நினைப்பதை அப்படியே பேச முடிந்தால், ஞானியாவீர்கள்🔗

ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் சொல்கிறார், "உங்கள் மனத்தையும் வாயையும் 'நேர்மை' என்னும் ஒரு நேர்க்கோடு இணைத்தால், நீங்கள் சுதந்திரம் அடைகிறீர்கள்!''

சமூகம் விரும்பும் விதத்தில் நாம் செயலாற்றினால், நம்மைச் சமூகம் பாராட்டுகிறது. சமூகம் பாராட்டுகிறது என்பதற்காக நாம் செயலாற்ற ஆரம்பித்தால், நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்கிறோம். ஏனெனில் அவற்றை நாம் உள்ளார்ந்த விருப்பத்துடன் செய்வதில்லை. நாம் செய்ய விரும்புவதற்கும், நாம் செய்பவற்றுக்கும் இடையே தொடர்ந்து நிலவும் இந்த வேறுபாட்டால்தான் பிரச்சினைகள் உருவாகின்றன.

நாம் விழிப்புணர்வை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, செயல்களையே உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். நமது 'இருப்பு' மீது கவனம் செலுத்துவதற்குப் பதிலாக, நாம் நம் 'செயல்'களின் மீதுதான் கவனம் செலுத்துகிறோம். நமது செயல்கள் எந்த வகையிலும் நமக்கு உதவாது. நமது இருப்பு மட்டுமே நமக்கு உதவப் போகிறது. அதனால், இருப்பின் மீது கவனம் செலுத்துங்கள், செயல்கள் மீது அல்ல !

செயல்களின் மீதே கவனம் செலுத்தும் ஒருவர், செயல்களை மட்டுமே தொடர்ந்து செதுக்கிக் கொண்டிருப்பார்; ஆனாலும் அவரது இருப்பு, முன்பிருந்த அதே பழைய போராட்டம், மனஅழுத்தம், துன்பங்கள், சண்டை சச்சரவு ஆகியவற்றைத்தான் எதிர்கொள்ள வேண்டியதிருக்கும். ஆனால் நம் இருப்பின்மீது செயல்பட்டால், நாம் தானாகவே மலருவோம்; சரியான சக்தியை, சரியான விழிப்புணர்வை தானாகவே வெளிப்படுத்துவோம் !

ரிஷி பதஞ்ஜலி, நம்முள் இறுதி விழிப்புணர்வு மலர்வதற்கும், யோகா நிகழ்வதற்குமான அஷ்டாங்க யோகம் என்றும் எட்டு முக்கியமான செயல்முறைகளைப் பற்றி தம்முடைய யோக நூலில் விவரித்திருக்கிறார்.

அதில் ஒரு அங்கமானது, அஹிம்ஸை, ஸ்தீயம் போன்ற பயிற்சிகளைப் பற்றி விவரிக்கிறது. பதஞ்ஜலி அல்லது கிருஷ்ணர் சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்பதற்காக, நாம் இந்த நற்பண்புகளை நடைமுறைப்படுத்தினால், அந்த நற்பண்புகள் நமக்குள்ளே உண்மையாக வளராது: அவை ஆழமாக உள் இறங்காமல், மேலோட்டமாகத் தோல் அளவில் நின்றுவிடும்.

உண்மையான அறிம்ஸை நிகழும்பொழுது, நமது இருப்பே அன்பை வெளிப்படுத்தும், எதை நோக்கிச் செலுத்தப்படுகிறது என்பது அங்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல! நம் எதிரியே நம் எதிரே நின்றாலும்கூட, அன்பு ஒன்றே நமக்குள் நிலைத்திருக்கும்; வேறு எந்த உணர்ச்சியும் நம்முள் இருப்பதில்லை. இதைத்தான் கிருஷ்ணர் விரும்புகிறார்.

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM. மையத்தில் நாம் நிலைகொள்ளும்போது, அன்பு நற்பண்புகள் நிகழும். அவை நம் இருப்பின் வெளிப்பாடுகான்.

இந்த ஐந்து ஸ்லோகங்களில் கிருஷ்ணர் சொல்லியிருப்பவை அனைத்தும், அந்த விழிப்புணர்வு மலர்ந்தால், நம்முள்ளிருந்து வெளிப்படும் வெளிப்பாடுகளே தவிர, பயிற்சி செய்யப்பட வேண்டிய விஷயங்கள் அல்ல! மற்றவர்களைத் திருப்திபடுத்துவதற்காக, மகிழ்விப்பதற்காக அவற்றை ஆரம்பித்தால், அடிமைகளாகிவிடுவோம்.

உள்ளுலக சக்தியை வெளிப்படுத்தி வாழ்ந்தோமென்றால், நாம் ஒருபோதும் அடிமையாக மாட்டோம்!

டையோஜினஸின் கதையில், அவர் கைகளுக்கு விலங்கிட்டுவிட்டால் போதும், அவர் தங்களின் அடிமையாகிவிடுவார் என்று அந்தக் கூட்டம் நினைத்தாலும்கூட, அவர் அவர்களுக்கு ஒருபோதும் அடிமையாகவில்லை என்பதை நாம் கவனிக்கலாம். அவர் உள்ளுலகச் சக்தியையும் தூய விழிப்பணர்வையும் வெளிப்படுத்தினார். நாமும் அந்தமாதிரியே நம்முடைய உள்ளுலகச் சக்தியை வெளிப்படுத்தி வாழ்ந்தோமென்றால், மற்றவர்கள் நம்மை ஒரு அடிமை என்று நினைத்தாலும்கூட, நாம் ஒருபோதும் அடிமையாக மாட்டோம்.

சாதாரணமாக, நம்மைப் பற்றிய மற்றவர்களின் கருத்துகளைத்தான் நம்புகிறோம். நம்மை அளக்க உதவும் ஒரு அளவுகோலாக, மற்றவர்களின் அளவுகோல்களைத்தான் ஏற்றுக்கொள்கிறோம். பின், பிரச்சினைகளுக்குள்ளாகிறோம். இதைத்தான் நான் 'குற்றவுணர்ச்சி' என்றழைக்கிறேன்.

நமது மேம்படுத்தப்பட்ட அறிவைக்கொண்டு திரும்ப ஆராய்ந்து பார்ப்பதே குற்றவுணர்ச்சியாகும். நம் கடந்தகாலத்தை நமது தற்போதைய புத்திசாலித்தனத்தைக்கொண்டு மறுபரிசீலனை செய்யும்பொழுது, நாம் நமக்குள் குற்றவுணர்ச்சியையும் துன்பத்தையும் உருவாக்கிக்கொள்கிறோம்.

மிகத் தெளிவாக இருங்கள், நாம் ஒவ்வொரு கணமும் நம்மைத் திருத்தி, மேம்படுத்திக்கொண்டேயிருக்கிறோம். சில மணி நேரத்திற்குமுன் இருந்த அதே 'நாம்' இப்பொழுது இல்லை. நம்முடைய புத்திசாலித்தனம் தொடர்ந்து மேம்படுத்தப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. அதனால் இயற்கையாகவே, நாம் நம் கடந்தகால நிகழ்ச்சிகளைத் திரும்ப நினைத்து அவற்றை ஆராய்ந்து பார்க்கும்பொழுது, நாம் அதில் சிலவற்றைத் தவிர்த்திருக்கலாமோ என்று உணருகிறோம்.

பிரச்சினை பொறுப்பு என்று நினைக்கிறோம். தினசரி நடவடிக்கைகளை முடிவுசெய்து நடத்துவதும் நாம்தான் என்று நினைக்கிறோம். நாம்

நம்முடைய புத்திசாலித்தனம் தொடர்ந்து மேம்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது!

எல்லாவற்றையும் நம் தோள்களின் மீது சுமத்திக்கொண்டு, பிறகு குற்றவுணர்ச்சி, கவலை போன்ற உணர்ச்சிகளை உள்ளே வர அனுமதித்துவிடுகிறோம்.

இந்தப் பிரபஞ்சமே தூய்மையான புத்திசாலித்தனம்தான் வாழ்க்கையை எப்படிக் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்ள அதற்குத் தெரியும் என்பதை நாம் ஞாபகத்தில் கொண்டோமானால், நாம் எந்தவித பதட்டமும் இல்லாமல் தளர்வாக ஒய்வாக இருப்போம்.

அது மட்டுமல்ல, நாம் பிரபஞ்ச அறிவை இயங்க அனுமதிக்கும்பொழுது, கிருஷ்ணர் சொல்லும் அழகான பண்புகளை தன்னிச்சையாக வெளிப்படுத்துவோம். இந்தப் பண்பு நலன்களை வேறெதைச் செய்தும் நாம் அடைந்துவிட முடியாது.

கிருஷ்ணர், முதலில் பணிவு அல்லது க்ஷிமார்த்வம் என்பதைத்தான் சொல்கிறார்.

பணிவு, நாம் முயற்சிசெய்து அடையப்பட முடியாத ஒரு பண்பு. பணிவை நாம் நம் முயற்சியினால் பெற முடியாது. அப்படி முயற்சியினால் அது பெறப்பட்டால், அது பார்க்க மிகவும் அழகற்றதாக இருக்கும்.

ஒவ்வொரு மனிதரும் தனிப்பிறவி என்பதை நாம் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும்பொழுதுதான் பணிவு என்பது நிகழுமே தவிர, ஒவ்வொருவரும் சமமே என்று நினைப்பதால் பணிவு வருவதில்லை. முதல் விஷயம், இங்கு எதுவும் சமம் அல்ல! ஒவ்வொன்றுமே தனித்துவம் வாய்ந்தது என்பதை ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டோமானால், நாம் தானாகவே ஒவ்வொருவரையும் மதிப்போம். ஒவ்வொருவரும் பிரபஞ்ச இருப்புத்தன்மைக்கு வழங்க, வாழ்க்கைக்கு வழங்க தங்கள் பங்குக்கு ஏதாவது பெற்றிருக்கிறார்கள்.