ಹೊಸಿಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು (ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು)
ಖಚಿತವಾದ ಮಾರ್ಗ. ಆಗುಹೋಗುಗಳ, (ಹಿಗ್ಗುಕುಗ್ಗುಗಳ) ಸೆಳೆತದಿಂದ ದಾಟಿಸಿ ಆಚೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ನೀವು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಿದಾಗ, ದೇಹ ಮನಗಳ ಹಾಗೂ ಅಹಂಕಾರದ ಸಂಕುಚಿತ ಎಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತೀರಿ.
ಯಾವಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಎನ್ನುವ ಬರುತದೆಯೋ ಆಗ (ನಾವು) ಪ್ರತಿನಿತ್ಯದ ಈ ಸುಖ ದುಃಖಗಳೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಸಹಜವಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುತೀರಿ. ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಬುದ್ದಿಯ ಮೂಲಕ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ, ಆದರೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವಾಗಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅದರ ಅನುಭವ ನಿಮಗಾಗುತ್ತೆ, ಆನಂದದ ಸುಳುಹು (ಕ್ಷಣಿಕ ದರ್ಶನ) ನಿಮಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತೆ. ಆಗ ನಿಮಗೇ ಅರ್ಥವಾಗುತೆ.
ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲ ಕಾರಣರಹಿತವಾದ ಆನಂದವು ಸಿಕ್ಕುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ ಎಂಬುದೂ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಈ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಹೆಬ್ಬಯಕೆ ಹೇಗೆ ಬಂದು ಸೇರಿದೆ?
ನಿಮಗೆ ಈ ಬಯಕೆ ಬಂದಿರುವುದು ಏತಕ್ಕೆಂದರೆ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಭಾವವೇ ಆಗಿದೆ!
ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ - ತೈತ್ತರೀಯ ಉಪನಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸುಂದರವಾದ ಮಂತ್ರ,
ತಸ್ಮಾದ್ವಾ ಏತಸ್ಮಾದಾತ್ತನ ಆಕಾಶಸ್ತಂಭೂತಃ। ಆಕಾಶಾದ್ವಾಯುಃ । ವಾಯೋರಗ್ನಿಃ ।
ಅಗ್ನೇರಾಪಃ । ಅದ್ಭ್ಯಃ ಪೃಥಿವೀ । ಪೃಥಿವ್ಯಾ ಓಷಧಯಃ ।
ಈ ಮಂತ್ರ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ಈ ಪ್ರಪಂಚವು ಪಂಚ ಮಹಾಭೂತಗಳಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಬೆಂಕಿ, ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಆಕಾಶ. ಮನುಷ್ಯನೂ ಸಹ ಈ ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವನು ತನ್ನ ಉಗಮ ಸ್ಥಾನವಾದ ಪಂಚಭೂತಗಳೊಡನೆ ಸೇರಿ ಒಂದಾಗಲು ಹಂಬಲ ವುಳ್ಳವನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಈ ಪಂಚಮಹಾ ಚೈತನ್ಯದ ಜೊತೆ ತಾದಾತ್ಕೃತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಲು ಯತ್ತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೂರ್ತಿ ಪೂಜೆಯ ಮೂಲಕ ಭೂಮಿ ತತ್ತ್ವದ ಚೈತನ್ಯದೊಡನೆ, ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಜಲತತ್ತ್ವದ ಚೈತನ್ಯದೊಡನೆ, ಯಜ್ಞಯಾಗಾದಿ ಕರ್ಮಗಳ ಮೂಲಕ ಅಗ್ನಿತತ್ತ್ವದ ಚೈತನ್ಯದೊಡನೆ ಹಾಗೂ (ವೇದ) ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ವಾಯುತತ್ತ್ವದ ಚೈತನ್ಯ ದೊಡನೆ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧದಲ್ಲೂ ಮೂಲಭೂತಗಳೊಡನೆ ಕೂಡಿ ಒಂದಾಗಲು ತಾನೇ ಯತ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬಾಹ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡುತಿರುವ ವಿಧಾನಗಳು. (ಆದರೆ) ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧವಾದ ಆಕಾಶತತ್ತ್ವದ ಚೈತನ್ಯದ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಒಂದಾಗಲು ಹೊರಗಿನ ಸಾಧನಗಳ (ವಿಧಾನಗಳ) ಮೂಲಕ ಸಾಧ್ಯವಾಗದು, ಅದನ್ನು ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಧ್ಯಾನ ಅಥವಾ ಮೆಡಿಟೇಶನ್ ವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಕಾಶ ಚೈತನ್ಯದ ಜೊತೆ ಒಂದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ನಾವು ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ (ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಾಗ) ನಾವು ಬಾಹ್ಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೂ, ನಮ್ಮ ಉಗಮಸ್ಥಾನಕ್ಕೂ ಮಧ್ಯೆ ಕಳಚಿಕೊಂಡಿರಬಹುದಾದ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮೂಲಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನಾವು ಹೋಗಿ ಸೇರುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ, ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಧ್ಯಾನವು
ಹೊಸಿಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು (ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು)
ನಮ್ಮ ಆನಂದದ ಪರಿಧಿಯೊಳಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ (ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತದ ).
ಆದ್ದರಿಂದ ಆನಂದವನ್ನು ಬಯಸುವುದು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ವಾಪಸಾಗಲು ಹಂಬಲಿಸುವುದು ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ತಿಳಿದಿರಲಿ, ತಿಳಿಯದೇ ಇರಲಿ, ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಳಗೊಳಗೇ ಧ್ಯಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತಿರುತೇವೆ.
ಧ್ಯಾನವೆಂದರೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನು?
'ಧ್ಯಾನ' ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ವಿವರಣೆಗಳಿವೆ.
ಬೇರೆಬೇರೆ ಗುರುಗಳು ಅವರವರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಅಥವಾ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಧ್ಯಾನವೆಂದರೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.
ಧ್ಯಾನವೆಂದರೆ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಹುದುಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಮೂಲ್ಯನಿಧಿಯನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ವಿಧಾನ.
ಧ್ಯಾನ ಅಂದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪರಾಶಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಸೇರಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ತಂತ್ರ.
ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾದವುಗಳೇ.
ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ - ಧ್ಯಾನ ಅಂದರೆ, "ಆನಂದದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಕ್ಷಣ"! ಅಷ್ಟೆ (ಆನಂದಭರಿತನಾಗಿರುವುದಷ್ಟೆ) ಯಾವಾಗ ನೀವು ವರ್ತಮಾನದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿರುತೀರೋ, ಆಗಲೇ ಧ್ಯಾನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದುಬಿಟ್ಟದ್ದೀರಿ. ನೀವು ಮತ್ತೇನನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದೇ ಇಲ್ಲ.
ಹೊಸಿಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು (ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು)
ಎಲ್ಲರೂ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ?
ನೀವು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
ನೀವು ಈಗಾಗಲೇ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತಿರುವವರೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ.
ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತೀವ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಘಳಿಗೆಯನ್ನು (ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು) ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ.
ಸೂರ್ಯ ಇದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬೆಟ್ಟದ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಉದಯಿಸುತ್ತಾ ಇರುವುದನ್ನು ಅಥವಾ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನೀವು (ಒಳ್ಳೆಯ) (ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾದ) ಸಂಗೀತದ ತುಣುಕನ್ನು ಕೇಳುತಿರುವುದನ್ನು.
ಆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಲೇ ನೀವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಥಬ್ದರಾಗಿ, ಮೂಕರಾಗಿ ಬಿಡುತೀರಿ.
ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೀವಿ ಅಲ್ವೆ ? ಅಂತಹ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಆಲೋಚಿಸಲಾರಿರಿ. ನೀವು ಶಾಂತರಾಗಿ ಬಿಡುತೀರಿ, ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೀರಿ, ಅಷ್ಟೆ
ಆ ಘಳಿಗೆಯೇ ಧ್ಯಾನದ ಸ್ಥಿತಿ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ನಿಮ್ಮ ಒಳಗಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ (ಹರಟೆ) ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತೆ, - ಅದೊಂದು ಸುಂದರವಾದ ಸೂರ್ಯೋದಯ.
ನಿಮ್ಮ ಮನಸು ಸಂಗೀತವನ್ನು, ನೀವು ಕೇಳಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಗೀತದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.
ಅದರ ಅರ್ಥ - ನೀವು ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಹೊರಬಂದಿರಿ ಎಂದು.
ಧ್ಯಾನವೆಂದರೆ, ಶಾಂತವಾದ, ಆನಂದವಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಬಿಡುವುದು (ಮುಳುಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ) ಎಂದು.
ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸ ಬಹುದು ಅಷ್ಟೆ.
ಧ್ಯಾನವೆಂದರೆ ಏನನ್ನೋ ನೀವು ಮಾಡುವುದಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯಿರಿ. ಧ್ಯಾನವನ್ನು ನೀವು ಮಾಡಲು ಆಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ನೀವು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿ ಸ್ಪುರಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಧ್ಯಾನ.
(ಅದು) ದೈಹಿಕ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಆಲೋಚಿಸುವುದೂ ಸಹ ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆಯೇ. ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಚಿಂತಿಸುವುದೂ ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆಯೇ. (ಭಾವನೆಗಳ ಮೂಲಕ) ಅನುಭವಿಸುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೀವು ಬಿಟ್ಟಿರ್‍ಶಿರೋ, ಆಗ ಉಳಿಯುವುದೇ ಧ್ಯಾನ.
ತನ್ನಲ್ಲಿ ತಾನು ಇರುವುದೇ ಧ್ಯಾನ.
ಜ಼ನ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಹೇಳುವ ತರಹ - ವರ್ತಮಾನ ಕಾಲವನ್ನು ಯಾವ ವಿರೋಧವೂ (ತಡೆಯೂ) ಇಲ್ಲದೆ ಅನುಭವಿಸುವುದೇ ಧ್ಯಾನ.
ಅದೇ ರೀತಿ, ಆನಂದ ಎಂಬುದು ನಿಮ್ಮ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಬಂದ ಫಲವಲ್ಲ. ನೀವು ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರಿರಿ! ನೀವು ಆನಂದದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸಬಲ್ಲಿರಿ ಅಷ್ಟೆ
ಹಾಗಾದರೆ ನಮಗೆ ಧ್ಯಾನದ ತಂತ್ರಗಳು ಏಕೆ ಬೇಕು?
ಧ್ಯಾನದ ತಂತ್ರಗಳು ನಿಮಗೆ ಏನನೋ (ಇಲ್ಲದುದನ್ನು) ಪಡೆಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಅದಿರುವುದು, (ಇರುವುದನ್ನು) ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮಾತ್ರ.
ಈ ಕೂಡಲೇ ''ನೀವು ಆನಂದದೊಳಕ್ಕೆ ಸರಿದುಹೋಗಿ ಬಿಡಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ''ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತಾ?''
ನಿಮಗೆ ಆನಂದ ಎಂಬುದು ನಿಮ್ಮ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿ ಎನ್ನುವುದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ನಿಮಗೆ ಗಲಿಬಿಲಿಯನ್ನೂ, ಹೆದರಿಕೆಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ಅಂದರೆ, ದಡವಿಲ್ಲದ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಇಳಿದ ಹಾಗೆ. ನೀವು ಈಜುವುದನ್ನು ಈಗ ತಾನೇ ಕಲಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿರುವಾಗ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ನೀವಾಗಿಯೇ ಇಳಿಯುತೀರಾ?