விழிப்புணர்வின் அந்தஸ்தை உயர்த்துவதற்கே, தியானமும் யோகமும்🔗

பெரும்பாலான மக்கள் மந்திர ஜபம் செய்வார்கள். தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து, குளித்து பிரார்த்தனை அறையில் அமர்ந்து ஜபம் செய்கிறார்கள். அதை அவர்கள் விழிப்புணர்வோடு ஜபித்தால், நல்லதுதான். ஆனால் அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் ?

அந்த நேரத்தில் பால்காரன் வந்து குரல் கொடுத்தால், "சரிப்பா, பாலை கதவுக்குப் பக்கத்தில் வைத்துவிட்டுப் போ. நான் பிறகு எடுத்துக்கொள்கிறேன்,'' என்று பதில் கொடுப்பார்கள். பிறகு ஜபத்தை ஆரம்பிப்பார்கள்!

அடுத்து, வீட்டு வேலைக்கார அம்மா வருவார். அவர் பக்கத்து வீட்டு வேலைக்கார அம்மாவுடன் நின்றுகொண்டு, அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களைப் பற்றி அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருப்பார். இவர்கள், மந்திர ஜபம் செய்து கொண்டிருந்தாலும், அந்த அரட்டையைக் காதுகொடுத்துக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். சில சமயம், ஜபத்திற்கு இடையில், வேலைக்காரர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் விஷயத்தை இடைமறித்து, அதைப் பற்றித் தாங்கள் கொண்டிருக்கும் உயர்ந்த அபிப்பிராயங்களைக்கூட பகிர்ந்து கொள்வார்கள்.

இது தியானமே அல்ல.

இதைப் போலவே யோகாவையும் பற்றியும் நிறைய தவறான கருத்துகள் இருக்கின்றன. மக்கள், யோகா வகுப்புகளை உடற்பயிற்சி வகுப்புகளாக மாற்றிவிட்டனர். இன்று யோகா என்பது ஒரு நாகரிகமாகிவிட்டது. பவர் யோகா, டீலக்ஸ் யோகா, 'சூப்பர் டீலக்ஸ்' என்று வித விதமான யோகா முறைகள் உள்ளன. ஒரு யோகா கூடமானது, ஒரு நாகரிக நடை, உடை கலை அரங்காகத்தான் இருக்கிறது.

யாராவது ஒருவர், ''நான் தினமும் யோகா செய்து கொண்டிருக்கிறேன்,'' என்று சொன்னால், அது ''நான் ஒரு மெர்சிடிஸ் கார் வைத்திருக்கிறேன்,'' என்று சொல்வதைப் போல இருக்கிறது. அப்படித்தான் இப்பொழுது யோகா ஆகிவிட்டது.

ஆனால், உடல் மற்றும் நம் அந்தஸ்துக்கு உயர்வு சேர்க்கும் பயிற்சிகளை எல்லாம்விட மேலானது, யோகா. கிருஷ்ணர், இறுதி விழிப்புணர்வை அடைவதற்கான வழியாக அதைக் கொடுத்திருக்கிறார்.

இந்த ஸ்லோகத்தில் கிருஷ்ணர், சாங்கியோ - அறிவு அல்லது வேதாந்த கலந்துரையாடல்கள் மூலம் நம்மைப் பிரபஞ்ச THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM வோடு இணைத்துக்கொள்ளும் வழிமுறையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.

நீங்கள் ஒன்றை ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அறிவைச் சேகரித்தல் மற்றும் வேதாந்த கலந்துரையாடல்களையும் இரண்டு வழிகளில் மேற்கொள்ள முடியும்.

ஒன்று, நிறைய புத்தகங்களைப் படிப்பது. சிலர், வேதாந்த புத்தகங்கள், மத புத்தகங்கள், ஆன்மிகப் புத்தகங்கள், குருமார்களின் சுயசரிதைகள் என்று ஒரு பெரிய நூலகத்தையே தங்கள் வீட்டில் வைத்திருப்பார்கள்.

யாராவது ஏதாவது சொன்னால் போதும், உடனே மேற்கோள்கள் எடுத்துச் சொல்லி, நீண்ட நேரம் பேச்சினை வளர்ப்பார்கள். இவர்கள் அறிவு ஜீவிகள்.

சிலர், தபால் தலைகள், நாணயங்கள் போன்றவற்றைச் சேகரிப்பது கூட அறிவின் வெளிப்பாடே. நீங்கள் அறிவை ஆழமாகப் பார்த்தீர்களானால், அவர்களின் அறிவு அவர்களுடைய அஹங்காரத்தின் மற்றொரு வெளிப்பாடே! அவர்கள், தங்களை உயர்ந்தவர்களாக மற்றவர்கள் முன்னிலையில் காட்டிக்கொள்வார்கள். ஆனால் அவர்கள், உண்மையில் அந்த அறிவை ஜீரணித்திருக்கமாட்டார்கள், அவர்கள் அதை உண்மையில் உள்வாங்கியிருக்க மாட்டார்கள்.

கிருஷ்ணர், அறிவைப் பயன்படுத்தி, உங்கள் இலக்கை அடைய முடியும் என்று சொல்கிறார். இதற்கு படிப்பதும், அறிவைச் சேகரிப்பதும் மட்டுமே போதாது என்பதை நாம் புரிந்துகொண்டாக வேண்டும். படித்ததை அறிந்துகொள்வதற்கு, நாம் அதை அனுபவ பூர்வமாக உணர வேண்டும்.

நாம் பலவித தத்துவங்களைச் சேகரித்துக் கொண்டிருக்கும்வரை, வெறும் சேகரித்தலை மட்டுமே செய்கிறோம். இதனால் நாம், நமக்கென்று எந்த மதிப்பையும் சேர்த்துக் கொள்வதில்லை. நாம் அவற்றை உள் வாங்கிக்கொள்ளும்பொழுது, நமக்குள் ரஸவாதம் நிகழ்கிறது.

நம்முடைய அறிவையும் அஹங்காரத்தையும் காட்டுவதற்காகவே உரையாடினால், நாம் அந்த அறிவினால் எந்தப் பயனும் அடையப்போவதில்லை. அறிவையும் கலந்துரையாடல்களையும் நமது வளர்ச்சிக்கு எப்படிப் பயன்படுத்திக் கொள்வது என்பதை நாம் அறிந்துகொள்ளும்பொழுது மட்டுமே, அது நமக்கு ஒரு சக்தி வாய்ந்த கருவியாக ஆக முடியும்.

அனுபவிக்கத் தெரிந்தவர்களுக்கே ஆன்மிகம்

அந்த ஸ்லோகத்தின் கடைசியில், கிருஷ்ணர் ஒரு மிக அழகான நுட்பத்தை, சரணாகதி என்னும் உச்ச நுட்பத்தைத் தருகிறார். அவர், "உங்களின் செயல்களுடைய பலனை பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வாகிய அவரிடமே விட்டுவிடுங்கள்" என்கிறார். இதுதான் மிகவும் சரியான பயனளிக்கும் நுட்பமாகும். இதைப் பற்றித்தான் அவர் கீதை முழுவதும் பேசுகிறார்.

பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வாகிய அவரிடமே உங்கள் செயல்களின் பலனை விட்டுவிடுங்கள்.

நாம், மீண்டும் மீண்டும், நம் செயல்களுக்கு நாமே பொறுப்பை எடுத்துக் கொள்கிறோம். அப்பொழுதுதான் இறுக்கங்களும், பிரச்சினைகளும் ஆரம்பமாகின்றன. பிரபஞ்ச சக்தியான கிருஷ்ணரிடமே எல்லாவற்றையும் சமர்ப்பியுங்கள்! செய்துவிட்டோமானால், நாம் சுதந்திரமாக உணர்வோம். நாம் விடுவிக்கப்பட்டதாக உணர்வோம். ஸத்யத்தை அடைவதற்கான மிக சுலபமான வழி இதுவே.

ஸத்யத்தை அடைவதற்கோ அல்லது ஒரு ஆன்மிகப் பாதையில் செல்ல ஆரம்பிப்பதற்கு, ஏதேனும் முன் நிபந்தனைகள் உண்டா?

இந்தக் கிருஷ்ணர் விடையளிக்கிறார். ஒருவர் ஒரு குறிப்பிட்ட பாதையில் செல்ல ஆரம்பிப்பதற்கு, எந்த ஒரு ஆன்மிக அறிவும் தேவையில்லை. முன் நிபந்தனைகள் ஏதும் கிடையாது. ஒருவர், புதிதானவராக இருந்தாலும், அவர், ஒரு குறிப்பிட்ட ஆன்மிகப் பாதையைப் பின்பற்றலாம்.

ஆனால் பிரச்சினை என்னவென்றால், பலர், ஒரு தியான முகாமில் கலந்துகொண்ட உடனேயே, தாங்கள் ஜ்ஞானமடைந்துவிட்டதாக நினைக்கிறார்கள். அவர்கள், தியானம் போன்ற எதையாவது செய்வது பற்றிப் பேசி சந்தோஷமடையட்டும். ஆனால் ஒருவர், ஆன்மிகத்திற்கு முற்றிலும் புதிதானவராக இருந்தாலும், அவர், ஒரு குறிப்பிட்ட ஆன்மிகப் பாதையைப் பின்பற்றலாம்!

பிரச்சினை என்னவென்றால், அதை அனுபவ பூர்வமாக உணராமலேயே மற்றவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள். அவர்கள், தியானம் செய்யாத மற்றவர்களைக் கீழ்த்தரமாக நினைப்பது மட்டுமல்லாமல், அவர்களைச் சீண்டிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

கிருஷ்ணர் இந்தக் கேள்விக்கு பதிலளிக்க முயற்சிக்கிறார்.

ஒரு உணர்வு மாற்றம் மட்டுமே நிகழ வேண்டும். அது இப்படித்தான்: ஒரு பிறவிக் குருடர், வெளிச்சம் என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றி அறியமாட்டார். நிறங்களைப் பற்றியும் அறியமாட்டார். அவற்றை அவர் பார்த்ததேயில்லை, அவற்றைப் பற்றிய எந்த முன் அனுபவமும் அவருக்கில்லை. யாருமே வசிக்காத ஒரு பகுதியில் அவர் விடப்பட்டால், அவர் உலகமே இருட்டுதான் என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பார்.

ஆனால் வெளிச்சத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் மக்களிடையே அவர் வசிப்பதால், வெளிச்சம் என்று ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது என்பதை மட்டும் அறிகிறார். அவருக்கு அறுவை சிகிச்சை மூலம் பார்வை சக்தியான சக்ஷு தூண்டிவிடப்பட்டால், தம் முன்னால் இருக்கும் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறார். ஒளியையும் நிறங்களையும் பார்த்து மகிழ்கிறார். பார்வை கிடைப்பதற்கு முன்னால், அவையெல்லாம் என்னவென்றே அவருக்குத் தெரியாது. இருப்பினும் பார்வை கிடைத்த உடனேயே அவற்றை அவரால் அனுபவித்து மகிழ முடியும்.

இந்த மாற்றம் நிச்சயம் நிகழ்ந்தாக வேண்டும் அவ்வளவுதான்.

ஜ்ஞான குருமார்களுள் பலர், ஆன்மிகத்தைப் பற்றிய முன்னறிவைப் பெற்றிருக்கவில்லை. பெருங்காப்பியமான இராமாயணத்தை எழுதிய வால்மீகி என்னும் ஒரு ஜ்ஞான குருவைப் பற்றிச் சொல்கிறேன்.

உணர்வு மாற்றம் மட்டுமே நிகழ வேண்டும்

ஜ்ஞானமடைவதற்கு முன்னால் வால்மீகி ஒரு கொள்ளைக்காரனாகத்தான் இருந்தார். காடுகளில் ஒளிந்திருப்பார். யாரேனும் செல்வந்தர்கள் அந்தக் காட்டைக் கடக்கும்பொழுது, அவர்களைக் கொன்று, அவர்கள் வைத்திருக்கும் பணத்தைக் கொள்ளையடித்து வந்தார்.

ஒரு நாள் நாரத முனிவரே, அந்தக் காட்டின் வழியாக வந்தார். நாரதர், மும்மூர்த்திகளில் ஒருவரான விஷ்ணுவிடம் அளவு கடந்த பக்திகொண்டவர். அவரிடம் இருந்ததெல்லாம் ஒரே ஒரு தம்புராதான். அதைக்கொண்டு எப்பொழுதும் விஷ்ணு புகழைப் பற்றித்தான் பாடிக் கொண்டிருப்பார்.

வால்மீகி அவரை வழிமறித்து ''உன்னிடமிருப்பதை எல்லாவற்றையும் என்னிடம் கொடு. இல்லையென்றால் உன்னைக் கொன்றுவிடுவேன்," என்றார்.

நாரதர் அவரிடம், ''இந்தத் தம்புராவையும் கடவுள் நாமத்தையும் தவிர, உனக்குக் கொடுப்பதற்கு என்னிடம் வேறொன்றுமேயில்லையே,' என்றார்.

நாரதர் பொய் சொல்கிறார் என வால்மீகி நினைத்தார். ''எப்படி ஒன்றுமில்லாமலிருக்க முடியும் ?'' என்று நாரதரைக் கேட்டார்.

சிரித்துக்கொண்டே, நாரதர் ''மற்றவர்களிடமிருந்து கொள்ளையடித்து வைத்துக்கொண்டு நீயென்ன செய்வாய் ? '' எனக் கேட்டார்.

''என்னுடைய குடும்பத்தினரைக் காப்பாற்றுவேன். என்னுடைய குழந்தைகள், மனைவி, பெற்றோர் ஆகியோருக்காகத்தான் நான் இப்படிக் கொள்ளையடிக்கிறேன்,'' என்றார் வால்மீகி.

நாரதர், ''உன் குடும்பத்தினர் உனக்காகச் எப்பொழுதுமே உன்னோடுதான் இருக்கப் போகிறார்கள் என்று நினைக்கிறாயா?' என்று கேட்டார்.

வால்மீகி ''ஆம், நிச்சயமாக, அவர்கள் என்னோடுதான் இருக்கப் போகிறார்கள். நான் அவர்கள் உயிர்வாழ உணவைக் கொடுப்பேன், அவர்களுக்குச் செல்வத்தைக் கொடுப்பேன், அவர்கள் எப்பொழுதும் என்னோடுதான் இருக்கப் போகிறார்கள், ' என்று பதிலுரைத்தார்.

நாரதர், மறுபடியும் ''அவர்கள் எப்பொழுதும் உனக்காக, உன் பக்கம் இருப்பார்கள் என்று உனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியுமா?' என்று கேட்டார்.

நாரதர் இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் ஒரே விஷயத்தைக் கேட்கிறார். வால்மீகிக்கு எரிச்சலைத் தருகிறது. ''நான் என்ன சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பது உனக்குப் புரியவில்லையா? அவர்கள் எப்பொழுதும் என்னோடுதான் இருக்கப் போகிறார்கள் என்று நான் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது உன் காதில் விழவில்லையா?'' என்று கோபமாகக் கேட்டார்.

உண்மையில் நாரதர், அந்த மாதிரி கேள்விகளாகக் கேட்டு, நேரத்தைத்தான் கடத்திக் கொண்டிருந்தார். அவர் வால்மீகியைப் பேச்சிலேயே, கலந்துரையாடலிலேயே இருக்கச்செய்து, வாழ்க்கையை வேறு கோணத்தில் உற்றுநோக்க வைத்தார்.

கடைசியாக, நாரதர், ''சரி, உன் குடும்பத்தார் உனக்குத் தங்கள் ஆதரவை எந்தச் சூழ்நிலையிலும் கொடுப்பார்கள் என உறுதியாக நம்புகிறாய். அவர்கள் உன்னுடனேயே இறுதிவரை இருப்பார்களா ? நீ இறக்க நேரிட்டால், உன்னுடனேயே சாகச்சொன்னால், அவர்கள் சம்மதிப்பார்களா ? அவர்கள் அதற்கு ஒத்துக்கொள்வார்களா ?'' என்று கேட்டார்.

வால்மீகி நம்பிக்கையோடு பதில் சொன்னார்: ''ஆம், எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது, நான் கேட்டால் குறைந்தது அவர்களுள் ஒருவராவது என்னோடு வருவார்கள். நான் அவர்களைக் காப்பாற்றத்தான் கொள்ளையடிக்கிறேன். அவர்களும் நான் இந்த செல்வத்தைக் கொடுப்பதால்தான் உயிர் வாழ்கிறார்கள். எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது, நான் கேட்டால் அவர்களும் என்னோடு சாவார்கள்!''

நாரதர் அதற்கு, ''சரி அவர்கள் உனக்காக அதையும் செய்வார்கள் என்று நீ நினைத்தால், நீயே போய் இதைப் பற்றி அவர்களைக் கேள். பிறகு என்னிடம் வா. யாராவது ஒருவர் உன்னோடு வர ஒத்துக்கொண்டால்கூட, நீ என்னைக் கொல்லலாம். நான் எங்கும் போய் விடமாட்டேன். நான் இங்கேயே இருக்கிறேன்,'' என்று சொன்னார்.

வால்மீகியும் ஒத்துக்கொண்டு, வீட்டிற்குச் சென்றார். முதலில் தம் மனைவியை, தன்னோடு இறக்கத் தயாரா என்று கேட்டார். மனைவி உடனே அதற்கு, "நான் உங்களுடைய மறுபாதி என்பது உண்மைதான், அதற்காக உங்களுடனேயே என்னையும் இறக்கச் சொல்வது நியாயமாக எனக்குப் படவில்லை. இறப்பு என்று வரும்பொழுது, அது உங்களுடையது மட்டுமே, '' என்று பதில் சொன்னார்.

சில சமயங்களில், தர்சனம்கூட, நமக்கு வருத்தத்தைக் கொடுக்கிறது!

வால்மீகி அதிர்ச்சி அடைந்தார். எப்படியோ, தம்முடைய குழந்தைகள் தம்மை மிகவும் நேசிப்பதால், அவர்களாவது தம்மோடு வருவார்கள் என்று நினைத்தார் அதனால் அவர்களைக் கேட்டார். அவர்கள், " அப்பா, நாங்கள் மிகவும் இளையவர்கள். நாங்கள் இன்னும் உலகத்தை அனுபவிக்கவே இல்லை. நீங்கள் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து விட்டீர்கள் உங்களோடு நாங்கள் எப்படிச் சாக முடியும்?'' என்று கேட்டார்கள்.

வால்மீகி மிகவும் மனம் வருந்தினார். அவர் இறக்கும்பொழுது, மனைவியும் குழந்தைகளும் அவரோடு வர மறுத்ததால், தம் பெற்றோர்களாவது நிச்சயம் தம்மோடு வருவார்கள் என நினைத்தார். ஏனெனில் அவர்கள்தான், அவரை நன்கு கவனித்து அக்கறையுடன் வளர்த்தவர்கள். அதனால் அவர்களிடம் சென்று, அதே கேள்வியைக் கேட்டார்.

ஆனால் அவர்களோ, "நாங்கள் ஏன் உன்னோடு சாக வேண்டும்? எங்கள் பேரக் குழந்தைகளோடு எங்கள் வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியாகக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறோம். உன்னோடு நாங்கள் ஏன் சாக வேண்டும் ?' என்று கேட்டனர்.

பெற்றோர்கள் அப்படிக் கேட்டதுதான் அவரை அதிகம் அதிர்ச்சியடைய வைத்தது. நம்மோடு எப்பொழுதும் இருக்கக்கூடியவர் கடவுள் ஒருவரே!

அவர் நாரதரிடம் திரும்பிச் சென்று, நடத்தவற்றை முழுவதுமாகக் கூறினார். அவற்றைக் கேட்ட நாரதர், ''உன்னோடு எப்பொழுதும் இருக்கக் கூடிய ஒரே ஒருவர் இருக்கிறார், கடவுளே அவர்!' என்று சொன்னார்.

இந்தக் கூற்று, வால்மீகியின் முழு வாழ்க்கையையே புரட்டிப்போட்டது. அவர், தாம் செய்து கொண்டிருப்பது எதுவுமே பயனற்றது என்று உணர்ந்தார்.

பிறகு நாரதர் அவருக்கு, இராம நாமத்தை தீக்ஷையாகக் கொடுத்தார். அவர் அந்தக் காட்டிலே அமர்ந்து தீவிரமாக தியானத்தில் ஆழ்ந்து விட்டார். பல காலமாக அப்படியே அமர்ந்திருந்ததில், அவர் மேலேயே ஒரு எறும்புப் புற்று அமைந்தது. இப்படித்தான் அவர் 'வால்மீகி' என்றழைக்கப்பட்டார். வால்மீகி என்றால் 'எறும்புப் புற்றிலிருந்து தோன்றியது' என்று பொருள்.

அவர் தியானத்திலிருந்து வெளிவந்தபொழுது, ஒரு ஜ்ஞான குருவாக மலர்ந்திருந்தார்.

நாம் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு முக்கியமான விஷயமென்னவென்றால், ஒருவருக்கு ஆன்மிக அறிவு இருப்பதாலேயே, அவர் உண்மையிலேயே, ஒரு தேடல் உள்ளவர் என்று அர்த்தம் இல்லை. நான் பலரையும் பார்த்திருக்கிறேன், அவர்கள் நிறைய புத்தகங்களைப் படித்துவிட்டு, அவசியமே இல்லாத நேரத்தில்கூட, ஆன்மிகத்தைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் தங்களுக்கு பெரிய ஆன்மிக அறிவு இருப்பதாக நினைத்து, தங்களை மிகவும் உயர்ந்தவர்களாக நினைத்துக் கொள்கிறார்கள்.

உண்மையில் அவர்களுக்கு இருப்பது தார்க்கிக அறிவு மட்டுமே, பட்டறிவு மட்டுமே, ஆன்மிக அறிவு அல்ல. அவர்கள் பேசும்பொழுது, சுய அனுபவத்திலிருந்து பேசுவதில்லை. இதுதான், ஒரு ஜ்ஞான குருவுக்கும், ஒரு சாதாரண மனிதருக்கும் உள்ள முக்கியமான வித்தியாசம்.

ஒரு ஜ்ஞான குரு ஆன்மிகத்தைப் பற்றிப் பேசும்பொழுது, அவர் தம்முடைய உண்மை அனுபவத்திலிருந்து பேசுகிறார். அவர் ஸத்யத்தை உணர்ந்து அனுபவம் பெற்றிருக்கிறார்.

சராசரி மனிதருக்கு, அவருடைய அஹங்காரம்தான் பேசுகிறது. 'ஆன்மிக அறிவு' என்று சொல்லிக்கொள்ளும் அவருடைய அந்த அறிவு, அஹங்காரத்திலிருந்து வருகிறது, பட்டறிவிலிருந்து வருகிறது.

தயாரானால் போதும், தகுதியானவராக்குகிறேன்

மக்கள் என்னைக் கேட்பதுண்டு, '' ஸ்வாமி, நான் இந்தப் பயிற்சி வகுப்பில் சேர வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்களா? நான் இந்தப் பயிற்சிக்குத் தகுதியுள்ளவன் தானா ? ' '

அப்பொழுது நான் அவர்களுக்குச் சொல்லும் பதில் இதுதான்: ''நீங்கள் திடமாகவும், பெற்றுக்கொள்ளுவதற்கான தயார் நிலையிலும் இருந்தீர்களானால் நான் உங்களைத் தகுதியானவராக்குகிறேன். '

இந்த ஒன்றே ஒன்றுதான் முன் தேவை: நீங்கள் திடமாகவும், தயார் நிலையிலும் இருந்தீர்களானால், இறுதி அடைவதற்கு நீங்கள் தகுதியானவர்தான்.

இரண்டே இரண்டு தகுதிகள்தான் தேவை. ஒன்று, திடமாக சமநிலையோடு இருங்கள்; இரண்டு, திறந்த மனத்தினராக, அணுகக்கூடியவராக இருங்கள்.

முதலில் நீங்கள் திடமாக இருக்க வேண்டும். நீங்கள் அமைதியற்று இருந்தால், உங்கள் மனம் குரங்கு போல இங்குமங்கும் தாவிக் கொண்டிருந்தால், உங்கள் பாதையில் கவனம் செலுத்த முடியாது. உங்களுடன் நீங்களே அமர்ந்து, உங்களுக்காக நீங்களே, உங்களுடைய மனதைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. தேவையான முதல் விஷயமே திடம்தான்.

நீங்கள், உடலாலும் மனத்தாலும் இருப்பினாலும் குருவோடு இருக்க வேண்டும்.

அடுத்தது, நீங்கள் திறந்த மனத்தினராக, அணுகக்கூடியவராக இருக்க வேண்டும். இது, நீங்கள் அங்கு உடலளவில் மட்டும் இருந்தால் போதும் என்று அர்த்தம் அல்ல. நீங்கள், உடலாலும் மனத்தாலும் இருப்பினாலும் அங்கு இருக்க வேண்டும். நீங்கள் கற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்க வேண்டும். நீங்கள் உங்களைத் திறந்து வைக்க வேண்டும்.

ஆன்மிகத்தைப் பற்றி எல்லாமே தங்களுக்குத் தெரியும் என்று பலர் நினைக்கிறார்கள். அவர்கள் என்னுடைய பயிற்சி வகுப்பிற்கு வரும்பொழுது பல கேள்விகளைக் கேட்கின்றனர். ஏன் இவ்வளவு கேள்விகள் கேட்கின்றனர் என்பதும் எனக்குத் தெரிந்துவிடும். அவர்களுடைய கோப்பை ஏற்கெனவே நிறைந்திருக்கிறது. வேறு புதியவை உள்ளே நுழைவதற்கு அங்கே இடமே இல்லை. அவர்கள் எதையும் உள்வாங்கிக்கொள்ளும் நிலையில் இல்லை.

உண்மையில் ஆன்மிகத்தைப் பற்றி ஏதும் தெரியாமல் இருப்பதே, மிக நல்லது, மிக எளிது. பின்பு அவர்கள், குருவிடமிருந்து வெளிப்படும் வார்த்தைகளை, உடனே பிடித்துக்கொள்கிறார்கள். இதுவே சிறந்தது, ஏனெனில், அப்பொழுதுதான் குப்பையை அகற்றும் வேலை இருக்காது.

இதைத்தான் கிருஷ்ணர் சொல்கிறார். நீங்கள் ஆன்மிகம் என்னும் பாதையில் அடியெடுத்து வைக்க, முன்னறிவு எதுவும் உங்களுக்குத் தேவையில்லை. யாராவது ஒருவர் உங்களுக்கு அதைப் பற்றிச் சொன்னவுடன், நீங்கள் உடனே அந்தப் பாதையைப் பின்பற்றினால், அது போதும்.

ஆனால் நீங்கள் என்ன செய்கின்றீர்கள் என்பதில் தெளிவாக இருங்கள். எதையும் குருட்டுத்தனமாகச் செய்யாதீர்கள். இதற்கு முந்தைய ஸ்லோகத்தில், நாம் அதைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறோம். நமது பாதை எதுவென்று தெரிந்திருக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான்.