே பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வால் செய்யப்பட்டதுதான்.

உண்மையில், இங்குப் பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வைத் தவிர, வேறெதுவும் இல்லை. தனிப்பட்ட விழிப்புணர்வானது, மொத்தக் கூட்டு விழிப்புணர்வின் அனைத்து அம்சங்களையும் உள்ளடக்கிய, ஒரு சிறு மாதிரி வடிவம்தான், ஒரு சிறு பிரதிபலிப்புதான், ஒரு சிறு ஹோலோகிராம்தான்!

ஹோலோகிராமை ஐந்து துண்டுகளாகக் கத்தரித்தால் என்ன நிகழும் ? ஒவ்வொரு துண்டுமே ஒரு ஹோலோகிராமாகத்தான் மாறும். ஹோலோகிராம் இருந்தபொழுது எதைக் காட்டியதோ, அதே அம்சங்களை அந்த ஐந்து துண்டுகளும் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கும்.

தனிப்பட்ட விழிப்புணர்வானது, மொத்தக் கூட்டு விழிப்புணர்வின் அனைத்து அம்சங்களையும் உள்ளடக்கிய, ஒரு சிறு ஹோலோகிராமே!

நம்முடைய தனிப்பட்ட விழிப்புணர்வும் அந்த ஹோலோகிராமைப் போன்றதே! இந்தப்

ஹோலோகிராமானது, எண்ணற்ற சிறு சிறு துண்டுகளாக அல்லது தனித்தனியான உயிருள்ள ஜீவன்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனாலும் நாம் ஒவ்வொருவரும், பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வைப் போன்ற அதே விழிப்புணர்வைத்தான் பெற்றிருக்கிறோம்.

நாம் அனைவருமே இந்தப் பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வால் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இதைத்தான் நான், 'கூட்டு விழிப்புணர்வு' என்று அழைக்கின்றேன். இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் எல்லா வாழும் உயிரினங்களுமே, ஒன்றோடு ஒன்று இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. உங்களுடைய எந்த எண்ணங்களுமே என்னையும் தூண்டிவிட முடியும் ; என்னுடைய எந்த எண்ணங்களும் உங்களையும் தூண்டிவிட முடியும்.

நாம் உடலளவில் மட்டுமே தனித்தனியானவர்கள்!

எண்ண அளவில், மனதளவில் மட்டுமல்ல, ஆழமாகச் செல்லச் செல்ல, இன்னும் ஆழமாக நீங்கள் மற்றவரோடு இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றீர்கள் என்பதே ஸத்யம்.

நாம் நம்முடைய சரீர அமைப்பில், வெவ்வேறு அடுக்குகளைக் கொண்டிருக்கிறோம். அதாவது ஸ்தூல சரீரம், ப்ராண சரீரம், மன சரீரம், ஸூக்ஷ்ம சரீரம், காரண சரீரம், ஆத்ம சரீரம், நிர்வாண சரீரம் என்பனவாகும்.

உடல் அடுக்கில், அனைவரையும் தனித்தனி மனிதர்களாகப் பார்க்கிறோம். நாம் இந்த அடுக்குகளின் ஆழத்திற்குச் செல்லச் செல்ல, நாம் ஒவ்வொருவரும் மற்றவரோடு இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதைக் காண்போம். அடுத்தடுத்து ஆழமாகச் செல்லச் செல்ல, நம் இணைப்பும் மிகவும் ஆழமாகிறது.

இந்த உடலைச் சுற்றியிருக்கும் ஏழு சக்திப் படலங்களில், ப்ராண, மன சரீர் அடுக்களவில், ஒரு மனிதருடைய எண்ணங்கள், மற்றவருக்குள் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. ஒருவர் ஏதும் பேசாதபொழுதும்கூட, அவருடைய எண்ணங்களின் அமைப்பு உங்கள் எண்ணங்களைப் பாதிக்கின்றது.

உங்களுடைய அலுவலகத்தில், உங்களுடைய மேலதிகாரியைப் பார்த்த

ஒருவர் ஏதும் பேசாதபொழுதும்கூட, அவருடைய எண்ணங்களின் அமைப்பு உங்கள் எண்ணங்களைப் பாதிக்கின்றது.

மாத்திரத்திலேயே, அவருடைய எண்ண அமைப்பை அறிந்த மாத்திரத்திலேயே, உங்களுடைய எண்ணங்களிலும் சக்தியிலும் தாக்கம் ஏற்படுகிறது. அவர் எதுவுமே சொல்லக்கூட வேண்டாம்; அவர் உடலளவில் எதுவும் செய்ய வேண்டாம். அவருடைய எண்ணங்களே போதும், உங்கள் எண்ணங்களையும் சக்தியையும் பாதிப்படையச் செய்ய !

அதனால் நாம் இன்னும் ஆழமான அடுக்குகளுக்குச் செல்லும்பொழுது, இன்னும் சற்று ஆழமான நிலையில் அங்கு இணைக்கப்பட்டிருகிறோம். இறுதி அடுக்கான நிர்வாண அடுக்கிற்குச் செல்லும்பொழுது, நாம் அனைவருமே இணைக்கப்படுகிறோம். அங்குக் கடவுளுக்கும், உங்களுக்கும், எனக்கும் உள்ள இடைவெளியானது பூஜ்யமாகிவிடும்.

நாம் நம்மை, இந்த ஸ்தூல சரீரத்துடன் இணைத்துக்கொள்வதுதான், எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் காரணம்.

நாம் கண்ணால் பார்ப்பதை மட்டுமே உண்மை என்று நம்பிவிடுகிறோம். இயற்கையாகவே, நாம் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு தனிநபர்கள் என்று நினைக்கிறோம். நமக்கும் மற்றவர்களுக்கும் இடையில் எல்லைகளை

நாம் இந்த நிலையிலேயே தடைபட்டு நின்றுவிடும்பொழுது, நாம் ஒப்புயர்வற்ற ஸத்யத்தைத் தவறவிடுகிறோம்.

மனத்தால் நம் எல்லைகளையெல்லாம் நாம் உடைக்கும்பொழுது, எல்லோருமே ஒருவரோடு இணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதைப் பார்க்கும்பொழுது, எல்லாத் தனிப்பட்ட உருவங்களும் ஒன்றேதான் என்பதைப் பார்க்கும்பொழுது, 'நாம் யார்' என்பதை உணர்ந்துகொள்கிறோம்.

சரீர அடுக்கான நிர்வாண அடுக்கிற்குச் செல்லும்பொழுது, நாம் அனைவருமே விழிப்புணர்வளவில் இணைக்கப்படுகிறோம்.

ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், உங்களுடைய தனி மனித விழிப்புணர்வானது ஒரு வெங்காயத்தைப் போன்றது. நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு வெங்காயம்தான். ஒரு வெங்காயத்தில் நீங்கள் என்ன பார்க்கின்றீர்கள் ? அதில் தோல்கள் அடுக்கடுக்காக இருக்கின்றன. அந்தத் தோல்களை, ஒன்றன் பின் ஒன்றாக உரிக்கும்பொழுது, உள்ளே என்ன மிஞ்சுகிறது ? ஒன்றுமே இல்லை!

நீங்கள் அந்த வெங்காயத்தைப் போலத்தான் இருக்கின்றீர்கள். நீங்கள், வெங்காயத்தை ஒரு திடப்பொருளாக நினைக்கின்றீர்கள். அதை உரிக்கும்பொழுதுதான், அதனுள் ஒன்றுமே இல்லை என்பதை நீங்கள் பார்க்கின்றீர்கள். அதைப் போலவே நீங்கள் ஏழு அடுக்குகளையும் உரிக்கும்பொழுது, உங்களுள் கூட்டு விழிப்புணர்வு இருப்பதை அனுபவிப்பீர்கள்.

எல்லா அடுக்குகளையும் நீக்கிவிட்டால், உங்களைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு உயிருமே, அதே விழிப்புணர்வைத்தான் உள்ளடக்கியிருக்கிறது பார்க்கின்றீர்கள். அனைத்துமே ஒன்றுதான்.

ஒரு குழந்தையாக இருக்கும் பொழுது, இருப்புத்தன்மையோடு இணைக்கும் நிறைய விஷயங்களைச் செய்கிரீர்கள்.

ஆரம்பத்திலிருந்தே, நீங்கள் பிறந்ததிலிருந்தே, சமூகம் உங்கள் மேல் புதுப்புது அடுக்குகளைப் போட ஆரம்பித்துவிடுகிறது.

ஒவ்வொன்றிலும் 'இருப்பை'யே பார்க்கும் கள்ளங்கபடமற்ற குழந்தைத் தன்மையை மெதுமெதுவாக இழந்துவிடுகிறீர்கள்.

ஒரு குழந்தையாக இருக்கும்பொழுது, இருப்புத்தன்மையோடு உங்களை இணைக்கும் நிறைய விஷயங்களைச் செய்கிறீர்கள். நீங்கள் உங்களை, இந்த மண்ணிலிருந்தோ, பூமியிலிருந்தோ வேறானவர்களாகக் கருத மாட்டீர்கள். அதனால்தான் நீங்கள் மண்ணோடும் சேற்றோடும் விளையாடி மகிழ்கின்றீர்கள். ஆனால் பெற்றோர்கள் என்னசெய்கிறார்கள்? "இதைச் செய்யாதே, அதைச் செய்யாதே, நீ அழுக்காகிவிடுவாய், உன்னுடைய உடைகள் அழுக்காகிவிடும்,'' என்று கடிந்துகொள்வார்கள்.

இவ்வாறு தொடர்ந்து, பல சமூகக் கட்டுறு மனப்பாங்குகளை அந்தக் குழந்தையின் மீது பெற்றோர்களும், சமூகமும் சுமத்திவிடுகின்றனர்.

அந்தக் குழந்தைக்கு எது அழுக்கு, எது சுத்தம் என்று தெரியாது. அந்தக் குழந்தை, தரையைப் பார்ப்பதைப் போலத்தான் மண்ணையும் பார்க்கிறது. அது எந்த வித்தியாசத்தையும் பார்ப்பதில்லை. சுத்தமான வீட்டினுள் ஆனாலும் சரி, புழுதியான வீதியானாலும் சரி, அந்தக் குழந்தை ஒரே சக்தியுடன்தான் இணைந்துகொள்கிறது. பெரியவர்கள், குழந்தைகளை வேறுபாட்டைக் காண்பதற்கான கட்டுறு மனப்பாங்குக்குப் பழக்கிவிடுகிறார்கள்.

குருகுல முறை - குழந்தையை, கடவுளாக்கும்

பழங்காலத்தில், நம் பாரதத்தில் பரந்து நிலவிய குருகுல முறையைப் பற்றி உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.

குருகுல முறை, எல்லா உயிர்களோடும் இணைப்பை ஏற்படுத்திக் கொள்ள குழந்தைகளுக்கு மிகவும் உதவியது. குழந்தைகளுக்கு எந்தத் தடைகளையும் அவர்கள் போடவில்லை. மிகச் சிறு வயதிலேயே, கல்விக்காக குருமார்களிடம் கொண்டுவிடப் பட்டனர் குழந்தைகள். குருவானவர், அக்குழந்தைகளுக்கான பொறுப்பேற்றுக் கொண்டார். அங்கு, பெற்றோரோ அல்லது உற்றாரோ யாருமே இல்லை. எல்லாக் குழந்தைகளுமே, நவீன மாணவர் விடுதிகளைப்போல இருந்த குருகுலத்தில்தான் வசித்து வந்தனர்.

ஏழு வயதாகும்வரை, அந்தக் குழந்தைகள் ஆடைகளேதும் அணியவில்லை. அவர்கள், இயற்கை வழியிலேயே தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள், இயற்கையோடு தங்களைச் சிறந்த வழியில் தொடர்புபடுத்திக்கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். போதனைகளை அவர்கள் பரீட்சித்துப் பார்க்க முடிந்தது.

கூச்சம் மற்றும் ஆண் பெண் வேறுபாடு என்ற தடைகளேதும் இல்லாமல், பிரபஞ்சத்தோடு ஆழமான நிலைகளில் தங்களை இணைத்துக் கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டார்கள்.

ஒரு குழந்தையை ஆண் - பெண் பாகுபாடு, கூச்சம், வெட்கம் ஆகியவற்றின் மூலமாகக் கட்டுப்படுத்தினால், அது முழுமையாக வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாது. அது தனக்குத்தானே விதிமுறைகளை உருவாக்கிகொள்ள அது, இருப்பதால், இதைச் செய்யக்கூடாது, பெண் பிள்ளையாக இருப்பதால் அதைச் செய்யக்கூடாது' என்றெல்லாம் நினைக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறது.

இந்தக் கட்டுறு மனப்பாங்கு, கட்டுப்பாட்டு விதிமுறைகள், குருகுலத்தில் இல்லாமலிருந்தன. குழந்தைகள் தங்களை முழுமையாக வெளிப்படுத்திக்கொள்ள முடிந்தது. அவர்கள், முழுமையாகத் தங்களை இயற்கையோடு, பிரபஞ்சத்தோடு இணைத்துக் கொள்ள அனுமதிக்கப் பட்டார்கள்.

ஏழு வயதில் அவர்களுக்கு, தங்களை இறுதி விழிப்புணர்வுடன் இணைத்துக் கொள்வதற்கான, ஒரு தியான நுட்பம் வழங்கப்பட்டது. தாங்கள் மற்றவர்களிலிருந்து வேறுபட்டவர்கள் என்னும் எண்ணம் அவர்களுக்கு வந்தால், இந்தத் தியான நுட்பம், அந்த எண்ணத்தைக் கரைத்து விடும்.

விழிப்புணர்வை விலக்கிவைத்துவிடக் கூடிய எண்ணங்களிலிருந்து, இந்தத் தியானம் அவர்களை விடுவித்தது. அதே சமயம் சக்தி வாய்ந்த காயத்ரி மந்த்ரத்தை ஜபிப்பதே அந்தத் தியான நுட்பம் !

குழந்தைகள், இந்த காயத்ரி மந்த்ரத்தின் மூலமாக, தொடர்ந்து இணைப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டார்கள்.

பதினான்கு வயதிற்குள் அவர்கள், கூட்டு விழிப்புணர்வின் ஒரு கண்ணோட்டக் காட்சியை, ஒரு அனுபவத்தின் துளியை, லேசான அனுபவத்தைப் பெற்றார்கள்.

நாம் இன்று என்ன செய்கின்றோம் ? ஆண் குழந்தை என்றால், ஒரு கால் சட்டையும் டி-சர்ட்டையும், பெண் குழந்தை என்றால் அவர்களுக்குத் தகுந்த மாதிரி ஆடைகளையும் வாங்கி மாட்டுகிறோம். அதுவும் சிறுவர்களுக்கு நீலநிறத்திலும், சிறுமிகளுக்கு ரோஜா நிறத்திலும் ஆடைகளை வாங்கி மாட்டுகிறோம்.

பெரும்பாலும் அந்தக் குழந்தைக்கு ஒரு வயது ஆவதற்கு முன்னரே, அதனுள் ஆண், பெண் பாகுபாட்டு அடுக்கை உருவாக்கிவிடுகிறோம். நாம் மீண்டும் மீண்டும் அவர்களை அவர்களிடமிருந்து வெளியே இழுக்கிறோம். அவர்களை அவர்களாகவே இருக்க நாம் அனுமதிப்பதே இல்லை.

நாம், இந்தக் கட்டுறு மனப்பாங்கினை, கட்டுப்பாட்டு விதிகளை விலக்கிக் கொள்ளும்பொழுதுதான், ஒவ்வொன்றுமே தூய விழிப்புணர்வுதான் என்பதைக் காண்கிறோம். இதுதான் கிருஷ்ணர் இங்கே சொல்வதாகும்.

நம் ஒவ்வொருவருள்ளும் உறையும் பரமாத்மாவைக் காணும்பொழுது, நாம் அனைவருமே ஒருவரோடு ஒருவர் இணைக்கப்பட்டிருப்பதைக் காண்போம். நாம் இந்த இணைப்பைக் காணும்பொழுது, ஸத்யத்தைக் காண்போம். இந்த முழுப் பிரபஞ்சமும், அதே விழிப்புணர்வின் விரிவுதான் என்பதைக் காண்போம். இந்த மொத்தப் பிரபஞ்சமுமே, ஸத்யத்தின் வெளிப்பாடுதான்.

கேள்வி : குருகுலம் என்னும் வேத முறைக் கல்வியைப் பற்றிப் பேசினீர்கள். குழந்தைகள் இயற்கையாக திரியக் கூடிய முறை உண்மையிலேயே சாத்தியமாகுமா ?

நாம், கட்டுறு மனப்பாங்கினை விலக்கிக் கொள்ளும்பொழுதுதான். ஒவ்வொன்றுமே தூய விழிப்புணர்வுதான் என்பதைக் காண்கிறோம்.

பதில்: இந்த நாட்களில், ஆடையே உடுத்தாத கூட்டுக் குடியிருப்புகள் உள்ளன. ஆனால், அங்குப் புலனின்பங்கள்தான் நோக்கமாக உள்ளதே தவிர, நம் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி, இயற்கையோடு தொடர்பு வைத்துக் கொள்வது அல்ல.

குழந்தைகளுக்கு ஆறு அல்லது ஏழு வயதாகும்வரை, கட்டுப்பாடுகள் என்று ஏதுமில்லை. அவர்களுக்கு ஆண் பெண் பாகுபாட்டைப் பற்றிய புரிதல் இருப்பதில்லை. அந்த வயதுவரை, அவர்கள் அவர்களுக்குள்ளாகவே விளையாடுகிறார்கள். வெளியுலக ஆர்வம் என்பது, அவர்கள் படிக்கும் முறைகளுள் ஒன்றே.

உங்களுடைய குழந்தையை, உங்கள் வீட்டினுள்ளாவது சுதந்திரமாக வளர அனுமதிப்பது சாத்தியமே.

உதாரணத்திற்கு, குழந்தைகள் குளித்தவுடன், குளியலறையை விட்டு ஆடைகள் ஏதுமில்லாமலேயே வெளியே வர முடிவுசெய்யலாம். அந்த நேரத்தில் அவர்களைத் தடைசெய்யாதீர்கள். சில சமயம், குழந்தை, தன் உடலோடும், தன் பிறப்புறுப்புகளோடும் சுதந்திரமாக விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை நீங்கள் பார்க்கலாம். அந்தச் சமயங்களில், அவர்களின் கவனத்தைத் தட்டிவிடாதீர்கள். இப்போதைக்கு இந்த மாதிரியான சில சிறு சிறு விஷயங்களை நீங்கள் அனுமதிக்கலாம்.

உங்களுடைய குழந்தையை, உங்கள் வீட்டினுள்ளாவது சுதந்திரமாக வளர அனுமதிப்பது சாத்தியமே !

ஒரு தலைமுறை இது மாதிரி வளருவதை, அந்தப் புதிய தலைமுறையை நீங்களே கற்பனைசெய்து பாருங்கள். குழந்தைகள் இந்த மாதிரி வழிகளில் வளர்க்கப்பட்டால், அவர்கள் பயமில்லாமலும் முற்றிலும் சமநிலையோடும், மன உறுதியோடும் வளர்வார்கள்.

அவர்களுடைய பாலுணர்வு, காமத்தால் தூண்டப்பட்டதாக இருக்காது. அவர்கள், காமத்தால் விரட்டப்படாத, அதே சமயம், இப்புவியிலேயே அதிக புலனின்பத்தை அனுபவிக்கும் மக்களாக இருப்பார்கள்.

இப்போதைய நமது கல்விமுறை, குழந்தைகளை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களைக் கீழ்நோக்கித்தான் இழுத்துவிடுகிறது. அவர்கள், தடைகள், பயம், போராசை, பொறாமை, மேலும் பல எதிர்மறை எண்ணங்களோடும்தான் வளர்கிறார்கள்.

கட்டுப்பாடுகள் விதிக்காத புத்திசாலித்தனம்மிக்க பெற்றோர்களால் வளர்க்கப்பட்ட இளஞ்சிறார்களை நீங்கள் கவனித்துப் பார்த்தால், அச்சிறுவர்களின் எல்லாச் சக்தி மையங்களும் மிக அழகாகத் திறக்கப்பட்டிருக்கும். அவர்கள் எதற்கும் அஞ்ச மாட்டார்கள்.

அவர்களுக்கு என்ன தேவையோ அது, அந்தக் கணத்திலேயே நிறைவேறும். அதனால் அவர்கள் பூர்த்தியாகாத ஆசைகளைக் கொண்டிருக்க மாட்டார்கள்; தங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கட்டுப்படுத்தி

மன அழுத்தத்திற்கு ஆளாக்கிக்கொள்ள மாட்டார்கள்; தங்களை மற்றவர்களோடு ஒப்பிட்டுக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஆசைகளைக் கடன் வாங்கி, தேக்கி வைத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்.

குருகுலக் கல்வியில், குழந்தைகளுக்கு ஏழு வயதுவரை, திட்டவட்டமான பாட முறைகள் ஏதும் கற்பிக்கப்படுவதில்லை. இந்த வயதில், காயத்ரி மந்த்ரம் கற்பிக்கப்படுகிறது. இந்த மந்த்ரம் அவர்களின் உள்ளுலக புத்திசாலித்தனத்தை விழிப்பிக்கச்செய்கிறது. பிறகு, ஆன்மிக விஷயங்களுடன் பலவிதமான வாழ்க்கைத் திறன்களும் கற்பிக்கப்படுகின்றன. கல்வி முறை முழுமையானதாக இருக்கும்.

குழந்தைகள் ஊக்கமளிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களின் அறிவுத்திறனை அளக்கும் 'புத்திக்கூர்மை பரீட்சை'களின் (Intelligence tests) அடிப்படையில், அவர்கள் மதிப்பீடு செய்யப்படுவதில்லை.

அவர்களுடைய வேகத்திறன் ஆகியவற்றிற்கேற்ப, தாங்கள் திறம்படச் செயல்பட முடியும் என்று அவர்கள் நம்பும் துறைகளை, அவர்களே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். பெரியவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கேற்றாற்போல் அவர்கள் செயல்பட வேண்டும் என்ற கட்டாயம் கிடையாது.

மறுபடியும் நீங்கள் கேட்கலாம்: "இது எப்படிச் சாத்தியமாகும் ? இந்தச் சிறுவர்கள் பிழைப்பதற்காகச் சம்பாதிக்க வேண்டுமே!''

ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், உங்களுடைய வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பாருங்கள். நீங்கள் செய்ய விரும்பாதவற்றையே கட்டாயத்தில் தள்ளப் பட்டிருக்கிறீர்கள் ? எவ்வளவு வேலைகளை வெறுக்கின்றீர்கள் ? நீங்கள் நேர்மையானவர்களாக இருந்தீர்களானால், உங்களில் மிகப் பெரும்பாலோனோர் 'ஆம்' என்றுதான் சொல்வீர்கள்.

உங்களுடைய பெரியோர்கள், அவர்களுடைய கருத்துகளின்படி நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று விரும்பினார்களோ, அந்தத் துறைக்குத் தள்ளிவிடப்பட்டீர்கள். நீங்கள் செய்ய விரும்பியதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பு, உங்களுக்கு ஒருபோதும் கிட்டியதே இல்லை.

நான் சந்திக்கும் பல இளைஞர்கள், "நான் விளையாட்டு வீரனாக விரும்பினேன். ஆனால் என்னுடைய பெற்றோர், நான் ஒரு பொறியாளர் ஆக வேண்டுமென்று விரும்பினார்கள். அவர்கள் விருப்பப்படி படித்த அந்தப் படிப்பை வெறுக்கிறேன்,'' என்றுதான் சொல்லுகிறார்கள்.

பாரதத்தில் அல்லது ஆசியாவில் மட்டும்தான் இப்படி நடக்கிறது என்று நினைக்க வேண்டாம்.

உங்களுடைய குழந்தைகளுக்கு, அவர்களுடைய சொந்த விருப்பங்களைப் பின்பற்றுவதற்குக் கற்பியுங்கள்.

தங்களுடைய கல்விக்காக, தாங்களே சம்பாதித்துக்கொள்ளும் இளைஞர்களைக் கொண்டுள்ள நிர்பந்தத்தினாலோ அல்லது தன்னோடு இருப்பவர்களால் தங்களுக்குப் பிடிக்காத, கல்வித் துறைகளில் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

இறுதியில், அந்தத் துறையையே வெறுக்கும் அவல ஆளாகிறார்கள். பிறகு சமூகத்திலிருந்து ஒடும் கட்டறுத்துக்கொண்டு ஒரு

தலைமுறையாக வளருகிறார்கள்.

உங்களுக்குப் பிடித்த ஒன்றை நீங்கள் செய்யும்பொழுது, அச்செயலின் இறுதி விளைவே, அச்செயலின் மீது நீங்கள் கொண்டுள்ள ஆழமான விருப்பத்தைக் காட்டும்.

நீங்கள், ஒரு செயலை எப்படிச் செய்கின்றீர்கள், செயலின் விளைவாக எதை அளிக்கின்றீர்கள் என்பது, உங்கள் ஆழமான விருப்பத்தின் பிரதிபலிப்பு. உங்கள் செயல்கள் அனைத்தும், நிச்சயமாக, வெற்றியடையும்.

சமூகத்தின்

அவற்றை மனதார ஏற்றுக்கொள்ளாமலும், பயம் மற்றும் பேராசையின் காரணமாகப் பின்பற்றினீர்களானால், நீங்கள் எதையும் வெற்றிகரமாகச் செய்து முடிக்க முடியாது.

உங்களுடைய ஆழமான விருப்பம், ஆசை என்ன என்ன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். பின்பு அதையே பின்பற்றுங்கள்.

உங்களுடைய குழந்தைகளுக்கும், அவர்களுடைய சொந்த ஆசைகளை, விருப்பங்களைப் கட்டுப்படுத்திய கட்டுறு மனப்பாங்கினை அவர்களின் மேலும் சுமத்தி, அவர்களையும் கட்டுப்படுத்தாதீர்கள்.

Part 6: Bhagavad Gita Explained