ಧ್ಯಾನದ ತಂತ್ರಗಳು
ಕೊಳ್ಳುವುದು ಜೀವನ, ಉಸಿರನ್ನು ಬಿಡುವುದು ಮರಣ. ಜೀವಿಸುವುದು ಒತ್ತಡ, ಪ್ರಯತ್ನ ಮರಣ ಹೊಂದುವುದು ವಿಶ್ರಾಂತಿ.
ನಮ್ಮ ಮರಣ–ಭಯದ ಕಾರಣ ನಾವು ಉಸಿರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಬಿಡಲು ಭಯ ಪಡುತ್ತೇವೆ! ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಉಸಿರು ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ (ಇಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ), ಏಕೆಂದರೆ ಉಸಿರು ಹೊರಗೆ ಬಿಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ (ತನಗೇ ತಾನೇ ಆಗಿಬಿಡುತೆ).
ನಾವು ಸಾಕಷ್ಟು ಉಸಿರನ್ನು ಹೊರ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಸಂಶೋಧನೆಯಿಂದ ತಿಳಿದು ಬಂದಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳಲ್ಲಿರುವ (ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ) ಆರು ಸಾವಿರ ಕೋಶಗಳಲ್ಲಿ (ಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ) ನೀವು ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಕೇವಲ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಕೋಶಗಳು ಮಾತ್ರ ಖಾಲಿ ಮಾಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಮಿಕ್ಕ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ಕೋಶಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಆ ವಿಷಪೂರಿತ ಗಾಳಿಯು ನಮ್ಮ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದು ಖಾಯಿಲೆಗಳಿಗೂ, ಉದ್ವೇಗಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನೀವು ಉಸಿರನ್ನು ಒಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಉಸಿರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಬಿಡುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ವಿರುದ್ಧ ಆಯಾಮದ ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಸಿರನ್ನು ಹೊರ ಬಿಟ್ಟು ಪೂರ ಖಾಲಿಯಾಗುವ ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ.
ಈ ತಂತ್ರದಲ್ಲಿ ನೀವು 'ಹಾ' ಅಥವಾ 'ಆ' ಎನ್ನುವ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಶಾಂತತೆಯಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸುತಾ ಮುಗಿಸುತ್ತೀರಿ. ಅದು ಯಾವ ಪದ (ಶಬ್ದ) ಬೇಕಾದರೂ ಆಗಬಹುದು. ಶಾಂತತೆಯಿಂದ ಮುಗಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿರಿ. 'ಹಾ' ಎನ್ನುವುದರಿಂದ ನೀವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಶ್ವಾಸವು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊರ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೀವು ಉಸಿರನ್ನೇ
ಆಡದವರಾಗುತ್ತೀರಿ. ನೀವು ಸಾವಿನ ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ. ನಮ್ಮ ಜೀವನಾರಂಭ್ಯ, ನಾವು ಉಸಿರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಬಿಡುವುದು ಇವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೂ ಸಹ ನಾವು ಇವೆರಡರ ಮಧ್ಯದ ಬಿಡುವನ್ನು (ಅಂತರವನ್ನು) ಗಮನಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ನೀವು ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅರಿತಿರೋ ಆಗಲೇ ನೀವು ಮರಣದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತೀರಿ. ಹಾಗೂ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಉಸಿರಾಟಕ್ಕಿಂತ (ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ) ಆಚೆಗೆ ಹೋಗಬಲ್ಲಿರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ.
ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ, ನೋಡಿದ್ದೇವೆ - ಆದರೆ ನಮಗೂ ಸಾವು ಬರುವುದೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಾವು ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಉಸಿರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಬಿಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇವೆ, ಅಂದರೆ ಮೌನವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಶರೀರವು ಮರಣಕ್ಕೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ! ನಮ್ಮ ಶರೀರವು ಸಾವಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದೆ.
ನೀವು ಉಸಿರನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೂ ಒತ್ತಡಗಳಿಂದ, ತೊಂದರೆಗಳಿಂದ, ಭಾವನೆಗಳಿಂದ, ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ. ಆ ಘಳಿಗೆಯು ಒಂದು ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ. ಕೆಲವು ವೇಳೆ ಅದನ್ನು ನಮಗೇ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಒತ್ತಡದಿಂದ ಇದ್ದಾಗ ಅಥವಾ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ನಾವು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದರೆ, ಅದು ಆಗಲಾರದೆ ಬಹಳವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. –ಹಾಗೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ ನಂತರ (ಏನೂ ತಿಳಿಯದಂತಾಗಿ) ಉಸಿರಾಡುವುದನ್ನೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ, ಅಂದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಇದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಇರುವ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ನೀವು ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುವುದು, ಹೊಂದುವುದು, ಇರುವುದು ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗದೇ ಇದ್ದಾಗ ತನಗೆ ತಾನೇ ಆ ಶಾಂತಿಯು
ವೇದ್ಯವಾಗುವುದು. ನೀವು ಅದರ ಕ್ಷಣಿಕ ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ. ಒಮ್ಮೆ ನೀವು ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ನೀವು ಎಂದೂ ಮರೆಯಲಾರಿರಿ. ಅದು ಅಷ್ಟು ಸರಳವಾದ ಅಭ್ಯಾಸವಾದರೂ ಸಹ ಅದೊಂದು ಪರಿಣಾಮ ಉಳ್ಳದಾಗಿರುತ್ತದೆ! ಈ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ನೀವು ಮುಂದುವರಿಸುತಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಪಡೆದವರಾಗುತ್ತೀರಿ. ದುಗುಡ, (ಉದ್ವೇಗ)ಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಲಾರವು. ಹೊರಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಎಂತಹುದೇ ಬರಲಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಸುಲಭವಾಗಿ ಎದುರಿಸಬಲ್ಲೆವೆಂಬುದು ನಿಮಗೇ ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಾರಿ ನೀವು ಸಾವಿನ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಆಳವಾದ ಅರಿವಿನಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿದವರಾದರೆ, ಈ ಹೊರಗಿನ ಜೀವನದ (ಆಗುಹೋಗುಗಳು)